budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၃ (ဇာတ္သိမ္း)

စာရင္းခ်ဳပ္ၾကပါစို႔။

ဒီဇင္ဘာ ၁၀ရက္ေန႕ ေရာက္ေသာအခါ ၁၀ရက္ၾကာ-ကပၸိယဘ၀မွ ျပန္လည္ ႏႈတ္ထြက္ရန္ အေၾကာင္းသင့္လာပါသည္။ Pelangi တြင္ အင္တာနက္ သြားသံုးရင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမွ အင္တာဗ်ဴးရန္ email ၀င္လာျခင္းပါ။ ယခုတစ္ခါ အလုပ္အဆင္ေျပလွ်င္ေျပ၊ မေျပလွ်င္ စေတးတိုးရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့။ စုစုေပါင္း ၂ လေက်ာ္၊ ၃လ နီးပါး အခ်ိန္အတြင္း အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၿပီးၿပီပဲေလ။ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ျပန္လွည့္ခဲ့သည္။

ခ်ီကတည္းက ယဥ္သကို- မေလးအင္မီဂေရးရွင္းေကာင္တာသည္ ေအးစက္စက္ ၾကိဳႏွင့္သည္။ `မင္း ျပန္၀င္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ ခုမင္းရဲ႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ရက္စြဲေ၀း ေနေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စကာၤပူမွာ စေတးကုန္ရင္ မင္းတိုင္းျပည္ကိုပဲ မင္းျပန္သြားပါ။ ငါတို႔ဘက္ကို လာစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔ အလုပ္လာရွာဖို႔ တို႔တိုင္းျပည္ကို အသံုးခ်ေနၾကတာပဲ။´ လက္ထဲကို ပတ္စ္ပို႔ မေပးေသးဘဲ ရစ္ေၾကာ ရွည္ေနသည္ကို စိတ္ကုန္ခမ္းလွသည္။ ေနာက္ဆံုး ပတ္စ္ပို႔စာအုပ္ယူကာ လွည့္အထြက္ မၾကားတၾကား စကားကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေသး၏။ `မင္းဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာပါေစနဲ႕လို႔ ဆုေတာင္းတယ္´ ဆိုပဲ။ `ငါလည္း မလာခ်င္ပါဘူး´ စိတ္ထဲမွာ ဆက္လက္ ခြန္းတံု႕တင္ကာ စလံုးဘက္သြားမည့္ ကားကို တိုးတက္ခဲ့ေတာ့သည္။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းအေရာက္ ထံုးစံအတိုင္း White Card ျဖည့္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေလး လိုလွ်င္ အသင့္ထုတ္ေပးႏိုင္ရန္ ကိုင္ထားၿပီး ေကာင္တာေပၚ စာအုပ္ႏွင့္ White Card ထိုးေပးလိုက္သည္။ ထိုင္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးက ခပ္တည္တည္ မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္ၿပီး စာအုပ္ယူကာ Scanner ေလးေပၚတင္သည္။ ခလုပ္ေတြကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ႏွိပ္သည္။ ေခါင္းတစ္ခ်က္ယမ္းသည္။ ျပန္တင္သည္။ ခလုပ္ေတြ ႏွိပ္ျပန္သည္။ ေခါင္းထပ္ယမ္းသည္။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ မသိ။ ေျခဖ်ားေတြ ေအးလာသည္။ ေက်ာဘက္ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသားကို လွမ္းေခၚကာ ကိြစိကြစ ေျပာသည္။ စာအုပ္ေထာင္ျပသည္။ ဟိုပုဂၢိဳလ္က ေကာင္တာခ်င္း ကူးလာကာ ကိုယ့္စာအုပ္ကို ယူၾကည့္သည္။ အသက္ကို ေအာင့္ထားမိသလား၊ ရွဴေနမိသလား မမွတ္မိေတာ့။

“ေဩာ္၊ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔က မင့္စက္မွာ ေအာ္တို တက္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေဒတာေတြကို manual ပဲ ႐ိုက္ထည့္မွရမယ္။ မင္းရဲ႕ ကံေပါ့” “အိုေက၊ ေက်းဇူးပဲ။ ျပႆနာေတာ့ မရွိပါဘူးေနာ္” ဘိုလိုေျပာသမွ်ေလး နားစြင့္လိုက္မိသည္။ ဒီေကာင္တာေတာ့ ျဖတ္လို႔ ရပါရေစဘုရား။ ကိုယ္လုပ္လာေသာ စလံုး 10 ေဒၚလာတန္ E Ticket သည္ ေလဆိပ္ကေန တန္းျပန္၍ ရေသာ ပံုစံမဟုတ္ေၾကာင္း လုပ္ကတည္းက သိၿပီးသားမို႔ ေက်ာ႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ စိမ့္တက္သြားမိသည္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ႏွင့္ ကီးဘုတ္ေပၚႏွိပ္ေနသံက နားထဲမွာေတာ့ တူႏွင့္ထုေနသည့္အလား။ ဤသို႔ျဖင့္ စကၠန္႔ပိုင္းလြန္ေျမာက္အၿပီး-

“ဒံုး”

“အုိေက၊ သြားႏိုင္ပါၿပီ”

ဘုရား၊ ဘုရား။ ကိုယ့္နားႏွင့္ မ်က္စိကိုပင္ မယံုႏိုင္။ ေကာင္တာတစ္ဖက္မွာ စာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေနထိုင္ခြင့္ ရက္ ၃၀။ အက်င့္ရေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႕ဘာသာသူ ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး Kranji ဘူတာသို႔သြားမည့္ကားေပၚ ေရာက္လာသည့္တိုင္ ရင္ခုန္ႏႈန္း မၿငိမ္ေသး။ ေဩာ္……… ဘ၀၊ ဘ၀။

အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖပါသည္။ အဆင္ေျပမလိုလိုႏွင့္ မေျပလိုက္ျပန္ပါ။ ဥေရာပႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ နီးသျဖင့္ ကုမၸဏီၾကီးၾကီးမ်ားမွ လူ(ရာထူး)ၾကီးၾကီးမ်ား အိမ္ျပန္ၾကပါသည္။ ကုမၸဏီေသးေသးမွ လူေသးေသးမ်ားက ေယာင္ၾကပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလတြင္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူမွ် အလုပ္ကိစၥ အားတက္သေရာ မရွိေတာ့ပါ။ သတင္းစာတြင္ Vacancy ေၾကာ္ျငာ နည္းသြားလိုက္သည္မွာ မပါသေလာက္။ ျပန္ရဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ဇန္န၀ါရီပထမပတ္ အကုန္တြင္ စေတးလည္း ကုန္မည္ျဖစ္၍ ဒီဇင္ဘာလကုန္ခါနီးတြင္ ေနာက္တစ္လသက္တမ္းတိုး ၾကိဳးစားၾကည့္ပါေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ထပ္မံေျဖခြင့္ၾကံဳေသာ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကလည္း ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ Offer ၃ ခုရဖူးသူအျဖစ္ ဖ်ာေလးလိပ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးပိုက္ကာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့ရပါေၾကာင္း။ (ဒါမ်ိဳးေလးေတာင္ ေျဖစရာမရွိရင္ အိမ္ကို ဘယ္သို႔ မ်က္ႏွာျပရမည္ကို မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။)

စာၾကြင္း။

ျပန္မည္ဆိုေတာ့ ကုန္က်ရန္ရွိေသးသည့္စာရင္း တြက္ရသည္။ လာခဲ့စဥ္က Air Bagan ႏွင့္ ၃လ လက္မွတ္ျဖစ္သည္။ ႏို၀င္ ဘာလတြင္ Air Bagan ၏ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္မ်ား ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေလရာ MAI ႏွင့္ လက္မွတ္လဲေပးလိုသူမ်ားအား လဲေပးမည္ဆို၏။ ထိုအခ်ိန္က အလုပ္ Offer ရထားေလရာ ခပ္တည္တည္ပင္ Refund ျပန္ယူမည္ဟု ေျပာလိုက္မိသည္။ ခု ျပန္ရေတာ့မည္။ Jet Star ျဖင့္ ျပန္မည္ေပါ့။ ကုန္က်စရိတ္ခုသာခံသာ ရွိေလရေအာင္ အျပန္ ကီလိုေရာင္းသည္။ ဂ်ိဳဟိုးကို သြားစဥ္ကလို ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးႏွင့္ မရွိမျဖစ္ စာရြက္စာတမ္း မ်ားသာ ထည့္ကာ ၀န္စည္စလယ္ ခ်ံဳ႕ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာႏိုင္ရန္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို အကိုတို႔၊အမတို႔ အိမ္မွာ ထားခဲ့သည္။ အကို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Laptop သယ္ခိုင္းခ်င္သူရွိေၾကာင္း သတင္းေပးသည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္တန္ဖိုး၏ တစ္၀က္ မွ်မက ေက်သြားပါသည္။ ဖူးခက္သို႔ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ား ေရွာင္ၾကသည္လည္း ရွိပါသည္။ ၾကားဖူးေသာ “ပဲရစ္ၿမိဳ႕ သို႔ လူမြဲလမ္းညႊန္”ကို အားက်၍ “ဂ်ိဳဟိုးသို႔ ဘတ္ဂ်က္လမ္းညႊန္” ထုတ္လိုက္ပါေၾကာင္း။

Advertisements

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၂

ကၽြန္မ ၀န္ခံခ်င္သည့္တစ္ခ်က္က ဒီတစ္ခါ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားခ်င္သျဖင့္ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ ျမန္ျမန္ဆြဲရစ္ပါသည္။ စိတ္ညစ္တာ ၾကာၾကာ ေခါင္းထဲ မထည့္ခ်င္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ညစ္မွာလည္း မလိုလားပါ။ ဂ်ိဳဟိုးအိမ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ကို ျမန္ျမန္ ႏိုးထလိုက္ပါေတာ့မည္။ ပထမတစ္ေခါက္ စေတးေရွာင္အၿပီး ျပန္၀င္ပါၿပီ။

