Current Status

ပဲၾကီးေလွာ္ၾကား ညပ္သည့္ ဆားကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနပါသည္။

ဂလိုေရးမိေတာ့ ပဲၾကီးေလွာ္စားခ်င္လာသည္။ ပဲၾကီးေလွာ္ စားၿပီး ေရေသာက္လိုက္လွ်င္ ဗိုက္တင္းသြားမည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးစင္းလာမည္။ “ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ား စားမိလွ်င္ ေမာ္ေတာ္ေလးမ်ားထြက္သလို”ဆိုေသာ ရထားေပၚ၊ ကားေပၚ၊ သေဘာၤေပၚမွာ ေအာ္တတ္သည့္ ေၾကာ္ျငာသံလည္း ၾကားေယာင္သည္။ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚေတာ့ သည္လိုေအာ္သံၾကားရမည္ မဟုတ္။လက္ထဲမွ အသားျပားညွပ္ေပါင္မုန္႕ကို လက္စသတ္မ်ိဳခ်ၿပီး ေရတစ္က်ိဳက္ ေမာ့လိုက္သည္။

ေလာေလာဆယ္ ဖင္ခုထိုင္ထားေသာ ၀ါယာၾကိဳးေခြကို ညာဖက္ နည္းနည္း ထပ္ေရႊ႕လိုက္လွ်င္ နံရံမွာ တြဲေလာင္းက်ၿပီး ပုခံုးနား ၀ဲေနေသာ ၀ါယာၾကိဳးစႏွင့္ နည္းနည္းပိုေ၀းသြားမည္။ သုတ္ေဆးဗူးခြံေပၚတင္ထားေသာ Laptop ႏွင့္လည္း ေ၀းသြားမည္။ ေနာက္ထပ္ ၅ မိနစ္ေလာက္ ဒီအတိုင္း ဆက္ေမွးေနခ်င္ေသးသည္။ Continue reading

Action or Reaction?

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိၿပီးသားလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လူသားေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ေတြ႕ဆံုဆက္ဆံၾကတဲ့အခါ Action လုိ႔ ေျပာရမယ့္ ကိုယ့္သေဘာနဲ႕ကိုယ္ (ကိုယ့္မူနဲ႕ကိုယ္) ဆက္ဆံၾကတာရယ္၊ သူမ်ားကေန ကိုယ့္အေပၚဆက္ဆံလာတဲ့အခါ ျပန္လည္တုန္႕ျပန္တဲ့ Reaction (သူတစ္ပါးအေျခခံမူ)ပံုစံနဲ႕ ဆက္ဆံၾကတာရယ္ ရွိပါတယ္။ စစခ်င္းေတာ့ ကိုယ္ဟာ Action-oriented person လို႔ပဲ ေအာင့္ေမ့ၾကတာပဲ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ Reaction သမား ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ အခု ကၽြန္မ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လႈံ႕ေဆာ္မႈတစ္ခု အၿမဲတမ္းရွိေနၿပီး အဲဒီ လႈံ႕ေဆာ္မႈ အေျခအေနဟာ ကိုယ့္မူနဲ႕ကိုယ္စတင္တာထက္ သူမ်ားေတြရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္၊ အေျခအေနေတြကို မူတည္ၿပီး ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္ကို ေျပာတာ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္ဆိုတာ ရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ သူမ်ားရဲ႕ Action ကို အရင္ ျမင္ရမွ React လုပ္သူျဖစ္ေနပါတယ္။ အခု ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ကိုပဲ ကၽြန္မမွာ Reaction ကိုေတာင္ အေတာ္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္ေနျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ-

၁) ကိုယ့္တိုင္းျပည္တြင္းမွာ ကိုယ္ မဟုတ္တာပဲလုပ္လုပ္၊ ဟုတ္တာပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္မိဘအိမ္မွာ ေနတဲ့ သားသမီးရဲ႕ အခြင့္အေရးနဲ႕ တာ၀န္ပဲ ရွိတယ္။ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ ေနရတာက တစိမ္းအိမ္မွာ ကပ္ပါးဘ၀ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အစစ၊ အရာရာ သူမ်ားမ်က္ႏွာၾကည့္ရတယ္။

