Icons!

Shortcut Icon ေတြကို ပံုစံမ်ိဳးစံု ျမင္ဖူးသည္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ၾကိဳက္ ပံုေျပာင္း၍ ရေသာ Icon မ်ားရွိသလို Default ေပးထားတာကိုပဲ သံုးရသည္လည္း ရွိသည္။ သူတို႔ေတြသည္ သီးျခား အသံုးခ်စရာ Software ေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနၾကၿပီး သူတို႕က တဆင့္ ကိုယ္ပံုေဖၚခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို တည္ေဆာက္ယူရသည္။

Icon ေတြဆိုတာ ကိုယ္ အသံုးခ်ဖို႔ တီထြင္ထားတာဟု ေျပာႏိုင္သလို Icon ေတြက ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈေတြကို ခိုင္းေစေနတာလည္း ျဖစ္တတ္သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အေယာင္ေဆာင္ Icon မ်ားက ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကုိ ကိုယ္စားျပဳၿပီး ကိုယ့္ကို ထင္ေယာင္ထင္မွား ေရြးခ်ယ္ေစသည္။ သည္ေတာ့ Icon ေတြက တကယ္အစစ္အမွန္ ဟုတ္/မဟုတ္ ဆိုၿပီး ဆန္းစစ္လာရသည္။ လူေတြအတြက္ ျမင္သာ၊ မွတ္မိလြယ္ေသာ၊ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေကာင္းဆံုး ကိုယ္စားျပဳႏိုင္သည့္ အမွတ္သေကၤတသည္ Icon ေပါ့။

သည္လိုႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွ Icon ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ ေန႕စဥ္လူမႈဘ၀ထဲကို ေမြးစားေျပာင္းလဲ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ အခ်ိဳ႕က Icon ေတြကို ဖန္တီးသည္။ အခ်ိဳ႕က Icon ေတြ ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္လႈပ္ရွားမႈ၊ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ Icon ဘယ္သူ ဆိုတာမ်ိဳး။ အဲဒီ Icon ေတြက ကြန္ပ်ဴတာ Icon ေတြထက္ အမ်ားၾကီး ႐ႈပ္ေထြးပါသည္။ သူတို႕ သက္တမ္း၊ သူတို႔ရရွိေသာ လူအမ်ားစိတ္၀င္စားမႈ၊ သူတို႔လုပ္ေဆာင္ရေသာ အေၾကာင္းအရာေတြက ဘယ္ခလုပ္ႏွိပ္ – ဘယ္မီးလင္းဆိုတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲေလ။ ခု ေပၚျပဴလာျဖစ္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ ေနာက္အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္သည္ပဲ။

သည္လိုႏွင့္ အခ်ိန္တိုင္း အလုပ္ျဖစ္ရေအာင္ ခလုပ္မ်ိဳးစံုကို ကိုင္ထားႏိုင္ေသာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မီးမျပတ္သည့္ “ပါ၀ါ”ပိုင္ရွင္မ်ားကို ေခတ္တိုင္း၊ ေနရာတိုင္းတြင္ ရွိၿမဲ၊ ေတြ႕ရၿမဲ။ ဒါသည္ပင္ အရည္အခ်င္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဘယ္ Icon ရဲ႕ ေနာက္မွာ ဘာေတြ လုပ္လို႔ရသည္ဆိုတာ သိဖို႔ပဲ လိုပါသည္။ အသံုးခ်သူအေပၚ မူတည္၍ ရလဒ္ထြက္ပါသည္။ Killa Kash (ျမတ္ေကာင္း) ၏ သီခ်င္းကို မုန္းသူေတြလည္း ရွိမည္။ သေဘာက်သူေတြလည္း ရွိမည္။ မွန္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါသည္ဟု ေတြးမိပါသည္။ Upload တင္၍ အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ ဖိုင္လိုက္ Download လုပ္ႏိုင္ရန္ link သာ ထည့္ေပးလိုက္ပါေတာ့မည္။ နားဆင္ၾကည့္ၾကပါကုန္။ မိုးမခမွာပါ။

Advertisements

Even if …

ဒူးရင္းသီး (ေခၚ) Esplande  ႏွင့္ ACM (Asian Civilization Museum) ၾကားတြင္ Tunnel တိုတိုေလး ရွိ၏။ ပုေလြသံသဲ့သဲ့က ထိုေနရာဘက္မွ လြင့္ပ်ံလာေနသည္။

(ကၽြန္မလည္း) Scarborough Fare စာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကို ႏႈတ္မွ ခပ္သဲ့သဲ့ လိုက္ညည္းဆိုမိရင္း သူ႕ကို မိတ္ဖြဲ႕သလို ၿပံဳးျပျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးက  အာ႐ံုစိုက္မိဟန္ မျပေသး။ Tunnel ျပင္ပမွ ေန႕လည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ACM ေရွ႕ ျမင္ကြင္းသည္ ျမစ္ေရ စိမ္းစိမ္း၊ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း၊ သစ္ပင္ရိပ္စိမ္းစိမ္းတို႔ျဖင့္ ေအးျမေနသည္။ သူမႈတ္ေနသည့္ သံစဥ္ အဆံုးပိုင္းတြင္ စိတ္တိုင္းမက်ဟန္ မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕သြားၿပီး ရပ္သြား၏။ ေရဗူးေလးေဘးမွ ခ်ထားေသာအိတ္ထဲတြင္ ပုေလြရွည္/တို ၄ေခ်ာင္းက အခန္႕သား။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပိုလိုရွပ္အျဖဴတစ္ထည္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီရွည္အနက္ေရာင္ ခပ္ပြပြေၾကာင့္ နဂို ပိန္သြယ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ ပို၍ပင္ ပါးလ်သြားသည့္ဟန္ ေပၚေနသည္။ ဆံစတခ်ိဳ႕က စည္းထားသည္မွ ေျပေလ်ာ့က်ေနေသာ္လည္း အာ႐ံုစုစည္းထားမွန္း သိသာေနေသာ သူ႔မ်က္လံုး စူးစူးအတြက္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မေနပါ။ Tunnel နံရံကို မွီရင္း (သူ႕ကို) ေငးေမာၾကည့္ေနေသာ သူ႔ (ကၽြန္မကို) ျမင္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳဟန္ ျပံဳးျပကာ ေရဗူးကို လွမ္းေကာက္ကိုင္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ACM ဘက္မွ Bass သံကဲေသာ သံစဥ္အခ်ဳိ႕ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္။

အမ်ိဳးသမီး၏ လက္သည္ ေရဗူးေလးအစား အနည္းငယ္ရွည္သြယ္ေသာ အျခားပုေလြ တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လ်က္သား ျဖစ္သြားကာ chorus ပိုဒ္မ်ားတြင္ အသံျဖည့္ လိုက္ေန၏။ ခပ္ျမဴးျမဴး ေတးသံစဥ္က တပိုင္းတစႏွင့္ ရပ္သြားေသာ္လည္း ပုေလြသံက ေ၀့ကာ ၀ိုက္ကာ ဆံုးသြား၏။