မေလးက အထြက္- အဆင္ေျပပါသည္။ အင္မီဂေရးရွင္းက ဘာမွ မေျပာပါ။ အ၀င္တုန္းက ပိုက္ဆံ ေတာင္းတတ္သည္ၾကား၍ လက္ထဲမွာ နည္းနည္း ကပ္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ဘာမွ မေတာင္းလိုက္ပါ။ ကံေကာင္းပါသည္။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မေရွာင္ပါရေစနဲ႕-ဟု တိတ္တိတ္က်ိတ္ ဆုေတာင္းမိသည္ကလည္း အထပ္ထပ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ၄ ၾကိမ္ႏွင့္အထက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရွာင္ခဲ့ၾကရေသာ အမ်ိဳးသမီး သတၱိရွင္မ်ားအေၾကာင္း ၾကားခဲ့ရေသာ္ျငား ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဲဒီေလာက္ ခံႏိုင္ရည္ မရွိမွန္း ကိုယ္တိုင္ပဲ သိပါသည္။ စလံုးအ၀င္- ရသမွ် ဘုရားစာ အကုန္ရြတ္ၿပီး ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ ဟန္မပ်က္ထိန္း၊ White Card ျဖည့္ပါသည္။ စလံုး Check Point မွာ အလကားရေသာ White Card ကို မေလးက အင္မီဂေရးရွင္းအ၀င္မွာ တစ္ေစာင္မေလးရင္းဂစ္တစ္က်ပ္ႏွင့္ ပိုက္ပိုက္ယူၿပီး ျဖည့္ေပးမယ္လို႔ လုပ္စားေနတာလည္း ရွိပါသည္။ ဘ၀၊ ဘ၀။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းက်ေတာ့လည္း ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမေျပာဘဲ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး တံုးထုခ်လိုက္၏။ ေကာင္တာျဖတ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ 14 ရက္ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ ငိုရခက္၊ ၿပံဳးရခက္ဆိုတာ အဲသည့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ၁လေလာက္ ျပန္ရမွ ဒီWhite Card နံပါတ္ အသစ္ႏွင့္ online stay ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရမည္ေလ။ ခုေတာ့ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုအတြက္ ၁၄ ရက္ယူလိုက္ရသလို။ Anyway, ေရာက္ရားပဲ-ဆိုၿပီး ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလး အေရာက္ျပန္၊ ေနာက္ေန႕ အင္တာဗ်ဴး သြားေျဖပါသည္။ တူလိုက္ပံု။ ဒီတစ္ခါ အလုပ္ ကလည္း ေနာက္ ၃ ရက္မွာ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား၊ အင္တာဗ်ဴးအဆင္ေျပပါသည္။ Pass တင္ေပးဖို႔ ညွိမရျပန္ပါ။ လစာလည္း အရင္ အလုပ္ offer တုန္းက အတိုင္း။  ထူး……….. မျခားနား ဆိုၿပီး သီခ်င္းၾကီး ထ,ဟစ္မိပါေတာ့သည္။ အလုပ္ေလွ်ာက္တာေတြကိုေတာ့ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလုံ႕လနဲ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ေနတုန္း။ ဒီလုိႏွင့္ ဒုတိယတစ္ၾကိမ္မွာ ရန္ကုန္ျပန္မလားဆိုသည့္ Option ကို စဥ္းစားေနရပါၿပီ။

ေလွ်ာက္ထားေသာ အလုပ္မ်ား၊ စလံုးပြဲစား ၃ေယာက္ေလာက္ကို CV အပ္ထားသည္မ်ား၊ ေပါင္းလိုက္ေသာ္ အင္တာဗ်ဴး ၅ ခုမွ် ထပ္ရမည္ဆိုလွ်င္-…  မေလးကိုပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ အခ်ိန္က ႏို၀င္ဘာ လကုန္ခါနီး။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း လူရွင္းေသာ Week Days ေန႕ခင္းပိုင္းသြားပါသည္။ စလံုးကအထြက္- ေအးေဆးပါ။ မေလးအ၀င္——— စပါၿပီ။ ျပႆနာ။

“မင္းရဲ႕ ပတ္စ္ပို႔အရ မၾကာေသးခင္ကမွ လာသြားေသးတာပဲ။ ခု ဘာလာလုပ္တာလဲ။”

“အရင္တစ္ေခါက္က ေနရပ္လိပ္စာမွာပဲ ဘာလို႔ ေနမွာလဲ” “ေလယာဥ္လက္မွတ္ေရာ ပါသလား” “စကာၤပူမွာလည္း စေတး မက်န္ေတာ့ပါလား” “အရင္တစ္ေခါက္ကလည္း Woodlands ကပဲ လာတာပဲ၊ မင္း စကာၤပူကို အလုပ္လာရွာတာ မဟုတ္လား။” “မင္းဟာ မေလးရွားကို မင္းကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ေနတာပဲ။ မင္းကို ၀င္ခြင့္မေပးႏိုင္ဘူး။ ခု စကာၤပူဘက္ကို ျပန္သြားပါ။” (ဒါျဖင့္ တံတားေပၚ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရမွာလား။ သူမ်ားေျပာသံ ၾကားဖူးတယ္။ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ဘုရား)

“ဘာလို႔ ျပန္သြားရမွာလဲ၊ ငါ ခုဒီကိုလာတာ မင္းတို႔ဆီမွာ အလုပ္လာရွာတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္ ေဆြမ်ိဳးကို လာေတြ႕တာပဲ။ ငါ ျပန္မသြားႏိုင္ဘူး”

“ငါတို႔က မင္းကို ယံုမယ္ထင္ေနသလား။ ဒါဆို မင္း Officer ကို ၀င္ေတြ႕ရဲသလား”

“ေတြ႕ရဲတာေပါ့။ ဘယ္မွာလဲ”

“ေဟ့ … ဒီမွာ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔တစ္ေယာက္၊ Woodlands နဲ႕ Johor ကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လုပ္ေနတယ္။ သူ႕ကို Officer ဆီပို႔လိုက္”