၂) ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို နည္းနည္း သက္သာေအာင္ေနမလား။ ျပႆနာက အိမ္က လူၾကီးနဲ႕ပဲ ဆိုင္တယ္။ ကိုယ့္တစ္ေခါင္းတည္းနဲ႕ တစ္အိမ္လံုးကို ရြက္ၿပီး သြားေနရတဲ႕ တာ၀န္မ်ိဳးက ရပ္ေ၀းေျမျခားေရာက္ေနတဲ့လူေတြမွာ ပိုဆိုးတယ္။

၃) နာဖ်ားမက်န္းမာတာကအစ၊ ျပႆနာ ၾကီးၾကီးမားမားအဆံုး ကိုယ့္မိဘနဲ႕၊ ကိုယ့္မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႕၊  ကိုယ့္မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ ေျဖရွင္းလို႔ရတယ္။ (အတၱာဟိအတၱေနာနာေထာ ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာကို သိတာနဲ႕ က်င့္သံုးတာနဲ႕ တစ္ထပ္တည္းမက်ေသးသူမ်ား အားလံုး အနည္းနဲ႕အမ်ား ဒီကိစၥ အက်ံဳး၀င္ပါတယ္)။ တစ္ျပည္တစ္ရြာေရာက္ေနရင္ ေခြယိုင္ေနတဲ့ ဒူးလည္း ေရဆြတ္ခုန္ၾကရတာပဲ။ ကိုုယ့္ေနာက္က မ်က္ႏွာေတြက အမ်ားၾကီးကိုး။

၄) စိတ္အခန္႕မသင့္လို႔ ရန္ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုေတာင္ တစိမ္းနဲ႕ ရန္ျဖစ္တာဟာ အိမ္သားခ်င္း ရန္ျဖစ္တာထက္ ပိုဆိုးတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ (အဲဒါေၾကာင့္ကိုပဲ အိမ္သားခ်င္း ရန္ျဖစ္တာလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ၾကာေနပါၿပီ။ ဒီ့ထက္ေျပာရင္လည္း အငး္……… ၾကည့္ေျပာမွ)