အမ်ိဳးသမီးက (ကၽြန္မဘက္ကို )လွည့္လိုက္ကာ `ကၽြန္မ ပုေလြအမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳးထဲပဲ ယူလာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကီး ၄ မ်ိဳးစာေပါ့ေလ။ တကယ္လို႔ သူတို႔ဖြင့္လိုက္တဲ့ သီခ်င္းသံက ဂ်ပ္ဇ္ဂီတျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီအမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘဲ တျခားပုေလြနဲ႕မွ အဆင္ေျပမွာ´- ဟု ဆိုသည္။ စိတ္လိုလက္ရ လွည့္ၿပီး ရွင္းျပေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို (ကၽြန္မ) အားနာသလို ၿပံဳးျပရင္း `ကၽြန္မက ဂီတကို နားလည္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ နားေထာင္ရတာကို သေဘာက်လို႔ လာနားေထာင္တာပါ´ဟု ျပန္ရွင္းျပလိုက္ရသည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ အံ့ဩသြားဟန္ ရိပ္ခနဲ ေပၚသြားေသာ္လည္း သေဘာက်သြားဟန္လည္း ရွိသည္။

`ေဩာ္၊ သိၿပီ။ နားေထာင္တာရယ္၊ သီခ်င္းညည္းတာရယ္ေပါ့။ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းသံကို ကၽြန္မကေတာ့ အျဖည့္သေဘာမ်ိဳး လိုက္ေလ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီသီခ်င္းကို မႈတ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ လိုက္ဖက္မယ့္ဟာမ်ိဳးေပါ့။ ရွင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အစအဆံုး နားေထာင္ရမယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႔က Pop သီခ်င္းေတြဖြင့္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မအဲဒီသံစဥ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း ဦးေဆာင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးအစားမွာ Acoustic Version ေတြ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မက ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ကၽြန္မမႈတ္လက္စ ေတးသြားကိုသာ ဆက္မႈတ္ေနခဲ့ရင္ နားေထာင္ရတာ အဆင္ေျပမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေျပာင္းဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မ နားစြင့္ေနဖို႔ လိုတယ္။ ေဟာ၊ အခု သူတို႔ဖြင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ Classic တစ္ခုကို အသြင္ေျပာင္းထားတာ´ ေျပာေနရင္း ပုေလြကို ေကာက္ကိုင္ကာ ေတးသြားအခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာသည္။ Tunnel နံရံေၾကာင့္ ပုေလြသံသည္ ျပင္ပမွာလို ႏုႏြဲ႕မေနဘဲ လိုဏ္သံေပါက္ကာ Theaterထဲမွ ဖန္တီးမႈတစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။

`ဒီေနရာမွာ Echo Effect ရွိေနတာေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတာပါပဲ။ ရွင္ သူတို႔ကို ေနာက္ခံဩခက္စၾထာအေနနဲ႕ သံုးၿပီး ေတးသြား ဖန္တီးလို႔ ရတာေပါ့´

`သူတို႕ကို ဘက္ဂေရာင္းထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကၽြန္မက သူတို႔ေတးသြားမွာ ဟာမိုနီလိုက္သလိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးတာပါ။ သူတို႔က အဓိက ေတးသြားပါ။ Echo Effect ရွိတာေတာ့ အမွန္ေပါ့။ ဒီေနရာကိုယ္တိုင္က ပုေလြတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးရွိေနတယ္ေလ။ သူ႕ရဲ႕ တိုးလ်ိဳေပါက္ပြင့္ေနတဲ့ အဆံုးႏွစ္ဖက္ရယ္၊ တိုက္ခတ္ေနက် ေလေၾကာင္းရယ္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ပုေလြသံအတြက္ Speaker လိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ ဒီမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ သံစံုတီး၀ိုင္းလိုမ်ိဳး Perform လို႔ရတာေပါ့။ ညေန ၃ နာရီေလာက္အထိ ကၽြန္မ ရွိေနဦးမွာ။ ရွင္ ဒီေနရာကို အၿမဲလာေလ့ ရွိသလား။ Orchard မွာလည္း Tunnel တစ္ခု ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီမွာဆိုရင္ ရွင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို ခံစားရမွာ။´- အမ်ိဳးသမီးက ေရဗူးထဲမွ ေရကို တစ္က်ိဳက္ေမာ့ေသာက္သည္။

`ကၽြန္မ Orchard ကို ေရာက္ခဲပါတယ္။ ဒီအနီးတ၀ိုက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္ Site ရွိပါတယ္။ အခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္စာ Break ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ Safety Shoes ကို သတိထားမိမွာေပါ့။ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး မရေပမယ့္ ဒီေနရာေလးက သာယာလို႔ ခဏလာၾကည့္တာပါ။ ရွင္ ဒီေနရာမွာ လာၿပီး ေလ့က်င့္တာသက္သက္ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရွင္ကိုယ္တိုင္ ေတးသြားေတြကို ဖန္တီးေနတာေရာ မဟုတ္ဘူးလား´

`တကယ္ေတာ့ ဘီသိုဗင္တို႔လို ၾကီးျမတ္တဲ့ ဂီတသမားေတြမွာေတာင္ Practicing Time က Performing Time ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုမ်ားတယ္ရွင့္။ သူတို႔ေတြဟာ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႕ပဲ schore ေတြေရးၾက၊ ေတးသြားေတြ ဖန္တီးခဲ့ၾကတာ။ တကယ့္ အ့ံမခန္းပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြေပါ့။ ကၽြန္မအတြက္ ဒီေနရာဟာ ေလ့က်င့္တဲ့ေနရာ သက္သက္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလာတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေလ။ ကၽြန္မ တီး၀ိုင္းအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖတာမဟုတ္ရင္ ဒီကိုလာၿပီး အခုလို ေလ့က်င့္ေနေလ့ရွိပါတယ္။ မေန႕ကဆို ဒီျပတိုက္မွာ တ႐ုတ္အင္ပါယာသမိုင္းေၾကာင္း ျပပြဲတစ္ခုရွိလုိ႕ သူတို႔ေတြ ေရွးတ႐ုတ္သီခ်င္းၾကီးေတြဖြင့္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အေတာ္ အခက္ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူတို႔ေတြ ဂ်ပ္ဇ္နဲ႕ ေပါ့ပ္ကို တစ္လွည့္စီလို ဖြင့္ေနၾကေလရဲ႕။ ေဟာ- ခုဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ ရွင္သိမယ္ထင္တယ္´- ေတးသြားသည္ ကပြဲတစ္ခုမွာလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ မသိပါ။ အမ်ိဳးသမီး၏ ပုေလြသံသည္ ေရွးအဂၤလိပ္ကားမ်ားတြင္ ပါတတ္ေသာ အသံတြန္႕၍ ဟစ္၍ ဆိုတတ္သည့္ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနသည္။

`ရွင္ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ရွင့္ပုေလြနဲ႕ သီခ်င္းဆိုတယ္ေနာ္။ ဟုတ္လား´

`အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္မ အျဖည့္သံစဥ္ေတြပဲ ဖန္တီးတတ္ပါတယ္။ ခု ၿပီးသြားတဲ့ သံစဥ္မွာေတာ့ ကၽြန္မ သီခ်င္းလိုက္ဆိုေနမိတာ ဟုတ္တယ္။ တစ္ပုဒ္လံုး မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳး အလွည့္အေျပာင္းေတြက အခိုက္အတန္႕တခ်ိဳ႕ကို ပိုၿပီး ျမဴးၾကြေစတယ္။ အသက္၀င္ေစတယ္ ဆိုရမလား။ Tunnel ရဲ႕ ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေတးသံ ႏွစ္မ်ိဳး ထြက္လာရင္ေတာ့ တကယ့္ကို ဗ႐ုတ္သုကၡပါပဲေလ။ သူတို႔ေတြဟာ တစ္သံနဲ႕ တစ္သံ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကပံုပါပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေတာ့္ကို ၾကီးတဲ့ စိန္ေခၚမႈမ်ိဳးပါ။ ရွင္ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ အာမ, မခံႏိုင္ေပမယ့္ ညေနပိုင္းေလာက္ဆိုရင္ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ ေတးသြားေတြက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာ အမွန္ပါပဲ။´

`ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္မအဲဒီအခ်ိန္အထိ ရွိမေနႏိုင္တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္အားလပ္ခ်ိန္ေလးက ကုန္ေတာ့မွာမို႔ပါ။ ဂီတ သံစဥ္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ၊ အပန္းေျပစရာပါပဲ။ ရွင္ အဆင္ေျပပါေစ´

`ရွင့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရသလို ကၽြန္မအတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာပါပဲေလ။  ရွင္လည္း အဆင္ေျပပါေစ။ ဂြတ္ဘုိင္´

Moral of the story: : ၾကိဳက္သလို ယူဆပါ။ ယူဆသလို ရရွိပါသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ရွိျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနကို သံစဥ္ညီညြတ္ေအာင္ မတီးခတ္ႏိုင္ေသာ ရြာေဆာ္ေမာင္းကြဲသံၾကီးမ်ားကို ၾကားေယာင္ေနပါသည္။

(မေျပျပစ္သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္လိုက္ရပါသည္။)

Action or Reaction?

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိၿပီးသားလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လူသားေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ေတြ႕ဆံုဆက္ဆံၾကတဲ့အခါ Action လုိ႔ ေျပာရမယ့္ ကိုယ့္သေဘာနဲ႕ကိုယ္ (ကိုယ့္မူနဲ႕ကိုယ္) ဆက္ဆံၾကတာရယ္၊ သူမ်ားကေန ကိုယ့္အေပၚဆက္ဆံလာတဲ့အခါ ျပန္လည္တုန္႕ျပန္တဲ့ Reaction (သူတစ္ပါးအေျခခံမူ)ပံုစံနဲ႕ ဆက္ဆံၾကတာရယ္ ရွိပါတယ္။ စစခ်င္းေတာ့ ကိုယ္ဟာ Action-oriented person လို႔ပဲ ေအာင့္ေမ့ၾကတာပဲ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ Reaction သမား ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ အခု ကၽြန္မ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လႈံ႕ေဆာ္မႈတစ္ခု အၿမဲတမ္းရွိေနၿပီး အဲဒီ လႈံ႕ေဆာ္မႈ အေျခအေနဟာ ကိုယ့္မူနဲ႕ကိုယ္စတင္တာထက္ သူမ်ားေတြရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္၊ အေျခအေနေတြကို မူတည္ၿပီး ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္ကို ေျပာတာ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္ဆိုတာ ရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ သူမ်ားရဲ႕ Action ကို အရင္ ျမင္ရမွ React လုပ္သူျဖစ္ေနပါတယ္။ အခု ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ကိုပဲ ကၽြန္မမွာ Reaction ကိုေတာင္ အေတာ္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္ေနျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ-

၁) ကိုယ့္တိုင္းျပည္တြင္းမွာ ကိုယ္ မဟုတ္တာပဲလုပ္လုပ္၊ ဟုတ္တာပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္မိဘအိမ္မွာ ေနတဲ့ သားသမီးရဲ႕ အခြင့္အေရးနဲ႕ တာ၀န္ပဲ ရွိတယ္။ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ ေနရတာက တစိမ္းအိမ္မွာ ကပ္ပါးဘ၀ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အစစ၊ အရာရာ သူမ်ားမ်က္ႏွာၾကည့္ရတယ္။

၂) ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို နည္းနည္း သက္သာေအာင္ေနမလား။ ျပႆနာက အိမ္က လူၾကီးနဲ႕ပဲ ဆိုင္တယ္။ ကိုယ့္တစ္ေခါင္းတည္းနဲ႕ တစ္အိမ္လံုးကို ရြက္ၿပီး သြားေနရတဲ႕ တာ၀န္မ်ိဳးက ရပ္ေ၀းေျမျခားေရာက္ေနတဲ့လူေတြမွာ ပိုဆိုးတယ္။

၃) နာဖ်ားမက်န္းမာတာကအစ၊ ျပႆနာ ၾကီးၾကီးမားမားအဆံုး ကိုယ့္မိဘနဲ႕၊ ကိုယ့္မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႕၊  ကိုယ့္မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ ေျဖရွင္းလို႔ရတယ္။ (အတၱာဟိအတၱေနာနာေထာ ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာကို သိတာနဲ႕ က်င့္သံုးတာနဲ႕ တစ္ထပ္တည္းမက်ေသးသူမ်ား အားလံုး အနည္းနဲ႕အမ်ား ဒီကိစၥ အက်ံဳး၀င္ပါတယ္)။ တစ္ျပည္တစ္ရြာေရာက္ေနရင္ ေခြယိုင္ေနတဲ့ ဒူးလည္း ေရဆြတ္ခုန္ၾကရတာပဲ။ ကိုုယ့္ေနာက္က မ်က္ႏွာေတြက အမ်ားၾကီးကိုး။

၄) စိတ္အခန္႕မသင့္လို႔ ရန္ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုေတာင္ တစိမ္းနဲ႕ ရန္ျဖစ္တာဟာ အိမ္သားခ်င္း ရန္ျဖစ္တာထက္ ပိုဆိုးတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ (အဲဒါေၾကာင့္ကိုပဲ အိမ္သားခ်င္း ရန္ျဖစ္တာလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ၾကာေနပါၿပီ။ ဒီ့ထက္ေျပာရင္လည္း အငး္……… ၾကည့္ေျပာမွ)