ဒီလိုႏွင့္ သူမ်ားတကာ ရင္ပူရေသာ စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းမဟုတ္ဘဲ ေငြေပးလိုက္လွ်င္ ေျပလည္သည္ဆိုသည့္ မေလးအင္မီဂေရးရွင္းက ျပႆနာ ရွာပါသည္။ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ Officer ၀င္ေတြ႕ေတာ့ ႐ုပ္တည္ၾကီးႏွင့္ ဘြားေတာ္က “မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ” တစ္ခြန္းပဲ ေမးသည္။ ခုနက စကားေတြကိုပဲ အစီအစဥ္အတိုင္း ျပန္ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ အေတာ္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး စာအုပ္မွာ တံုးထုေပးသည္။ ျပဴးၿပဲၾကည့္ေတာ့ သာမန္ Journey Performed တံုးႏွင့္ ၁၄ ရက္ ေနထိုင္ခြင့္။……….. ဟူး…………….. ေတာ္ေဒးတာေပါ့ေလ။ တစ္ဆင့္။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဘတ္စ္ႏွင့္ပဲ သြားသည္။ City Square အျပင္ဘက္မွ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေဘး ကားဂိတ္လိုမ်ိဳး ဘတ္စ္ေတြ တန္းစီေနသည့္ေနရာမွာ Pelangi ေရာက္သလား ေလွ်ာက္ ေမးၾကည့္သည္။ ဘတ္စ္ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ခ်ိဳ႕က ျပန္မေျဖ။ နားမလည္ၾကသလိုမ်ိဳး။ ကားေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ပထမတစ္ေခါက္က စီးဖူးသည့္ကားကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ တက္လိုက္သည္။ 1 ရင္းဂစ္ထည့္ၿပီး တံခါးေပါက္နားနီးသည့္ ခံုသြားထိုင္သည္။ လမ္းကို သတိမလြတ္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီး Crystal Crown ဟိုတယ္ေရွ႕ မွတ္တိုင္တြင္ သုတ္သုတ္ ဆင္းသည္။ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ (ျပည္လမ္း-အင္း၀ေပါက္ဘက္) လိုမ်ိဳး သူမ်ားေတြ ျဖတ္ကူးသလို လိုက္ကူးသည္။ လမ္းလယ္ကၽြန္းလိုမ်ိဳးမွာ သူမ်ား ေက်ာ္ခြသြားသလို သြားသည္။ လမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ေတာ့ အေပၚကားပါကင္ (ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရွိရာ) ဘက္ကို သူမ်ားေတြ ေက်ာ္ခြတက္သလို တက္လိုက္သည္။ ကိုင္း…. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရာက္သြားကၿပီ။

EZ-Link ကဒ္ထဲမွာ စလံုး ၁၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး က်န္သည္။ လက္ထဲမွာ ရင္းဂစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ ျပန္၀င္ရင္ စေတးၾကာၾကာရေအာင္ မေလးမွာ နည္းနည္း ရက္ၾကာဆြဲေနရန္ အကိုတို႔၊ အမတို႔က မွာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့…… ဒီလိုပဲေပါ့ေလ။ ကပၸိယဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္း Training ရသြားသေပါ့။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴရွိလွ်င္ သူတို႔လူအင္အားႏွင့္သူတို႔ လာၾကတာ မ်ားပါသည္။ ကိုယ္က ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာမွာ ရွိသည္၊ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ဆိုတာမ်ိဳး၊ အလွဴအတြက္ သန္႕ရွင္းေရးကအစ ေအာက္ေျခသိမ္း ကူညီရင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ပါ ရသြားသည္။ ဒကာရင္းမ်ားက လာေရာက္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းလွဴဒါန္းၾကသည့္အခါ သူတို႔ေတြဆီက လမ္းေၾကာင္းေတြလည္း ၾကားရသည္။

အင္တာနက္ဆိုင္ကေတာ့ စလံုးထက္ ပိုေပါသည္။ ေစ်းလည္း နည္းနည္း ပိုသက္သာသည္။ အလုပ္သြားသြားေလွ်ာက္ေသာ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္က သိပ္ေ၀းေ၀းမဟုတ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္က ကားပြဲစားတန္းလို၊ ကားေဘာ္ဒီႏွင့္ ေဆာင္းေဘာက္ျပင္ေသာ၊ ကားပစၥည္း ေရာင္းေသာဆိုင္မ်ား စုေ၀းရာ ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို မေလး အလုပ္လက္မဲ့မ်ားက အုပ္စုေတာင့္လွ်င္ေတာင့္သလို မိုက္ေၾကးခြဲၾကတာ ဟိုဘက္ တစ္ရပ္ကြက္ေလာက္မွာ မၾကာမၾကာ ၾကားရသည္။ အဲသည့္ဘက္မွ ျမန္မာဆိုင္ကို ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ၀င္ၿပီး ဒျမတိုက္သြားတာ မၾကာေသး-ဟုလည္း သိရသည္။ သမီးေယာက္ဖလို ခင္မင္သြားေသာ နယ္ခံအကိုတစ္ေယာက္က “ေယာက္ဖ- ဒီမွာပဲ အလုပ္ရွာလိုက္ပါလား”ဟု ေျမွာက္ေပးသည္။ ကိုယ္တိုင္က စိတ္ပါေသာ္လည္း နည္းနည္း ေၾကာက္တတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း အဲဒီမွာမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိသြားပါသည္။

ျပန္ေျပာလိုက္မိသည့္စကားက-

“ေနပါေစဗ်ာ။ သတၱိက လက္ထဲမွာ ဓါးရွိရင္ေတာင္ ခရမ္းသီးကိုပဲ အံၾကိတ္ၿပီး လွီးေနမိမွာဆိုေတာ့… စရိတ္ေထာင္းခံၿပီး စလံုးမွာပဲ ႐ုန္းပါေတာ့မယ္”