အေပၚမွာ ေျပာျပခဲ့တာ ကၽြန္မရဲ႕ Reaction ကို ခ်ဳပ္တည္းေနျဖစ္တဲ့၊ ျမင္လြယ္မယ္ထင္တဲ့ အခ်က္ေတြပဲ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ကၽြန္မ Reaction ျဖစ္မွာကေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေျပာျပတဲ့ သူ႔အျမင္၊ သူ႕အေတြး၊ သူ႕အေရးတစ္ခုေၾကာင့္ေပါ့၊ နယ္ေတြမွာ စီးပြါးေရးရဲ႕ အေျခခံအေဆာက္အအံုတစ္ခုျဖစ္တဲ့ လယ္ယာက႑မွာ လုပ္သားအင္အား ေလ်ာ့ပါးေျပာင္းေရႊ႕မႈေတြနဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို သူျမင္သလို ေထာက္ျပသြားတာပါ။ သူေျပာသြားတဲ့အထဲက ကၽြန္မ နားလည္ လိုက္မီသေလာက္ ျပန္ေဆြးေႏြးဖို႔ ဒီ Reaction ကို လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်းလက္ၿမိဳ႕ျပ လူေနမႈနဲ႕ စီးပါြးေရး ဖြ႕ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ကြာဟရာကေန ဒီျပႆနာ စတယ္လို႔ ကၽြန္မ သိထားပါတယ္။ ေရွးယခင္ မိသားစု စီးပြါးေရး စနစ္ က်င့္သံုးခါစ ေက်းလက္ေဒသေတြမွာ ဓါးမဦးခ် လုပ္ကိုင္လာတဲ့ ေျမယာေတြဟာ အကန္႕အသတ္ရွိပါတယ္။ လူဦးေရတိုးႏႈန္းက ပံုမွန္ကိုပဲ ထပ္ကိန္းစနစ္နဲ႕ တိုးေနတာပါ။ ေကာင္းၿပီ။ ဘိုးဘြားေတြလက္ထက္က လယ္ဧက ၁၀၀ မွာ သားသမီးေတြနဲ႕ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတာ ဖူလံုတဲ့အျပင္ ပိုလွ်ံလို႕ လွဴတန္းေပးကမ္းႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သားသမီးေတြလက္ထက္မွာ ခြဲေ၀ၿပီး လုပ္ကိုင္ၾကပါၿပီ။ ဧက ဆယ္ဂဏန္းေပါ့။ ဆက္ခ်ဲ႕ရင္ ရြာနားက လမ္းေျမ၊ သစ္ေတာေျမ၊ ၿမိဳ႕နားက စည္ပင္ေျမဆိုတာေတြနဲ႕ ဘယ္လိုလုပ္ခ်ဲ႕ႏိုင္ပါမလဲ။ လံုေလာက္ေအာင္ေတာ့ ရွာႏိုင္ပါေသးတယ္။ ပိုလွ်ံေအာင္ကေတာ့ သီးထပ္သီးညွပ္ေတြနဲ႕ နည္းနည္း ပိုၿပီး ေျမမအား၊ လူမနား ၾကိဳးစား လုပ္ကိုင္ၾကတာေပါ့၊ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ေျမးတို႕လက္ထက္မွာ ဒီေျမေတြကိုပဲ ခြဲေပးရမွာကိုး။ စီမံကိန္း အၾကီးၾကီးေတြမွာ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းေတြ ခ်ဲ႕တိုင္း ကိုယ့္ဘိုးဘပိုင္ ေျမေလးအျပင္ တိုးလာမွာေတာ့ ျမင္ေယာင္မိပါရဲ႕။ အဲဒီ စီမံကိန္းၾကီးေတြရဲ႕ေနာက္က ကိုယ္နဲ႕ မရင္းႏွီးေသာ စနစ္ဇယား အခ်က္အလက္ေတြၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတယမ္းယမ္း ျဖစ္လာခဲ့တာပဲ။ ၿမိဳ႕ျပသြားၿပီး ေက်ာင္းထားတဲ့အက်ိဳးအေနနဲ႕ ကိုယ့္သားသမီးေတြထဲက ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို အေၾကာင္းရွိမွ ျပန္လာတဲ့ အျဖစ္ေတြ စလာပါတယ္။ သူတို႔ အသိနဲ႕သူတို႔ အျမင္ေပါ့ေလ။ ၿမိဳ႕ၾကီး ျပၾကီးမွာ ရွာရေဖြရတာ ေျမအရင္းအႏွီး မလုိဘူးလို႔ ေျပာၾကတာကိုး။ ခုေခတ္ ေျမအရင္းအႏွီးေစ်းက ေသးတာမဟုတ္ေတာ့ သူတို႕ေလးေတြ တစ္အိုးတစ္အိမ္ ထူေထာင္မယ္ဆိုရင္ ရငး္ႏွီးလုပ္ကိုင္စားစရာ ေျမက ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရႏိုင္ေတာ့။ သူတို႕ဘ၀ေလးေတြ သူတို႕ ရွာႏိုင္တာ ေတာ္ေသး။ ဒီလိုနဲ႕ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္နဲ႕ အျခား ကုန္သြယ္ေရး၊ စီးပါြးေရးၿမိဳ႕ေတြမွာ ဆိုင္းထမ္းေလးေတြနဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕၊ ပုဆိုးၾကမ္းေလး ပုခံုးအုပ္နဲ႕ တစ္စု၊ တြန္းလွည္းေလးေတြနဲ႕ ဟန္ဟန္ပန္ပန္ပံုေတြက တစ္မ်ိဳး ေက်းလက္ေဒသက လူငယ္ေတြ ၿမိဳ႕ျပမွာ လုပ္သားအင္အား ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္လာပါၿပီ။ သူတို႔ေတြဟာ အေျခခံ အလုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္ကိုင္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ သူတို႕ ေနတဲ႕ ေနရာေတြကလည္း ၿမိဳ႕အစြန္အဖ်ားၿမိဳ႕သစ္လို ေနရာေတြ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ေတြ၊ စီမံကိန္းေတြရွိတဲ့ ေနရာေတြ အဲဒီလိုေနရာေတြပါ။ သူတို႔ ေမြးရပ္ေျမကို အဆက္အသြယ္ရရဲ႕လားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ‘ အိမ္ကို သတင္းပလင္းေတာ့ ဒီလိုပဲ ၾကံဳတဲ႕ လူနဲ႕ ေမးျမန္း၊ ေငြေတြဘာေတြ ပို႔ရတာေပါ့။ လူေတာ့ ဘယ္ေရာက္ႏိုင္မတုန္း’ လို႕ ေျဖၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ရခိုင္႐ိုးမရဲ႕ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ျခားေနေလေတာ့ နာေရးၾကံဳေတာင္ သတင္းပဲေရာက္ႏိုင္ေတာ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုကလည္း ၿမိဳ႕တက္သြားတဲ့ သားခ်င္းေတြ အဆင္ေျပသတဲ့လို႕ ၾကားရင္ ေနာက္သြားမယ့္လူကို ‘ဟဲ့၊ ေမာင္ဟိုဒင္းေတာ့ ဘယ္အရပ္မွာ အလုပ္အကိုင္ေကာင္းသတဲ့။ ေမာင္ဟ၀ွါေရ’ ။ ဒီလိုျမင္ကြင္းေတြဟာ ၿမိဳ႕ျပလူေနမႈစနစ္ဖြ႕ံၿဖိဳးလာတာနဲ႕အမွ် ဖြ႕ံၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံတိုင္း ၾကံဳေတြ႕ေနက်လို႔ပဲ ကၽြန္မ သိထားပါတယ္။ ဒါက စီးပြါးေရး ပထ၀ီမွာ အက်ံဳး၀င္တယ္လို႔ ကၽြန္မအေဖ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးတုန္းက ဒံုးေ၀းတဲ့ ကၽြန္မ မွတ္ထားတာပါ။