အေပၚမွာ ေျပာျပခဲ့တာ ကၽြန္မရဲ႕ Reaction ကို ခ်ဳပ္တည္းေနျဖစ္တဲ့၊ ျမင္လြယ္မယ္ထင္တဲ့ အခ်က္ေတြပဲ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ကၽြန္မ Reaction ျဖစ္မွာကေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေျပာျပတဲ့ သူ႔အျမင္၊ သူ႕အေတြး၊ သူ႕အေရးတစ္ခုေၾကာင့္ေပါ့၊ နယ္ေတြမွာ စီးပြါးေရးရဲ႕ အေျခခံအေဆာက္အအံုတစ္ခုျဖစ္တဲ့ လယ္ယာက႑မွာ လုပ္သားအင္အား ေလ်ာ့ပါးေျပာင္းေရႊ႕မႈေတြနဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို သူျမင္သလို ေထာက္ျပသြားတာပါ။ သူေျပာသြားတဲ့အထဲက ကၽြန္မ နားလည္ လိုက္မီသေလာက္ ျပန္ေဆြးေႏြးဖို႔ ဒီ Reaction ကို လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်းလက္ၿမိဳ႕ျပ လူေနမႈနဲ႕ စီးပါြးေရး ဖြ႕ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ကြာဟရာကေန ဒီျပႆနာ စတယ္လို႔ ကၽြန္မ သိထားပါတယ္။ ေရွးယခင္ မိသားစု စီးပြါးေရး စနစ္ က်င့္သံုးခါစ ေက်းလက္ေဒသေတြမွာ ဓါးမဦးခ် လုပ္ကိုင္လာတဲ့ ေျမယာေတြဟာ အကန္႕အသတ္ရွိပါတယ္။ လူဦးေရတိုးႏႈန္းက ပံုမွန္ကိုပဲ ထပ္ကိန္းစနစ္နဲ႕ တိုးေနတာပါ။ ေကာင္းၿပီ။ ဘိုးဘြားေတြလက္ထက္က လယ္ဧက ၁၀၀ မွာ သားသမီးေတြနဲ႕ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတာ ဖူလံုတဲ့အျပင္ ပိုလွ်ံလို႕ လွဴတန္းေပးကမ္းႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သားသမီးေတြလက္ထက္မွာ ခြဲေ၀ၿပီး လုပ္ကိုင္ၾကပါၿပီ။ ဧက ဆယ္ဂဏန္းေပါ့။ ဆက္ခ်ဲ႕ရင္ ရြာနားက လမ္းေျမ၊ သစ္ေတာေျမ၊ ၿမိဳ႕နားက စည္ပင္ေျမဆိုတာေတြနဲ႕ ဘယ္လိုလုပ္ခ်ဲ႕ႏိုင္ပါမလဲ။ လံုေလာက္ေအာင္ေတာ့ ရွာႏိုင္ပါေသးတယ္။ ပိုလွ်ံေအာင္ကေတာ့ သီးထပ္သီးညွပ္ေတြနဲ႕ နည္းနည္း ပိုၿပီး ေျမမအား၊ လူမနား ၾကိဳးစား လုပ္ကိုင္ၾကတာေပါ့၊ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ေျမးတို႕လက္ထက္မွာ ဒီေျမေတြကိုပဲ ခြဲေပးရမွာကိုး။ စီမံကိန္း အၾကီးၾကီးေတြမွာ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းေတြ ခ်ဲ႕တိုင္း ကိုယ့္ဘိုးဘပိုင္ ေျမေလးအျပင္ တိုးလာမွာေတာ့ ျမင္ေယာင္မိပါရဲ႕။ အဲဒီ စီမံကိန္းၾကီးေတြရဲ႕ေနာက္က ကိုယ္နဲ႕ မရင္းႏွီးေသာ စနစ္ဇယား အခ်က္အလက္ေတြၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတယမ္းယမ္း ျဖစ္လာခဲ့တာပဲ။ ၿမိဳ႕ျပသြားၿပီး ေက်ာင္းထားတဲ့အက်ိဳးအေနနဲ႕ ကိုယ့္သားသမီးေတြထဲက ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို အေၾကာင္းရွိမွ ျပန္လာတဲ့ အျဖစ္ေတြ စလာပါတယ္။ သူတို႔ အသိနဲ႕သူတို႔ အျမင္ေပါ့ေလ။ ၿမိဳ႕ၾကီး ျပၾကီးမွာ ရွာရေဖြရတာ ေျမအရင္းအႏွီး မလုိဘူးလို႔ ေျပာၾကတာကိုး။ ခုေခတ္ ေျမအရင္းအႏွီးေစ်းက ေသးတာမဟုတ္ေတာ့ သူတို႕ေလးေတြ တစ္အိုးတစ္အိမ္ ထူေထာင္မယ္ဆိုရင္ ရငး္ႏွီးလုပ္ကိုင္စားစရာ ေျမက ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရႏိုင္ေတာ့။ သူတို႕ဘ၀ေလးေတြ သူတို႕ ရွာႏိုင္တာ ေတာ္ေသး။ ဒီလိုနဲ႕ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္နဲ႕ အျခား ကုန္သြယ္ေရး၊ စီးပါြးေရးၿမိဳ႕ေတြမွာ ဆိုင္းထမ္းေလးေတြနဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕၊ ပုဆိုးၾကမ္းေလး ပုခံုးအုပ္နဲ႕ တစ္စု၊ တြန္းလွည္းေလးေတြနဲ႕ ဟန္ဟန္ပန္ပန္ပံုေတြက တစ္မ်ိဳး ေက်းလက္ေဒသက လူငယ္ေတြ ၿမိဳ႕ျပမွာ လုပ္သားအင္အား ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္လာပါၿပီ။ သူတို႔ေတြဟာ အေျခခံ အလုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္ကိုင္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ သူတို႕ ေနတဲ႕ ေနရာေတြကလည္း ၿမိဳ႕အစြန္အဖ်ားၿမိဳ႕သစ္လို ေနရာေတြ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ေတြ၊ စီမံကိန္းေတြရွိတဲ့ ေနရာေတြ အဲဒီလိုေနရာေတြပါ။ သူတို႔ ေမြးရပ္ေျမကို အဆက္အသြယ္ရရဲ႕လားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ‘ အိမ္ကို သတင္းပလင္းေတာ့ ဒီလိုပဲ ၾကံဳတဲ႕ လူနဲ႕ ေမးျမန္း၊ ေငြေတြဘာေတြ ပို႔ရတာေပါ့။ လူေတာ့ ဘယ္ေရာက္ႏိုင္မတုန္း’ လို႕ ေျဖၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ရခိုင္႐ိုးမရဲ႕ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ျခားေနေလေတာ့ နာေရးၾကံဳေတာင္ သတင္းပဲေရာက္ႏိုင္ေတာ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုကလည္း ၿမိဳ႕တက္သြားတဲ့ သားခ်င္းေတြ အဆင္ေျပသတဲ့လို႕ ၾကားရင္ ေနာက္သြားမယ့္လူကို ‘ဟဲ့၊ ေမာင္ဟိုဒင္းေတာ့ ဘယ္အရပ္မွာ အလုပ္အကိုင္ေကာင္းသတဲ့။ ေမာင္ဟ၀ွါေရ’ ။ ဒီလိုျမင္ကြင္းေတြဟာ ၿမိဳ႕ျပလူေနမႈစနစ္ဖြ႕ံၿဖိဳးလာတာနဲ႕အမွ် ဖြ႕ံၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံတိုင္း ၾကံဳေတြ႕ေနက်လို႔ပဲ ကၽြန္မ သိထားပါတယ္။ ဒါက စီးပြါးေရး ပထ၀ီမွာ အက်ံဳး၀င္တယ္လို႔ ကၽြန္မအေဖ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးတုန္းက ဒံုးေ၀းတဲ့ ကၽြန္မ မွတ္ထားတာပါ။