(ေနာက္တစ္ပိုင္း ဇာတ္သိမ္းပါမည္- အိမ္မက္ေတြ ျပန္မက္ကာ အိပ္ေရးပ်က္လြန္း၍ပါ)

budget စေတးေရွာင္ျခင္း-၁

တကယ္တမ္း မေရးခ်င္လွေပမယ့္ ကဘြိဳင္းက ေနာက္လာေနာက္သား ေျမးျမစ္မ်ားအတြက္ ဆိုလို႔ ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္လိုက္ပါတယ္။

ေလဆိပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း တစ္လသက္တမ္းၿပီးလို႔ online သက္တမ္းတိုး တစ္လ စေတး ကုန္ခါနီးေတာ့ Peninsular Plaza ကို အေခါက္ေခါက္ ပတ္ပါတယ္။ သက္တမ္း ၂ ပတ္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ ၊၂၀၀၇ ႏို၀င္ဘာလဆန္းပိုင္း၊ မေလးဗီဇာေလွ်ာက္တာ အဲဒီတုန္းက စလံုး ၂၅ ေဒၚလာပါ။ ၃ရက္ပဲ ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ ၃လ အၾကိမ္ၾကိမ္၀င္ခြင့္ ဗီဇာေလး ကပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ကိုေတာ့ E Ticket ပဲ လုပ္ပါတယ္။ ေဘာင္၀င္ေအာင္ လုပ္တာပါပဲ။ မေလးမွာ ၁ ပတ္ေနၿပီး စလံုးကို ျပန္၀င္ရင္ ၁လ တံုး လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ရေအာင္ဆိုၿပီး လက္မွတ္ကို တစ္လခြဲ၊ ႏွစ္လေလာက္ ခြါလုပ္လိုက္ပါတယ္။

အင္တာဗ်ဴးအေျဖမသိရေသး၊ S-Pass တင္မေပးေသးမီ ၂ရက္အလိုမွာ ေသြးလန္႕ေနတာနဲ႕ Re-Entry Visa ေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။ စေတးကုန္ၿပီး မေလးမွာ ၂ ရက္ေလာက္ေနၿပီးတာနဲ႕ ျပန္၀င္လို႔ရေအာင္ ရက္စြဲခ်ိန္ရပါတယ္။ Credit Card နဲ႕ ေငြသြင္းရမွာမို႔ online သက္တမ္း တိုးတုန္းကလို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လုပ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဗီဇာမထုတ္ေပးရင္လည္း အဲဒီ ေငြသြင္းတဲ့ စလံုးေဒၚလာ၂၀  ဆံုးဦးမွာပါ။ ဒီအခ်ိန္ Re-Entry မရခဲ့ရင္ KL က်မွ ျပန္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ရတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒီဘက္မွာ ပြဲစားနဲ႕ ႐ိုက္လို႔ရတယ္လို႔လည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘာသာသူပဲ အဆင္ေျပၿပီး Re-entry Sticker ေလး ထုတ္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္စာအုပ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ကပ္လိုက္ရတာပါ။ အကယ္၍ စာအုပ္ပိုင္ရွင္က မေလးဘက္ေရာက္သြားၿပီးမွ စလံုးဘက္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့သူက ေလွ်ာက္ေပးရင္လည္း ရပါတယ္။ စတစ္ကာေလးကို မေလးဘက္ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။

တင္ထားတဲ့ S-Pass က Reject ျဖစ္တယ္လို႔ သိရတဲ့အခ်ိန္၊ စေတးက ၃ ရက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ MOM နဲ႕ သက္တမ္းတိုးဖို႔ လုပ္ေနတုန္းမွာကို Reject ျဖစ္သြားတာပါ။ ဘယ္မွာ ဘယ္လို ေနရမယ္ဆိုတာ မသိေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ Re-Entry Visa ေလွ်ာက္ေပးတဲ့ အကိုနဲ႕ အမတို႔အိမ္က ညီမေလးတစ္ေယာက္က သူ သြားေရွာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႕ ဆက္သြယ္ၿပီး ကူညီေပးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေညာင္ကန္ေအးဓမၼရိပ္သာ (Johor Bahru)ပါ။ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းဘုန္း ဦးဥာဏိႆရက လာမယ့္အခ်ိန္မွာ လမ္းမသိရင္ သူ႕ကို ဖုန္းဆက္ေမးပါ၊ Taxi သမားကို သူလမ္းညႊန္ေပးမယ္လို႔ မိန္႕ပါတယ္။

သက္တမ္းကုန္မယ့္ေန႕မနက္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု ေျဖသြားပါတယ္။ ေန႕လည္၁၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာ SBS Transit စီးလို႔ Kranji ကေန Woodland တံတားၾကီးကို ျဖတ္၊ Johor Bahru ကို ခ်ီတက္သြားပါတယ္။ Week-Days ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီ ေန႕လည္တေစာင္းလို အခ်ိန္မွာ လူ နည္းနည္း ရွင္းပါတယ္။

