MIT, Dreams and Ways

USA က MIT ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေ၀းၾကီးမွ ဟိုးအေ၀းၾကီးက ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါပဲ။ ကိုယ့္တကၠသိုလ္က သင္လိုက္တဲ့ ပညာေတြေတာင္ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ ေပ်ာက္ေတာ့မယ္မွန္းမသိေအာင္ ကၽြန္မလည္း အေမ့ေပ်ာက္ခံၿပီး ေတာမေရာက္၊ ေတာင္မေရာက္ အလုပ္ေတြနဲ႕ ခါနာမွန္ေရး ၾကိဳးစားေနရတယ္ေလ။ အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စကားနဲ႕ေျပာရရင္ ႐ူးျပားနိမ္းေဟး-ခါနာနိမ္းေဟး ေပါ့။ ခက္တာက ကိုယ္သင္ခ်င္လြန္းလို႔ ၾကိဳးစားပမ္းစားသင္ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ေမ့ေပ်ာက္ကုန္ရင္ ဆိုၿပီးေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲ နာနာက်င္က်င္ ျဖစ္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ရွာေဖြ ဖတ္ရင္း အင္တာနက္ဆိုတာၾကီးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ သံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္တိုင္းလည္း ကိုယ္နားမလည္တာေတြ မ်ားလာရင္ စိတ္ဓါတ္က က်ခ်င္လာပါေရာ။ ကိုယ္ ေလ့လာတာလည္း ဘယ္အဆင့္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ၊ ကိုယ္ႏိုင္ေလာက္၏/မႏိုင္ေလာက္၏လည္း မသိ၊ ကိုယ့္ရဲ႕  Self-study ေတာ္ပံုမ်ား 😦

အဲဒါနဲ႕ အေ၀းသင္ပညာေရးကို သတိရသြားပါတယ္။ ကၽြန္မသင္ေပးခဲ့ရတဲ့ guide တပည့္ေလးေတြထဲမွာ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္အထိ ပါပါတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကို အားေပးၾကတဲ့ မိဘေတြက အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ေလးက တကၠသိုလ္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႔နဲ႕   ၉ မိုင္ပဲ ေ၀းပါတယ္။ လိုင္းကား ေန႕စဥ္ရွိၿပီး ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေစ်းသည္/ ကုန္သည္ေတြ ပံုမွန္သံုးစြဲေနတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မနက္သြား/ညေနျပန္ ေန႕ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရီးစရိတ္နဲ႕ အျခား အေထြေထြအသံုးစရိတ္ရယ္၊ ေက်ာင္းမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ခံစားဖို႔ရယ္ဆိုေတာ့ စရိတ္က မေသးလွဘူးေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူဆိုၿပီး တစ္စု ထပ္ထြက္လာပါတယ္။အဲဒီက်ျပန္ေတာ့ အေဆာင္စားရိတ္နဲ႕ မိဘရင္ခြင္က ခြါရတဲ့အခါ တျခား၊တျခားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြက ရွိလာျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ပဲ သာမန္ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားရွာေဖြေနရတဲ့ မိဘေတြက အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကုိ မ်က္စိက်သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ေတာ့ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲ ၀င္မွာပဲကိုး။

အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ဆိုတာၾကီး တက္ပါၿပီဆုိေတာ့မွ မိဘေတြ မသိခဲ့တဲ့ အနီးကပ္ဆိုတာၾကီး ပါလာပါေလေရာ။ စာစဥ္ဖိုး၊ လက္ခ်ာတိပ္ေခြဖိုး ဆိုတာကေတာ့ မိဘေတြကို ရွင္းျပလို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ယူရ၊ အနီးကပ္တက္ရတဲ့ စားရိတ္က ေန႕ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့လူေတြေလာက္ကို ထြက္လာပါတယ္။ စာေမးပြဲဆိုလည္း ေန႕ေက်ာင္းသားေတြထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတင္းက်ပ္တယ္ဆိုၿပီး ညည္းညဴၾကပါတယ္။ ဆရာ/ဆရာမေတြအေနနဲ႕လည္း အေ၀းသင္ေက်ာင္းသားေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မတတ္မွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ ပိုၿပီး ကရိကထ ခံရပါတယ္။ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ ‘ပညာေရး၊ ေ၀းသည္မရွိ’ ဆိုတာက ေပးလာတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဘြဲ႕ရစာရင္းနဲ႕ မမွ်ေအာင္ပါပဲ။

အဓိကအခ်က္က ရလာတဲ့ ဘြဲ႕ကို လိုခ်င္တာလား၊ အဲဒီပညာေရးက သင္ေပးလာမယ့္ ပညာကိုလိုခ်င္တာလားဆိုတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြမ်ား သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို အပင္ပန္းခံ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ သူတို႕ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီေက်ာင္းၿပီးလို႔ လယ္ထဲ ကိုင္းထဲ ျပန္မဆင္းဘဲ တျခားလုပ္ငန္းခြင္၀င္တဲ့အခါ အေ၀းသင္ဘြဲ႕မို႔ သူမ်ားထက္ မ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္တဲ့။ အသံုးမက်တာ သူမ်ားထက္ဆိုးေနမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္အသိစိတ္ေလးနဲ႕ကိုယ္ ၾကိဳးစားၾကတာပါတဲ့။ ကၽြန္မျဖင့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းနားက ရြာမွာ အေဆာင္သြားေနၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တကၠသိုလ္ တက္ရတာေတာင္ သူတို႕ကို ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ အားနာမိသြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေျပာျပမိရင္ ဩဘာေပးေလာက္ရဲ႕- ေၾကာင္ပါ့ ဆိုၿပီးေလ။