ေနာက္ တျခားတိုင္းျပည္ေတြကို သြားတာကလည္း ဒီပံုစံအတိုင္း အဆင့္ဆင့္နဲ႕ေပါ့ေလ။ အေျခခံပညာေလး အလယ္တန္းေလာက္ ၿပီးၿပီဆိုရင္ အထက္တန္းပညာေရးအထိ ဆက္သင္ဖို႔ ရင္းႏွီးႃမႈပ္ႏွံမွာနဲ႕ အိမ္ကစီးပြါးေရးကို က်ားကန္ဖို႔ ရင္းႏွီးႃမႈပ္ႏွံမွာကို ယွဥ္ရၿပီေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားအင္အား စီးဆင္းမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမွာ မူလ တိုင္းျပည္အေျခခံ စီးပြါးေရးတည္ေဆာက္ပံုအတိုင္း ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေအာင္ ေျဖရွင္းဖို႔ ပံုေသနည္းေတာ့ မရွိပါဘူး။ တိုင္းျပည္ေတြရဲ႕ အေျခခံ တည္ေဆာက္ပံု၊ သဘာ၀သယံဇာတျပည့္စံုမႈ၊ ပညာေရး ဖြ႕ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၊ လူမႈဖူလံုေရး ျပည့္စံုမႈ၊ စီးပြါးေရးအသြင္သ႑ာန္၊ အဲဒါေတြအျပင္ စီမံခန္႕ခြဲမႈ(က႑အားလံုးအတြက္ အခ်ဳပ္)၊ ဒါေတြအမ်ားၾကီးက ေက်းလက္-ၿမိဳ႕ျပ လုပ္သားအင္အားစီးဆင္းမႈနဲ႕ ေဒသတြင္း လုပ္သားအင္အား ေရႊ႕ေျပာင္းမႈေတြကို အမ်ားၾကီးျပဌာန္းပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြထဲမွာ သိပၸံဘာသာရပ္ေတြကို လူေတြက ပိုၿပီး အာ႐ံုစိုက္ေလ့လာလိုက္စားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ေခတ္ၾကီးကိုက နည္းပညာေခတ္ဆိုကိုး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ လူေတြ လႈပ္ရွားေနတာဟာ သိပၸံကို မူတည္တာထက္ မ႑ိဳင္ၾကီး ၃ ရပ္ကိုသာ အဓိကမူတည္ေၾကာင္း ကၽြန္မ သိခဲ့ရပါတယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႕ စီးပြါးေရးဆိုတဲ့ အခ်က္ၾကီး ၃ ခ်က္ကို ဘာက ပိုအေရးၾကီးသလဲဆိုတာ စဥ္းစား၊ ေမးခြန္းထုတ္ရင္းနဲ႕ပါ။ သူတို႔အားလံုးဟာ လူတိုင္းရဲ႕ ဘ၀ေတြအတြက္ အဓိက လုိအပ္ခ်က္ေတြျဖစ္သလို ေမာင္းႏွင္အားေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စတုတၳမ႑ိဳင္အေနနဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းဖို႔ ထည့္သြင္းေျပာဆိုၾကတာ ၾကားဖူးေပမယ့္ မ႑ိဳင္ၾကီး ၃ခု ျပည့္စံုရင္ အေတာ္ကို ျပည့္စံုၾကြယ္၀တဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ မ႑ိဳင္ၾကီး ၃ ရပ္မွာ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းလာၿပီဆိုရင္ က်န္တဲ့ ၂ခုက က်ားကန္ေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ မႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ၿပိဳဖို႔ မ်ားပါၿပီ။ နာတာရွည္ ေ၀ဒနာသည္တစ္ဦးကို အၿမဲတင္ထားရတဲ့ အိမ္လိုေပါ့ေလ။ အဲဒီ ေ၀ဒနာကို ကုဖို႔ ၾကိဳးစားေနရတာနဲ႕ တျခား လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြပါ အလိုအေလ်ာက္ ေႏွးေကြး၊ ရပ္တန္႕ခ်ိဳ႕ယြင္း၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပ်က္စီးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက မ်ားလာ။ သူကေျပာတာေတာ့ အဆိုးေက်ာ့သံသရာစက္၀န္း ပါတဲ့။ အေျဖရွာရင္ ကိုယ္မွာ ေတြ႕ပါမယ္။