အသြားမွာ Immigrations ႏွစ္ေနရာစလံုးက ဘာမွ မရစ္လိုက္ပါဘူး။ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း တံုးထုေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ Woodland တံတားရဲ႕ ဟိုဘက္ထိပ္ေရာက္တာနဲ႕ SingTel ကေန MyMaxis အျဖစ္ Auto Roam ပြင့္သြားပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက ကိစၥရွိလို႔ City Square ဘက္ေရာက္ေနတာနဲ႕ တစ္ခါတည္း လာေခၚပါတယ္။ ေနရာက Pelangi နားမွာပါ။ ေက်ာင္းလို႔ ေျပာရေပမယ့္ Clementi ေက်ာင္းလိုပါပဲ။ တိုက္ခန္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။ စားရိတ္အေနနဲ႕ လက္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ရင္းဂစ္ ၁၁၀ မွာ ၅၀ ကို ဘုန္းဘုန္းကို န၀ကမၼ လွဴလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ လစဥ္ငွါးရမ္းခ၊ အျခား ေရ/မီးအသံုးစားရိတ္ေတြအျပင္ ကိုယ့္လို စေတးလာေရွာင္သူမ်ားအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ဖို႔ပါ ကိုယ့္အရင္ စီနီယာမ်ားက လွဴတန္းခဲ့ၾကတာပါ။ သူတို႔ရဲ႕ စြန္႕စားခန္းေတြက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ရင္သိမ့္တုန္စရာ ျဖစ္ခဲ့ၾကဦးမွာပါ။

MyMaxis ဖုန္းကဒ္ေလးတစ္ကဒ္ကို ဒီဘက္က အရင္ေရွာင္ဖူးတဲ့ ညီမေလးဆီကေန ငွါးသြားပါတယ္။ 7-Eleven မွာ Top-Up အတြက္ ဖုန္းကဒ္ျပ၀ယ္ပါတယ္။ မေလးဘက္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အကို၊အမေတြကို သတင္းပို႔ပါတယ္။ ဖုန္းကဒ္ မပါလာခဲ့ရင္လည္း ဘုန္းဘုန္းက သူ႕ဖုန္းကို ယူသံုးခ်င္သံုးပါလို႔ ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဆြမ္းစားေဆာင္လို႔သေဘာထားရမယ့္ အခန္းကန္႕ထားတဲ့ဘက္မွာ ကိုယ့္လို စေတးေရွာင္လာၾကသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အခန္းတစ္ခန္း သတ္သတ္ရွိပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ားက ဘုရားခန္းေရွ႕က ေကာ္ေဇာမွာ အိပ္ခြင့္ရပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ ဘုရားခန္းနဲ႕ ကပ္လ်က္ အခန္းငယ္ေလးမွာ က်ိန္းပါတယ္။

ေန႕စဥ္ မနက္ေစာေစာထၿပီး ဘုန္းဘုန္းအတြက္ ဆြမ္းထခ်က္ပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ရွိတဲ့ စားစရာေတြကို တတ္သမွ်၊ မွတ္သမွ် ျပင္ဆင္ၿပီး ဘုန္းဘုန္းအတြက္ အာ႐ံုဆြမ္းကို မနက္ ၆း၃၀ နာရီမွာ အၿပီး ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ကပၸိယကို ကူညီၿပီး ဆြမ္းပြဲ ျပင္ေပးၿပီးရင္ ဘုန္းဘုန္းက မနက္ ၇ နာရီမွာ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ေန႕ဆြမ္းကိုေတာ့ ျမန္မာဆိုင္ေတြကေန ဟင္းေတြကို ခ်ိဳင့္ဆြဲနဲ႕ အလွည့္က် လာကပ္ပါတယ္။ ကိုယ္က ကူညီၿပီး ဆြမ္းပြဲျပင္ေပး၊ ခ်ိဳင့္ေတြလွယ္ေပး႐ံုပါ။ ဘုန္းၾကီးပြဲက်ကို ၀ိုက္လိုက္တာနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ မနက္စာနဲ႕ ေန႕လည္စာအဆင္ေျပပါတယ္။ လူေတြမ်ားေနရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေစ်းနည္းနည္း၀ယ္ၿပီး ခ်က္ၾကရတာေပါ့။ ေရွ႕က စီနီယာမ်ား လွဴဒါန္းသြားတဲ့ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ၊ ငါးပိ၊ ၾကက္သြန္ ဒါေတြအျပင္ ဂ်ိဳဟိုးက အမာခံ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားကလည္း လွဴဒါန္းၾကလို႔ ကိုယ့္လို ေယာင္ခ်ာခ်ာ စေတးေရွာင္သမားမ်ားအတြက္ ေဘးကင္းလံုၿခံဳတဲ့ ခိုလႈံရာေလး ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ သံုးရက္ အၾကာ၊ အင္တာဗ်ဴးေနာက္တစ္ခုကို တနလၤာေန႕ ေျဖရမယ္ဆိုလို႔ တနဂၤေႏြေန႕လည္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးပိုက္ၿပီး ဘုန္းဘုန္းကို ဦးခ်၊ စလံုးဘက္ကို ရင္တမမနဲ႕ ေျခဦးျပန္လွည့္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ Larkin-City Square ဆိုတဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႕ မေလး ရင္းဂစ္ ၁ က်ပ္ထည့္ၿပီး မေလးအင္မီဂေရးရွင္းရွိရာကို ခ်ီတက္ခဲ့ရတာေပ့ါ။

စာၾကြင္း။               ။ Bro.DBA ရဲ႕ ျပင္ဆင္ခဲ့မႈကို ခုမွ ျပန္ link လိုက္ရပါတယ္။ ေစာေစာက မထည့္လိုက္ရေသးခင္မွာ Button မွားႏွိပ္ၿပီး Publish ျဖစ္သြားတာပါ။ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါ၏။ ေတြ႕ပုခ်ိ 🙂

အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးျပန္ေပါ့

ဒီေန႕ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႕ပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ထိပ္စီးဂဏန္း အေျပာင္းအလဲ ရွိတဲ့ ေမြးေန႕ပါ။ ၂ ထိပ္စီးကေန ၃ ထိပ္စီးေပါ့။ (ခ်ဲဂဏန္းေတြ၊ ႏွစ္လံုးဂဏန္းေတြ ေပးေနတယ္ဆိုၿပီး ျပန္မဖြၾကနဲ႕ေနာ္ 😀 )