ေနာက္ တျခားတိုင္းျပည္ေတြကို သြားတာကလည္း ဒီပံုစံအတိုင္း အဆင့္ဆင့္နဲ႕ေပါ့ေလ။ အေျခခံပညာေလး အလယ္တန္းေလာက္ ၿပီးၿပီဆိုရင္ အထက္တန္းပညာေရးအထိ ဆက္သင္ဖို႔ ရင္းႏွီးႃမႈပ္ႏွံမွာနဲ႕ အိမ္ကစီးပြါးေရးကို က်ားကန္ဖို႔ ရင္းႏွီးႃမႈပ္ႏွံမွာကို ယွဥ္ရၿပီေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားအင္အား စီးဆင္းမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမွာ မူလ တိုင္းျပည္အေျခခံ စီးပြါးေရးတည္ေဆာက္ပံုအတိုင္း ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေအာင္ ေျဖရွင္းဖို႔ ပံုေသနည္းေတာ့ မရွိပါဘူး။ တိုင္းျပည္ေတြရဲ႕ အေျခခံ တည္ေဆာက္ပံု၊ သဘာ၀သယံဇာတျပည့္စံုမႈ၊ ပညာေရး ဖြ႕ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၊ လူမႈဖူလံုေရး ျပည့္စံုမႈ၊ စီးပြါးေရးအသြင္သ႑ာန္၊ အဲဒါေတြအျပင္ စီမံခန္႕ခြဲမႈ(က႑အားလံုးအတြက္ အခ်ဳပ္)၊ ဒါေတြအမ်ားၾကီးက ေက်းလက္-ၿမိဳ႕ျပ လုပ္သားအင္အားစီးဆင္းမႈနဲ႕ ေဒသတြင္း လုပ္သားအင္အား ေရႊ႕ေျပာင္းမႈေတြကို အမ်ားၾကီးျပဌာန္းပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြထဲမွာ သိပၸံဘာသာရပ္ေတြကို လူေတြက ပိုၿပီး အာ႐ံုစိုက္ေလ့လာလိုက္စားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ေခတ္ၾကီးကိုက နည္းပညာေခတ္ဆိုကိုး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ လူေတြ လႈပ္ရွားေနတာဟာ သိပၸံကို မူတည္တာထက္ မ႑ိဳင္ၾကီး ၃ ရပ္ကိုသာ အဓိကမူတည္ေၾကာင္း ကၽြန္မ သိခဲ့ရပါတယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႕ စီးပြါးေရးဆိုတဲ့ အခ်က္ၾကီး ၃ ခ်က္ကို ဘာက ပိုအေရးၾကီးသလဲဆိုတာ စဥ္းစား၊ ေမးခြန္းထုတ္ရင္းနဲ႕ပါ။ သူတို႔အားလံုးဟာ လူတိုင္းရဲ႕ ဘ၀ေတြအတြက္ အဓိက လုိအပ္ခ်က္ေတြျဖစ္သလို ေမာင္းႏွင္အားေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စတုတၳမ႑ိဳင္အေနနဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းဖို႔ ထည့္သြင္းေျပာဆိုၾကတာ ၾကားဖူးေပမယ့္ မ႑ိဳင္ၾကီး ၃ခု ျပည့္စံုရင္ အေတာ္ကို ျပည့္စံုၾကြယ္၀တဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ မ႑ိဳင္ၾကီး ၃ ရပ္မွာ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းလာၿပီဆိုရင္ က်န္တဲ့ ၂ခုက က်ားကန္ေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ မႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ၿပိဳဖို႔ မ်ားပါၿပီ။ နာတာရွည္ ေ၀ဒနာသည္တစ္ဦးကို အၿမဲတင္ထားရတဲ့ အိမ္လိုေပါ့ေလ။ အဲဒီ ေ၀ဒနာကို ကုဖို႔ ၾကိဳးစားေနရတာနဲ႕ တျခား လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြပါ အလိုအေလ်ာက္ ေႏွးေကြး၊ ရပ္တန္႕ခ်ိဳ႕ယြင္း၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပ်က္စီးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက မ်ားလာ။ သူကေျပာတာေတာ့ အဆိုးေက်ာ့သံသရာစက္၀န္း ပါတဲ့။ အေျဖရွာရင္ ကိုယ္မွာ ေတြ႕ပါမယ္။

လူမႈစနစ္အတြင္း ေမတၱာအေျခခံတဲ႕ ဆက္သြယ္မႈေတြ ေလ်ာ့ပါးလာတာ၊ စည္းစည္းလံုးလံုး ေနၾကတဲ႕ က်စ္လ်စ္တဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အသြင္ကေန ျပန္႕က်ဲႏိုင္တဲ့ အသြင္ ေျပာင္းလာတာ၊ ေငြေၾကးလွည့္ပတ္စီးဆင္းမႈေတြကေန လူမႈစီးပါြးေရးျပႆနာေတြတိုးျမင့္လာေစတာ ဒါေတြဟာ ေရွာင္လႊဲလို႕ ရႏိုင္မယ့္ အရာေတြလားလို႔ ကၽြန္မ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ဆရာၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက ‘အညာမဂၤလာေဆာင္’ ေလးခ်ိဳးၾကီးမွာ ထိထိမိမိ၊ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျပသြားတဲ့ ၁၉၃၀ ၀န္းက်င္ စီးပြါးပ်က္ကပ္ကာလ အညာလယ္သမားဘ၀ကို ကၽြန္မ ျပန္ျပန္ ျမင္ေယာင္ပါတယ္။ အိမ္ထဲမွာ တံခါးပိတ္ေနေနက် ကၽြန္မတို႔ေတြအတြက္ လံုၿခံဳမႈဆိုတာ ဘာလဲ- သဘာ၀တရားဟာ နာဂစ္ကတစ္ဆင့္ သူ႕အင္အားကို သက္ေသတစ္ခါျပသြားသလို အခု ကမၻာ႕ ေငြေၾကး ကေမာက္ကမျဖစ္မႈက စတဲ့ စီးပြါးပ်က္ကပ္က တစ္ခါ သက္ေသျပေနပါၿပီ။

ဒီအခ်ိန္ကာလမ်ိဳးမွာ တင္းက်ပ္လာတဲ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ ထြက္ေပါက္ရွာတတ္ၾကတာ ကၽြန္မ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ၾကည့္ရမွာဟာ မ်က္စိေရွ႕မွာ ရွိတဲ႕ ေန႕စဥ္လူမႈျဖစ္စဥ္ေတြသာမက အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ ရွိေနတဲ့ အင္အားေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း ပါ၀င္တယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။

အခ်ိန္တန္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်ိန္မတန္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ျပန္လာၾကမယ့္ ႏိုင္ငံတကာက ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြရဲ႕ တံခါးေခါက္သံကို ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အမိေျမက ဘယ္လို တုန္႕ျပန္ၾကမလဲ ကၽြန္မ သိခ်င္ပါတယ္။ (ျပန္ၾကားေရး ၀န္ၾကီးေျပာတာကို ကၽြန္မသိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ မိသားစုအျဖစ္ သေဘာထားတဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ေထာက္ထားခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာမ်ားစြာ၊ နားမ်ားစြာကို ကၽြန္မ ရည္ညႊန္းတာပါ)

ဒီလုပ္သားေတြရဲ႕ စီးပြါးေရး ေမာင္းႏွင္အားနဲ႕ လူမႈဆက္ဆံေရး trends ေတြကို ဘယ္လို သေဘာထားၿပီး ဒီလုပ္သားေတြရဲ႕ အိမ္အျပန္ကို ဘယ္လို သေဘာထားမလဲ ကၽြန္မသိခ်င္ပါတယ္။