သူတို႕ တန္ဖိုးထားတဲ့အေပၚမူတည္ၿပီး သူတို႕ ဘ၀ေလးေတြမွာ အမ်ားၾကီးမဟုတ္ေတာင္ အေတာ္ကို ကြာျခားၾကပါတယ္။ လူ႐ိုေသရွင္႐ိုေသ၊ မိတ္ဆက္လို႔ေကာင္းေအာင္၊ အလုပ္ေလွ်ာက္လို႔ ေဘာင္၀င္ေအာင္ သင္ခဲ့ၾကသူမ်ားဟာ ေရာက္ေလရာမွာ ရပ္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဆက္ၿပီးတိုးတက္ဖို႔ (ဆိုလိုတာက ေလ့လာသင္ယူၿပီး တိုးတက္ဖို႔) ၾကိဳးစားလက္စရွိတဲ့ ဘြဲ႕ထက္ ပညာကို လိုခ်င္သူမ်ားသာ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ တိုးတက္လာၾကတာပါ။ ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းၿပီးခါစ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကံဳ အားနည္းခ်က္အရ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ တကယ္ အသံုးခ်ရင္း ဆက္လက္ ေလ့လာသြားမွသာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြကို ထပ္ၿပီး ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မွာပါ။ ဒီလိုနဲ႕ လုပ္ငန္းခ်ိန္ျပင္ပ သင္တန္းေတြဆီမွာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေပၚလာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကလည္း self-study ကို ညႊန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လမ္းခြဲအမ်ားၾကီးမွာ သိုးေပ်ာက္ကို ရွာၾကသလိုေပါ့။ ကိုယ္ ဘယ္လမ္းလိုက္ရပါ့ ဆိုၿပီး ေထြျပားသြားတတ္တာလည္း ရွိသလို ေျမပံု မျပည့္စံု၊ လမး္စရိတ္မရွိလို႔ ဆက္မသြားျဖစ္တာေတြလည္း self-study ရဲ႕ ေဘးထြက္ အာနိသင္ေတြ ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္ပါတယ္။

အခု Mysteryzillion Forum မွာ mmlegend ညႊန္းထားတဲ့ MIT က ပံ့ပိုးတဲ့ Opencourseware ဆိုတာ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာ MIT က ေပးတဲ့ ဘြဲ႕ကိုမွ လိုခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ တက္ရမယ့္ အခ်ိန္၊ ေငြ၊ အျခားအျခားေသာ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး သြားတက္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ေလ့လာမႈနဲ႕ကိုယ္ ဘယ္လို မြမ္းမံမလဲ၊ ဘယ္လို ျပန္ေႏႊးမလဲ၊ ဘယ္လို ၾကိဳးစားမလဲဆိုရင္ သူတို႔ပံ့ပိုးထားတဲ့ lecture notes, learning aids, video lectures, recession ေတြကို အစီအစဥ္ခ်ၿပီး ေလ့လာလို႔ရပါၿပီ။ ဒီလို အလြတ္ေလ့လာမႈေတြအတြက္ MIT မွာ register လုပ္စရာ၊ Fees သြင္းစရာ မလိုသလို diploma, certificate, degree ေတြ ေပးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ၿပီး သိုးေပ်ာက္ရွာဖို႔အတြက္ ျပည့္စံုေကာင္းမြန္တဲ့ ေျမပံုတစ္ခ်ပ္ရသလိုပဲ ျဖစ္မွာပါ။

အခု ကၽြန္မ MIT ရဲ႕ အေ၀းသင္ေက်ာင္းသား လုပ္ၾကည့္ေနပါၿပီ။ သူက ေပးမယ့္ ဘြဲ႔ ဆိုတာထက္ ကိုယ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဒါေတြဟာ ဘာေတြပါလိမ့္ဆိုတဲ့ ေယာင္တီးေယာင္နဘ၀ကို ျပန္ျဖည့္ဆည္းခ်င္တာနဲ႔ကို MIT ရဲ႕ Virtual ေက်ာင္းသား လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။  ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေလွ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ လမ္းေတြမွာ ရခဲ့တဲ့ အျခားအျခားေသာ ေျမပံုဖတ္နည္းမ်ားကိုလည္း အသံုးခ်ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြကို အလကားမျဖစ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္အားေပးရင္း၊ အခု ေလ့လာသင္ယူမႈ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ တက္ေလွ်ာက္ျပန္ၿပီေပါ့ရွင္။ 🙂