သူငယ္ခ်င္းေတြကို မုန္႕ေကၽြး၊ အေအးတိုက္ၿပီး ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အထက္တန္းေအာင္ဘ၀ ေမြးေန႕၊ အလုပ္ထဲမွာ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ၿပီးမွန္းမသိ ၿပီးသြားတဲ့ အလုပ္၀င္ခါစဘ၀ ေမြးေန႕၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းပို႔ရင္း ေမြးေန႕မွာ တရားအျမတ္ထြက္ေအာင္ တရားထိုင္သြားဖို႔ ဘုန္းဘုန္းက တရားေပးေတာ့ အီလည္လည္နဲ႕ မသက္မသာ အရင္းအတိုင္းျဖစ္သြားတဲ့ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ေမြးေန႕။  ေမြးေန႕ေပါင္း အခု 20 ေက်ာ္မွာ ကိုယ့္ေမြးေန႕ရယ္လို႔ မွတ္မွတ္သားသားရွိတာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရပါရဲ႕။ အခု ထိပ္စီးေျပာင္းသြားေတာ့ ဘယ္လိုဆင္ႏႊဲရင္ ေကာင္းမလဲလို႕ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ ကၽြန္မ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့မွာ စာေရးျဖစ္သြားတာပဲ။

ဒီဘေလာ့ေလးကိုပဲ အိမ္ကေလးတစ္လံုးအျဖစ္ မြမ္းမံလာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ အိမ္ရယ္၊ ဧည့္သည္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီေပါ့။ ကၽြန္မအိမ္ကေလးမွာ ေမြးေန႕ အထူးအစီအစဥ္အျဖစ္ ေမတၱာရပ္၀န္းမီးဖိုေဆာင္ကို ပို႔ၿပီး ေရႊရင္ေအးနဲ႕ ဧည့္ခံရမယ္။ မလုကိုလည္း ခြင့္ေတာင္းထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ အခ်ိဳပြဲေတြလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ ကိတ္မုန္႕လွီးဖို႔ေတာ့ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး။ 🙂 အဲဒီအစီအစဥ္အတြက္ ဖေယာင္းတိုင္မေလာက္လို႔ပါ 😛

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ၀ိုင္ကို အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္ေပမယ့္ ၀ိုင္ေတာ့ မစိမ္တတ္ျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဖိုင္နယ္တုန္းက chemical က သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရမိတယ္။ သူတို႕က ၀ိုင္စိမ္ရတဲ့ Project ေလ။ သူတို႕ရဲ႕ ၀ိုင္ေတြကို ဒိုင္ခံ ျမည္းေပးခဲ့တာကို လြမ္းလာတယ္။ ဆိုင္လည္း မဆိုင္ဘူးေနာ္။ ေရႊရင္ေအးရယ္၊ ကိတ္မုန္႕ရယ္၊ ၀ိုင္ရယ္၊ ကၽြန္မသတိရမိတဲ့ အရာေတြက ကၽြန္မကို ေျပာင္ျပေနၾကတယ္။ ဒီပို႔စ္မွာ ကၽြန္မစိတ္က ေလွ်ာက္သြားတဲ့အတိုင္းပဲ ကၽြန္မေရးျဖစ္တယ္။

အစားအေသာက္ေတြထက္ ကၽြန္မစိတ္မွာ သီးသန္႕ျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ မိသားစုဘ၀ကို ၁၆ ႏွစ္သမီးရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း အျပည့္အ၀ မခံစားျဖစ္ခဲ့ေတာ့ အဲဒီဘ၀ကို အေစာဆံုး ႏွစ္ခ်ိဳ႕ခံလိုက္တယ္။ ၁၀တန္းေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီးကတည္းက ေဘာ္ဒါတစ္ခုမွာ စာက်က္အကူ သြားလုပ္လိုက္တာကေန ေက်ာင္းတက္တဲ့ေတာက္ေလွ်ာက္ အိမ္ကို အလည္ေလာက္ပဲ ျပန္ႏိုင္ေတာ့တာကိုး။ ၾကာလာေလ အရွိန္တက္လာေလ၊ အခ်ိဳျပင္းျပင္းနဲ႕ တျခား ေလာကဓံေတြက Fermented Gas ေတြထက္ ရွတတ ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ေတာေရာက္၊ ေတာင္ေရာက္၊ ေတာမေရာက္ေတာင္မေရာက္ အလုပ္ေတြလည္း လုပ္ျဖစ္ခဲ့၊ ဘ၀ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားဆိုးလည္း လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေမကေတာ့ အဲဒီ၀ိုင္ခ်စ္သူကို ဘယ္ခရီးေရာက္မလဲ ေစာင့္မၾကည့္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ္ႏွစ္ခ်ိဳ႕ခံၿပီး သိမ္းခဲ့တဲ့ ဘ၀မွာ အခါးျပင္းျပင္းက ပိုကဲလာခဲ့ျပန္ေရာ။ ဒါကပဲ ဘ၀ရဲ႕ အရသာတစ္မ်ိဳးလို႔ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။