ေပါက္ပင္ ဘာေၾကာင့္ကိုင္းရတယ္ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္းကို သိသိၾကီးနဲ႕ လက္ေရွာင္ေရွာင္ေနရတဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ရဲ႕ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား ထမင္းရည္ပူ/မပူ မသိလည္း ႏႈတ္ခမ္းကို ေစ့ၿပီး တျခား လႊဲစရာမရွိတဲ႕ အဆိပ္ခြက္ေတြဆီ လွမ္းေနမလား၊ ကၽြန္မ သိခ်င္ပါတယ္။

တစ္ခုပဲ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ထမ္းတင္ေပးခဲ့ေသာ ပုခံုးမ်ားကို ဓါးထက္ထက္ေတြနဲ႕ မမႊန္းမိၾကပါေစနဲ႕။ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ ဒီစာကို ေရးတာပါ။

ျမန္မာကေလးမ်ား၊ အနာဂတ္ေပ်ာက္ဆံုးမႈႏွင့္ စကာၤပူေက်ာင္းမ်ား (၂)

ပထမပိုင္းတုန္းက ျမန္မာျပည္ကေန ျပည္ပကို ထြက္ၿပီး တိုးတက္မႈရွာဖို႔ တြန္းပို႔သလိုျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြအေၾကာင္းပါ။ အဲဒီအေျခအေနအရ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခုအေနနဲ႕ ျပည္ပေရာက္ေနသူေတြရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မအေနနဲ႕ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာရခက္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က ျပည္ပေရာက္ေနသူေတြထဲ အပါအ၀င္ကိုး။
ေဆာင္းပါးရွင္ Sandra Davies က ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းထားတဲ့လူေတြထဲမွာ ေပၚလီေက်ာင္းဆင္းလူငယ္/လူလတ္မ်ား၊ အဲဒီလူေတြရဲ႕ ျမန္မာျပည္က မိသားစု၀င္ (မိဘ/ညီအကို ေမာင္ႏွမ)မ်ား၊ လက္ရွိစကာၤပူသင္႐ိုးအတိုင္း သင္ၾကားေပးေနၿပီး တစ္ေန႕ေန႕တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စကာၤပူကို သြားမယ္လို႔ ရည္မွန္းထားသူမ်ား ပါ၀င္ပါတယ္။ အျမင္အတိုင္းေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္က မိသားစုမ်ားဟာ ကိုယ့္ကေလး ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး ပညာသင္ဖို႔လႊတ္တဲ့အခါ “သြားေပေရာ႕၊ ေနာင္ျပန္မလာနဲ႕” လို႔ မရည္ရြယ္၊ မသြန္သင္၊ မေတာင္းဆို၊ မခိုင္းေစပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ မျဖစ္မေန ျပန္ကို ျပန္လာမွျဖစ္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲေကာင္းေကာင္း၊ ေတာ္ေတာ္၊ ျမန္မာျပည္မွာပဲ အတူတူ ႐ုန္းကန္ၾကရေအာင္ လို႔လည္း မေတာင္းဆိုပါဘူး။ လက္ရွိ အေျခအေနမွာ မိသားစုနဲ႕ အတူတူ ႐ုန္းကန္တာဟာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥျဖစ္ေပမယ့္ ေနာင္ အနာဂတ္၊ သူမ်ားတတ္တဲ့ပညာ ကိုယ္မတတ္ရင္၊ သူမ်ားသိတဲ့အသိ ကိုယ္မသိရင္၊ သူမ်ားဘ၀နဲ႕ ကိုယ့္ဘ၀ ေၾကးတမ္းတိုက္လို႔ မရစေကာင္းေပမယ့္ ေနာင္တ မရခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒီလို အသိစိတ္အေျခခံနဲ႕မို႔ ျမန္မာကေလးေတြ ေရာက္ေလရာ ေနရာတိုင္းမွာ ပိုၾကိဳးစားျဖစ္ ၾကတာလို႔ ကၽြန္မေျပာခ်င္ပါတယ္။
အခု ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ရွိတဲ့ စီးပြါးေရး အေျခအေနဟာ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာကိုယ္ ခ်စ္တီးသူေဌးနဲ႕ ဘံုေဘဘားမားဆီကေန လက္ေ၀ခံၿပီး ရပ္တည္ခဲ့ၾကရတဲ့ ၁၉၃၀ ႏွစ္မ်ားဆီကနဲ႕ ဘာမွ မထူးပါဘူး။ ထမင္းႏွစ္နပ္ ရွာစားဖို႔ေတာ့ ဘယ္မွ သြားစရာမလိုေပမယ့္ အျခား က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး လိုအပ္ခ်က္မ်ားအတြက္ေတာ့ စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေဆးကုမစားေတာ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ မ်ားလာတာ၊ ေစ်းေရာင္းစားတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြမ်ားလာတာ၊ ကုမၸဏီသူေဌးေတြမွာ ေငြမည္းခ၀ါခ်လို႔ ေရာက္လာတဲ့ လွည့္ပတ္ေငြေတြမ်ားလာတာ ခ်က္ျခင္း ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ပါဘူး။ ပညာကို သင္ယူခဲ့ၾကတုန္းက အေကာင္း၊ အဆိုး၊ အသင့္၊ မသင့္၊ အသံုးတည့္၊ မတည့္၊ ဒါေတြအတြက္ သင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ပညာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္အတိုင္းပဲ ဆက္လက္သံုးစြဲရပ္တည္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ပတိ႐ူပေဒသအခ်က္ စံခ်ိန္မမီပါဘူး။ ပညာကို အသံုးခ်ဖို႔ စိတ္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ ပညာရွာသူရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ ပညာေပးသူရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ ပညာေဆြးေႏြးရာမွာ လြတ္လပ္မႈ ဒါေတြမရွိတဲ့ ေဒသဟာ ပညာရပ္တစ္ခု ထြန္းကား ရပ္တည္ အသံုးက်ဖို႔ ပတိ႐ူပေဒသ မမည္ပါဘူး။
အခု ဒီေဆာင္းပါးရွင္ေတြ႕ၿပီး ေမးထားတဲ့အထဲမွာ ေပၚလီေက်ာင္းဆင္းၿပီး PR ဘ၀နဲ႕ စကာၤပူႏိုင္ငံသား-အိမ္ေထာင္ဖက္ေလာင္းနဲ႕ အေျခခ်မယ္ဆို ခ်ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူငယ္ပါပါတယ္။ (ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ ကၽြန္မတို႔နဲ႕ သက္တူရြယ္တူျဖစ္ပါတယ္။ အခု ဒီေဆာင္းပါးက လူငယ္ေတြအေနနဲ႕ ေရးတာမို႔ပါ၊) သူကေတာ့ အခုထိ စကာၤပူႏိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူဖို႔ စိတ္ကူးမရွိပါဘူးတဲ့။ အေၾကာင္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ခဲ့မယ့္ မိသားစုကို သူ႔အေနနဲ႕ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္လို႔ပါ။ ေဆာင္းပါးရွင္က ေမးထားတဲ့ မိဘအေတာ္မ်ားမ်ားကို သံုးသပ္ထားတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ေ၀းေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး ပို႔ေပးၾကတာပါတဲ့။ ဒီကလူငယ္ေတြ မိုက္လိုက္တာလို႔ ေျပာခ်င္ပံုပါ။ ဒီလို ေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ လူငယ္အမ်ားစုဟာ မိဘအိမ္မွာ ဘယ္လိုပဲ ေနလာခဲ့ၾကသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္အဆင့္အတန္းမ်ိဳးက လာခဲ့ၾကသည္ျဖစ္ေစ၊ မိေ၀းဖေ၀းဘ၀ေရာက္တဲ့အခါ စိတ္ဓါတ္အားတင္းၿပီး ၾကိဳးစားရပ္တည္ခဲ့ၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒီအေျခအေနက ဘ၀ေပးအသိလို႔ ေခၚရမယ္ထင္ပါတယ္။  