လူမႈစနစ္အတြင္း ေမတၱာအေျခခံတဲ႕ ဆက္သြယ္မႈေတြ ေလ်ာ့ပါးလာတာ၊ စည္းစည္းလံုးလံုး ေနၾကတဲ႕ က်စ္လ်စ္တဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အသြင္ကေန ျပန္႕က်ဲႏိုင္တဲ့ အသြင္ ေျပာင္းလာတာ၊ ေငြေၾကးလွည့္ပတ္စီးဆင္းမႈေတြကေန လူမႈစီးပါြးေရးျပႆနာေတြတိုးျမင့္လာေစတာ ဒါေတြဟာ ေရွာင္လႊဲလို႕ ရႏိုင္မယ့္ အရာေတြလားလို႔ ကၽြန္မ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ဆရာၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက ‘အညာမဂၤလာေဆာင္’ ေလးခ်ိဳးၾကီးမွာ ထိထိမိမိ၊ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျပသြားတဲ့ ၁၉၃၀ ၀န္းက်င္ စီးပြါးပ်က္ကပ္ကာလ အညာလယ္သမားဘ၀ကို ကၽြန္မ ျပန္ျပန္ ျမင္ေယာင္ပါတယ္။ အိမ္ထဲမွာ တံခါးပိတ္ေနေနက် ကၽြန္မတို႔ေတြအတြက္ လံုၿခံဳမႈဆိုတာ ဘာလဲ- သဘာ၀တရားဟာ နာဂစ္ကတစ္ဆင့္ သူ႕အင္အားကို သက္ေသတစ္ခါျပသြားသလို အခု ကမၻာ႕ ေငြေၾကး ကေမာက္ကမျဖစ္မႈက စတဲ့ စီးပြါးပ်က္ကပ္က တစ္ခါ သက္ေသျပေနပါၿပီ။