အရင္တုန္းက ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ့မွာ လာဖတ္သြားၿပီး ကုမ္ရာသီသူအျဖစ္ပဲ သိထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေလး တစ္လံုးကိုပါ မိတ္ဆက္ေပးရမွာေပါ့။ ကြန္နက္ရွင္ ျပႆနာေတြ မစမီ ဟိုးအရင္ကတည္းက လက္တည့္စမ္းထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္အိုေလးပါ။ ပရိေဘာဂေတြ ျဖည့္လိုက္၊ ျဖဳတ္လိုက္၊ တံခါးဆီထည့္လိုက္ လုပ္ထားခဲ့ရတဲ့ အိမ္ေလးေပါ့။ ဘ၀နဲ႕ ရွင္သန္ျခင္း လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ႏွစ္လံုးကို ကၽြန္မက အမည္ေပါက္ ေၾကျငာလိုက္ပါၿပီေနာ္။

ကၽြန္မ ခ်န္ထားပစ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မနဲ႕အတူ အရိပ္လိုပါလာတဲ့ အတိတ္ေတြ၊ ကၽြန္မသယ္လာတယ္လို႔ ထင္ေပမယ့္ ေ၀းကြာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မသစ္တသစ္ အေၾကာင္းအရာေတြ ……… အဲဒါေတြ အားလံုးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ၀ိုင္နဲ႕ ထပ္တူျပဳထားတဲ့ ဘ၀မွာ အရသာမ်ိဳးစံု ထပ္ျဖည့္ေပးေနတုန္းပါပဲ။

အခုေတာ့ ကၽြန္မဆုေတာင္းဖို႔ စိတ္ကူးရၿပီ။

ကၽြန္မအေနနဲ႕ သူမ်ားေတြအတြက္ အသံုးမ၀င္မယ့္ အကူအညီေတြခ်ည္း ေပးမိတာ မျဖစ္ရေအာင္ ကိုယ္တိုင္ကို အရင္ ျဖည့္ဆည္းရမယ္။

ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြ၊ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခင္ၾကသူေတြ၊ ၿပီးေတာ့ လူ႕ဘ၀မွာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေနဖို႔ ႐ုန္းကန္ေနၾကရသူေတြအားလံုးဟာ သူတို႔စိတ္ဆႏၵေတြျပည့္၀ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ဘ၀မွာ သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းရမယ္။

ကၽြန္မဘ၀မွာ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ၾကံဳေတြ႕ရဦးမယ့္ အခက္အခဲ၊ စိန္ေခၚမႈေတြကို အဲဒါေတြထက္ ခက္ခဲႏိုင္တဲ့ အတားအဆီးေတြအတြက္ ေျခနင္းခံုအျဖစ္ ကၽြန္မ သေဘာထားႏိုင္ရမယ္။

ေနာင္လာမယ့္ ေန႕ေတြမွာ “တကယ္လို႔” ဆိုတာနဲ႕ “အဲဒီလုိသာဆိုရင္” ဆိုတာေတြကို ကၽြန္မ ႀကိဳးစားေရွာင္က်ဥ္ႏိုင္ရမယ္။

တ႐ုတ္႐ိုးရာေဗဒင္အရေတာ့ ဆိတ္ႏွစ္မွာ ေမြးဖြားသူ ကၽြန္မအတြက္ ႏြားႏွစ္က သိပ္ၿပီး ၾကည္ၾကည္သာသာ ၾကိဳဆိုတာမဟုတ္ဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မေတာ့ ႏွစ္ထိပ္စီးကေန သံုးထိပ္စီးကို အလုိအေလ်ာက္ၾကီး ေရာက္သြားပါၿပီ။ ဒီေတာ့လည္း …………. အင္း၊ ကၽြန္မေတာ့ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးလာျပန္ၿပီကိုးလို႔ ေရရြတ္႐ံုပါပဲ။

(ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ေရးထားျဖစ္တဲ့အတြက္ အားလံုးကို အားနာပါတယ္ေနာ္။ ဟိုဘက္အိမ္ေလးကိုလည္း ေရာက္တုနး္ေရာက္ခိုက္ လည္သြားၾကပါဦး၊  အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။ 😀 ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ )

From Ko Ko Aung's Collections

ဆုေတာင္း

စြန္႕လႊတ္လိုက္တာ

ရယူပိုင္ဆိုင္ရဲတဲ့သတၱိမရွိလို႔ပဲဆိုရင္

ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာဟာ မစြန္႕လႊတ္ရဲလို႔ပဲေပါ့။

ထြက္ေျပးဖို႕ ႀကိဳးစားတာ

ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့သတၱိမရွိလို႔ပဲဆိုရင္

ရင္ဆိုင္ရပ္တည္ေနတာ ထြက္မေျပးရဲလို႕ေပါ့။

ခ်န္ေနရစ္ခဲ့တာ

လိုက္ခဲ့ဖို႔သတၱိမရွိလို႔ပဲဆိုရင္

လိုက္လာခဲ့တာ ေနရစ္ဖို႕ မ၀ံ့ရဲလို႔ေပါ့။

အစြန္းႏွစ္ဘက္ၾကားမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရတိုင္း

အေတြးတစ္ခ်က္တိုင္းမွာ

မယိမ္းယိုင္ဘူးပဲ ေျပာရမလား

မျပတ္သားဘူးပဲဆိုရမလား ………………..

ျပန္ရဖို႕ဆိုတာ ျပန္ေပးမယ့္သူေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ဖို႔က ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာပဲဆိုပါေတာ့။

“အတၱၾကီးလိုက္တာ”လို႕ မျငင္းမကြယ္သိပါရဲ႕

ေမွ်ာ္လင့္မိတုန္းပဲ………………. “ဆုေတာင္းျပည့္ပါရေစ”