ဒီလူေတြ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္လာတဲ့အခါ အျခား ႏိုင္ငံတကာဆီကို ဆက္လက္ ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး သင္ယူမႈ၊ အသံုးခ်မႈေတြ ဆက္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တံဆိပ္အကပ္ခံရတာက စကာၤပူပညာေရးစနစ္က ေပးတဲ့ တံဆိပ္နဲ႕ပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က လူရယ္လို႔ မရပ္တည္ႏိုင္ဘဲ စကာၤပူႏိုင္ငံမွာ ပညာသင္လာခဲ့တဲ့ ဘြဲ႕၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြနဲ႕ ရပ္တည္ရတာပါ။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္မတို႔ေတြ ဂုဏ္ယူႏိုင္မယ္ ထင္ပါသလား။ ကိုလိုနီေခတ္က ကာယဗလဦးေဇာ္၀ိတ္တို႔၊ ဂ်ာမနီအိုလံပစ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အစြမ္းျပခြင့္ရခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားမ်ားအျဖစ္ ပန္ခ်ာပီေဗာင္းထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္းၿပီး သြားခဲ့ၾကရတာပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြဟာ ေနရင္းထိုင္ရင္းကိုပဲ လူမ်ိဳးျခား၊ ႏိုင္ငံျခားတံဆိပ္ အကပ္ခံေနရတာပါ။
ဒီအေၾကာင္းေတြထဲမွာ ကၽြန္မ လူတစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းကို ခ်န္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လည္း ပါမွ ျပည့္စံုမွာမို႔ ထည့္ေရးရပါ့မယ္။ ‘ျပည္တြင္းျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံျခားသားေတြ’ အေၾကာင္းပါ။ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္အရည္အေသြး၊ ကိုယ့္အေျခအေနကို အေမ့ၾကီးေမ့ၿပီး ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို အသားက်လြန္သြားသူမ်ားေပါ့။ ဆရာၾကီး လူထု ဦးစိန္၀င္းက ျပတ္ျပတ္ပဲ ေျပာသြားတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံသားစာရင္းမွာ ထည့္မတြက္ေစခ်င္ပါဘူး။
ျပည္တြင္းက အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ား ျပည္ပကို ေရာက္ကုန္တဲ့ ဦးေဏွာက္ယိုစီးမႈကို တတိယကမာၻက ဖြ႕ံၿဖိဳးမႈနည္းေနတဲ့/ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြ အေနနဲ႕ ရင္ဆိုင္ၾကရတာ ထံုးစံပါ၊ ဘရာဇီးက ေျခေထာက္ယိုစီးမႈလို႔ ေဘာလံုးသမားေတြသိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆီက ယိုစီးသြားတဲ့ ဦးေဏွာက္ေတြ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္လာမလဲ၊ ပတိ႐ူပေဒသျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ ပါလက္စတိုင္းေတြလို ကိုယ့္ေျမကို စြန္႔ခြာခဲ့ရသူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြလို တိုင္းျပည္ထူေထာင္ဖို႔ ျပန္လာတဲ့အခါ ဦးေဏွာက္အျပည့္ ပါလာဖို႔ပဲ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ စီးပြါးေရးအရေတာ့ ဂ်ဴးေတြလို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံရွိဖို႔ မလြယ္ဘူးေပါ့ရွင္။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ၊ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဘဏ္ေတြမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ျမန္မာ့အဆီအႏွစ္ေတြကို ျပန္လည္အသံုးခ်ခြင့္ရႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။ အဲဒီလို တိုင္းျပည္ထူေထာင္ခ်ိန္က်ရင္ေပါ့ေလ။  😀
အေရးၾကီးတာတစ္ခု ေမ႔ခဲ့ေတာ့မလို႔။ အခု စစ္အာဏာရွင္စနစ္က ထိုးေကၽြးလို႔ အစားခံေနၾကရတဲ့ တတ္/သိ ပညာရွင္ေတြဟာ အစားခံရတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနမယ္သာဆိုရင္ ႏိုင္ငံတကာမွာ ရွိေနသမွ် ျမန္မာသံ႐ံုးေတြဟာ အခြန္တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးရွင့္။ ေရာက္ရာေနရာမွာ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ခံယူသြားၾကမွာကိုး၊ အခုထိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ သိသမွ်မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အျခား ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ကူးေျပာင္းမႈ အနည္းဆံုးပဲလို႔ ၾကားရပါတယ္။ သံ႐ံုးနဲ႕ အျခား အခြန္ထမ္းစနစ္ေတြ ဘယ္လိုပဲ ႏွိပ္စက္ႏွိပ္စက္၊ အခု ထိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေျမကို ကၽြန္မတို႔ မစြန္႔လႊတ္ရေသးဘူးလို႔ပဲ စိတ္ေျဖေနၾကရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ပညာမတတ္ေလ၊ ေကာင္းေလဆိုတဲ့ စီမံခ်က္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္အထည္မေပၚရေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး ပညာသင္ယူခဲ့၊ သင္ယူဆဲ လူငယ္မ်ားဘ၀တုန္းက ကၽြန္မတို႕ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဆက္လက္ ႐ုန္းကန္ေနၾကတုန္းပါပဲ။ ကုိယ္လုပ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ေပါ့။

ျမန္မာကေလးမ်ား၊ အနာဂတ္ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းႏွင့္ စကာၤပူ ေက်ာင္းမ်ား-၁

အမွန္ေတာ့ link တစ္ခုနဲ႕ မူရင္းစာကို ခ်ိတ္ေပးခ်င္တာပါ။ Straits Times က အလကားအလကား Subscription ၀င္လို႔မရပါဘူးတဲ့။ ဟုတ္သားပဲ၊ Readers’ Digest လို သူတို႔အားက်ရတဲ့ စာေစာင္မ်ိဳးေတြေလာက္ ပရိသတ္ အင္အား မရွိေတာ့ ရွိၿပီးသားေစာင္ေရေလး က်သြားမွာစိုးတာနဲ႕ online subscription ကို ကန္႔သတ္ထားပါတယ္။ သည္းခံၾကပါေနာ္။ ကၽြန္မေရးသမွ်ပဲ ျမင္ရေတာ့မွာေပါ့။ တစ္ဖက္သတ္ၾကီးမို႔ အားေတာ့နာသား။