ဒီအခ်ိန္ကာလမ်ိဳးမွာ တင္းက်ပ္လာတဲ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ ထြက္ေပါက္ရွာတတ္ၾကတာ ကၽြန္မ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ၾကည့္ရမွာဟာ မ်က္စိေရွ႕မွာ ရွိတဲ႕ ေန႕စဥ္လူမႈျဖစ္စဥ္ေတြသာမက အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ ရွိေနတဲ့ အင္အားေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း ပါ၀င္တယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။

အခ်ိန္တန္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်ိန္မတန္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ျပန္လာၾကမယ့္ ႏိုင္ငံတကာက ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြရဲ႕ တံခါးေခါက္သံကို ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အမိေျမက ဘယ္လို တုန္႕ျပန္ၾကမလဲ ကၽြန္မ သိခ်င္ပါတယ္။ (ျပန္ၾကားေရး ၀န္ၾကီးေျပာတာကို ကၽြန္မသိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ မိသားစုအျဖစ္ သေဘာထားတဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ေထာက္ထားခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာမ်ားစြာ၊ နားမ်ားစြာကို ကၽြန္မ ရည္ညႊန္းတာပါ)

ဒီလုပ္သားေတြရဲ႕ စီးပြါးေရး ေမာင္းႏွင္အားနဲ႕ လူမႈဆက္ဆံေရး trends ေတြကို ဘယ္လို သေဘာထားၿပီး ဒီလုပ္သားေတြရဲ႕ အိမ္အျပန္ကို ဘယ္လို သေဘာထားမလဲ ကၽြန္မသိခ်င္ပါတယ္။

ေပါက္ပင္ ဘာေၾကာင့္ကိုင္းရတယ္ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္းကို သိသိၾကီးနဲ႕ လက္ေရွာင္ေရွာင္ေနရတဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ရဲ႕ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား ထမင္းရည္ပူ/မပူ မသိလည္း ႏႈတ္ခမ္းကို ေစ့ၿပီး တျခား လႊဲစရာမရွိတဲ႕ အဆိပ္ခြက္ေတြဆီ လွမ္းေနမလား၊ ကၽြန္မ သိခ်င္ပါတယ္။

တစ္ခုပဲ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ထမ္းတင္ေပးခဲ့ေသာ ပုခံုးမ်ားကို ဓါးထက္ထက္ေတြနဲ႕ မမႊန္းမိၾကပါေစနဲ႕။ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ ဒီစာကို ေရးတာပါ။

သဲေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ရာဇ၀င္

မုန္းေခ်ာင္းေတး က လူၾကီးက ေရးထားတာကို ဖတ္ၿပီး သဲေခ်ာင္းေလးနံေဘးကို ေရာက္သြားပါေလေရာ။ ေျမလတ္ေဒသတ၀ိုက္မွာ ျမင္ရမယ့္ အင္တိုင္းေတာနဲ႕ ကၽြန္းစိုက္ခင္းေတြၾကားထဲမွာ ကုန္းၾကိဳကုန္းၾကားကေန ေခ်ာင္းေပ်ာက္ေလးေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုန္း႐ိုးေလးေတြဆံုတဲ႕ေနရာမွာ ျဖစ္လာတတ္တဲ့ လွ်ိဳေလးေတြၾကားမွာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတတ္တာမ်ိဳးပါ။ သူတို႕ေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ား အဲဒီလို ေပ်ာက္ကြယ္ေနပါသလဲလို႕ အေဖ႕ကို ေမးၾကည့္ပါရဲ႕။ သူတို႕ရဲ႕ ရာဇ၀င္ကို သိခ်င္ပါသလား။

(အတင္းပဲ သိခ်င္ခိုင္းလိုက္ၿပီ 😀 ) 

တခ်ိဳ႕က ကုန္း႐ိုးတေလွ်ာက္က အင္တိုင္းေတာကို ေတာတက္ၿပီး အင္ဖက္ခူး၊ သေျပခက္ခ်ိဳး၊ သက္ကယ္ရိတ္တဲ့လူေတြဟာ လွည္းနဲ႕ သြားၾကပါသတဲ့။ အဲဒီ လွည္းလမ္းေၾကာင္းေတြဟာ အသံုးျပဳတဲ့ႏွစ္သက္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ေျမၾကီးထဲမွာ နက္နက္႐ိႈင္း႐ႈိင္း အရာထင္လာၿပီေပါ့။ မိုးတြင္းကာလ မိုးသည္းသည္းမည္းမည္း ရြာတဲ႕အခါ မိုးေရစက္တို႕က တိုက္စားတဲ႕ဒဏ္နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းပံုစံကေန ေရျပြန္ေပါက္ေတြ၊ ေရေျမာင္းေတြလို ျဖစ္လာတာပါပဲ၊ ႐ိုး အငယ္စားေလးေတြေပါ့။ တခ်ိဳ႕ လွည္းလမ္းေၾကာင္းေတြဟာ တစ္ေပ မကေအာင္ နက္႐ႈိင္းတဲ့လမ္းေၾကာင္းေတြျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဆက္သံုးလို႔ေတာင္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေတြဟာ အနာဂတ္ သဲေခ်ာင္းလမ္းေၾကာင္းသစ္ေတြေပါ့။  (ေတာသူမွန္းသိေအာင္ ေျပာတယ္မထင္ပါနဲ႕ ၊ အဲဒီေနရာေတြမွာ ေႏြရာသီေတာင္ မပူႏိုင္ေအာင္ ရင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းလြန္းလို႕ ေတာသူဆို ဂုဏ္ယူၿပီးသား)

ဒါေပမယ့္ မိုးတြင္းကာလဆိုတာ ေျမလတ္မွာ အစိုးရတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ မိုး သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာတုန္းခဏေတာ့ ေရအားဆိုတာ ျပင္းသမွ အဲဒီ ႐ိုးအငယ္စားေလးထဲကို ႏြားေတာင္ မကူးႏိုင္တတ္ဘူး။ မိုး စည္း(စဲ)ၿပီလည္း ဆိုေရာ အင္တိုင္းေတာေအာက္က ဂ၀ံေျမက ေရမစုပ္ႏိုင္ဘူးေလ။ တိုက္စားလာသမွ် သဲမႈန္သဲပြင့္အားလံုးကို ေရာက္ရာေနရာအသီးသီးမွာ အျပင္လိုက္၊ အျပန္႕လိုက္ျဖန္႕က်ဲၿပီး သဲေခ်ာင္းေလးဟာ အလိုအေလ်ာက္ကို ေပ်ာက္ကြယ္သြားရပါေရာ။ ဒါက တစ္မ်ိဳး။ (အဲဒီ အယူအဆကို မေက်နပ္ရင္ ပထ၀ီ အထူးျပဳနဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ေျမလတ္က ယာသမားတစ္ေယာက္ကို သြားေမးၾကည့္၊ အာမခံတယ္၊ အေျဖတူရေစ့ 😀 )

ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ေျမအေနအထားအတိုင္းမွာပဲ ေျမလတ္က ကုန္းေပါတယ္ေလ။ ကုန္းရွိရင္ ခ်ိဳင့္ရွိရစၿမဲ၊ ခင္တန္းရွိရင္ လွ်ိဳရွိစၿမဲ ဆိုေတာ့ မိုးရြာတိုင္း အျမင့္က အနိမ့္ကို စီးတဲ႕ ေရဟာ လွ်ိဳတစ္ေလွ်ာက္တိုက္စားသြားရင္း ေျမျပန္႕ရာေရာက္တဲ႕အခ်ိန္မွာ ေနာက္က လိုက္လာမယ့္ ေရအားမပါတာနဲ႕ စုပ္အားေကာင္းတဲ႕ သဲႏုန္းဆန္ဆန္ေျမ၀ါထဲမွာ ေပ်ာက္သြားရတာပါပဲ၊ ယာေတာသမားေတြ အၾကိဳက္ေပါ့။ ေျမအစိုဓါတ္ ခပ္ထန္႕ထန္႕နဲ႕ဆို ႀကံသမားေတြ ၾကမ္းတံုး(ဂ်မ္းတံုး)တိုက္ၿပီး မႈန္းထားတဲ့ေျမမွာ ၾကံမ်ိဳးဆစ္ေတြခ်ၿပီေပါ့။ ဒီအခ်ိန္ဆို သစ္ေတာက လက္က်န္ကာကြယ္ေတာထားတဲ႕ လွ်ိဳေလးထဲက ေတာေကာင္ေသးေသးေလးေတြ (ေတာေၾကာင္၊ ယုန္) ထြက္လာတတ္ရဲ႕။ သဲေခ်ာင္းေလး လမ္းေၾကာင္းေပ်ာက္သြားတဲ႕ေနရာမေရာက္ခင္ သူတို႕ေလးေတြကို ေတြ႕ရမယ္။

တကယ္ေတာ့ သဲေခ်ာင္းေလးေတြဟာ သဘာ၀တရားဇာတ္ခံုၾကီးေပၚမွာ မထင္မရွားဘ၀နဲ႕ပဲ စၿပီး လူမသိသူမသိပဲ ဇာတ္သိမ္းသြားရတဲ႕ အညတရဇာတ္ေကာင္ေလးေတြပါပဲ။ မိုးနဲ႕ ေျမျပင္အေနအထားအရ သူတို႕အတြက္ လမ္းေၾကာင္း စတင္ခြင့္ရခ်ိန္မွာ မဆုတ္မဆိုင္းပဲ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အင္ဖက္ေပၚမိုးစက္က်သံက သူတို႕အတြက္ေတာ့ (ငွါးသူမရွိလို႕ အိမ္မွာေငါင္ေနတဲ့) ဇာတ္ရံသ႐ုပ္ေဆာင္ တစ္ေယာက္ ဂ်ာနယ္မွာ ဇာတ္လမ္းသစ္႐ိုက္မယ့္သတင္းဖတ္မိလိုက္သလိုေပါ့။ သဲျပင္ပါးပါးေလးေအာက္မွာ အားေကာင္းတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခု စတင္ၿပီေလ။  စီးခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕ရဲ႕ ရွိသမွ်အင္အားအကုန္သံုးၿပီး မိုးစက္ေတြခြင့္ၿပဳသမွ် အလံုးအရင္းနဲ႕ စီးဆင္းၾကေလရဲ႕။  မိုးရိပ္ေတြေလ်ာ့ၿပီး မိုးစက္ေတြအရွိန္နည္းလာခ်ိန္၊ သူတို႕ ခရီးမဆန္႕ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သူတို႕သိပါတယ္။ ေရာက္ရာေနရာမွာ သူတို႕ရဲ႕ ခရီးကို ရပ္ၾကၿပီေပါ့။ လူမသိသူမသိ သဲျပင္ေအာက္မွာ စခဲ့တဲ့ သူတို႕ခရီးဟာ စတင္ရာနဲ႕ အကြာအေ၀း တစ္ခုမွာ သဲျပင္ေအာက္မွာပဲ ဆံုးသြားတာပါပဲ။

မုန္းေခ်ာင္းလို ႐ိုးမေနာက္ခံမရွိလည္း သဲေခ်ာင္းေလးေတြဟာ အခ်ိန္တိုအတြင္းက သူတို႕ရဲ႕ အ႐ိုင္းအင္အားကို လူသားေတြအသိအမွတ္ျပဳရေလာက္ေအာင္ေတာ့ ျပႏိုင္ၾကတာပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွင္သန္ခ်ိန္တိုေတာင္းပါေစ၊ ရွင္သန္ခြင့္ရလိုက္တဲ့ ခဏမွာ ထိုက္တန္ေအာင္ အင္အားေတြရခဲ့တာဟာ…………………………………… ထိုက္တန္ပါတယ္ေလ။ အဲဒီလိုပဲ ေက်နပ္လိုက္မိပါရဲ႕။    (ဘယ္လို အေတြးလဲမသိဘူးေနာ္ 😀 )