ျမန္မာကေလးေတြ စကာၤပူကို ေက်ာင္းလာတက္ၾက၊ ေက်ာင္းၿပီးၾကေတာ့လည္း အလုပ္လုပ္ၾက၊ ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္လာရွာၾက၊ အဆင္ေျပေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ၾက ဆိုတာ စကာၤပူေရာက္/မေရာက္ ျမန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးသား ဘ၀ထြက္ေပါက္ ေဖာ္ျမဴလာထဲမွာ ပါပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စာသင္ျပတဲ့ Study Guide ဘ၀နဲ႕ စကာၤပူသင္႐ိုးအတိုင္းသင္တဲ့ ကေလးေတြကို ၾကံဳဆံုဖူးပါရဲ႕။ မိဘအေနနဲ႕ ကိုယ့္၀န္ကိုယ့္အား ခံႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္သားသမီးကို စကာၤပူကို ေက်ာင္းပို႔ထားတာက ျမန္မာျပည္ထက္ေတာ့ တိုးတက္မႈျမန္မယ္ဆိုတာ သိသားေပါ့ရွင္။ ဒါေၾကာင့္ကိုပဲ ျမန္မာျပည္မွာ education fair ေတြ မၾကာမၾကာလုပ္ၿပီး စကာၤပူေက်ာင္းေတြ ေစ်းကြက္ရွာေနၾကတာေပါ့။ ေအာင္လည္း ေအာင္ျမင္ၾကပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာ စာေရးသူ Sandra Davies (ကၽြန္မက ထင္မိထင္ရာဖတ္လိုက္မိတာ စႏၵာေဒ၀ီ ေပါ့- senior writer ဆုိပဲ) က ေသေသခ်ာခ်ာ (အေတာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ) စစ္တမ္းေကာက္ၿပီး ေရးထားပါတယ္။ ျခြင္းခ်က္ေတာ့ ရွိသေပါ့- သူေမးတာ RV ကိုပါ။ စကာၤပူလူမ်ိဳးက ေထာင္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္မွ စကာၤပူသို႔ ေက်ာင္းသားကုန္ကူးလုပ္ငန္းပါ။ တျခား service ေတြရွိေပမယ့္ သူေမးဖို႔ အခြင့္မသာဘူးနဲ႕တူပါရဲ႕။ ကဲ- စာေရးသူ အပုပ္ခ်မႈေတာ့ ေတာ္ပါေတာ့မယ္။ စာအေၾကာင္း ဆက္ၿပီး ေ၀ဖန္၊ ေလကန္ပါမယ္။

သူ႔ေဆာင္းပါးကို ကၽြန္မ ဥာဏ္မီသေလာက္ လိုက္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးက ရွိသမွ် အိမ္ေထာင္စုေတြရဲ႕ အိပ္မက္က စကာၤပူတြင္ ေက်ာင္းတက္ရန္၊ ထို႔ထက္ပိုလွ်င္ (ကိုလိုနီအရွင္သခင္ေဟာင္းျဖစ္ေသာ) ၿဗိတိန္သို႔သြားရန္၊ ထိုသို႔မသြားလွ်င္ မိသားစုအတြက္ အနာဂတ္လံုး၀မရွိေၾကာင္းလို႔ ေျပာထားတာေတြ႕ပါတယ္။  ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ စကာၤပူ စီးပြါးပ်က္ကပ္ကာလကို ျမန္မာ မိသားစုမ်ားရဲ႕ ပညာေရးအသံုးစရိတ္နဲ႕ က်ားကန္ဖို႔လို႕ပဲ ကၽြန္မ နားလည္လိုက္ရတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ Education Fair လုပ္တိုင္း တစ္ခဲနက္ စိတ္၀င္စားၾကေၾကာင္း၊ အဓိက ေမးတာက ေက်ာင္းၿပီးရင္ အလုပ္ရဖို႔ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေပၚလီေက်ာင္းဆင္းၿပီးရမယ့္ အနိမ့္ဆံုးအေျခခံလခ ၁၈၀၀ ဆိုတာ စကာၤပူႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ ေတာ္သင့္႐ံု ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာအိမ္ေထာင္စုေတြအတြက္ ေရႊပံုကို ခလုတ္တိုက္ရသလိုျဖစ္ေၾကာင္း (ဒါကိုသူက မသိမသာ သာသာထုိးထိုး ေရးသြားပါတယ္)၊ ဒါေၾကာင့္ လူလတ္တန္းစား (သူေျပာသြားသလိုဆိုရင္ အေသးစားစီးပြါးေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာႏွင့္ တန္းတူလိုက္ေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈရွိသူမ်ား) အိမ္ေထာင္စုေတြဟာ ရွိစုမဲ့စု ကားေရာင္း၊ အိမ္ေပါင္ၿပီး သားသမီးမ်ားကို စကာၤပူမွာ ေက်ာင္းထားဖို႔ ေရြးခ်ယ္ၾကေၾကာင္း၊ သူေျပာသြားတဲ့အခ်က္အလက္ေတြက မမွန္လို႔လားဆိုေတာ့ မွန္လြန္းအားၾကီးလို႔ စိတ္ေတာင္ အေတာ္ နာဖို႔ေကာင္းသြားတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ေလ၊ ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္လိုက္လဲ။

မ်က္ႏွာဖံုးမွာ တင္ထားတဲ့ ကေလးမေလးက ၇ ႏွစ္သမီးပါ။ သူေျပာထားတာက သူ႔အတြက္ စကာၤပူသင္႐ိုး (အထူးသျဖင့္ သခ်ာၤဘာသာရပ္)ဟာ ခက္ခဲတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔မိဘေတြအေနနဲ႕ သူဒါကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားေၾကာင္းနဲ႕ စေျပာထားတာပါ။ ျမန္မာကေလးေတြရဲ႕ သင္႐ိုးညႊန္းတန္းဟာ ေခတ္နဲ႕ ေလ်ာ္ညီျခင္းမရွိတဲ့အတြက္ ဒီလို အခက္အခဲမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ၾကံဳရတာလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္စာ သင္ခန္းစာမ်ားဟာ အေျခခံက်လြန္းတဲ့အတြက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားအေနနဲ႕ ဘာသာစကား အခက္အခဲ ၾကံဳၾကရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူ ၀န္ခံထားရတာကေတာ့ သခ်ာၤနဲ႕ သိပၸံဘာသာရပ္ေတြမွာ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ထူးခၽြန္မႈပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခပ္ပါးပါးေလးပဲေျပာသြားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

အဲဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ အေထာက္အကူအျဖစ္ စကာၤပူမွာ ပိုလီေက်ာင္းဆင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ ျမန္မာလူငယ္ေတြကို ေမးျမန္းထားတဲ့ ေဆာင္းပါး၊ ေပၚလီေက်ာင္းမွာ ထူးခၽြန္ဆုေတြ တစ္သီၾကီးရခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံထြက္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ မိဘေတြကို ေမးျမန္းထားတဲ့ ေဆာင္းပါး၊ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ရဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ သေဘာထားေမးျမန္းမႈေဆာင္းပါးေတြကို အထူး Special Report (ေအာက္တိုဘာ ၁၁ရက္ စေနေန႕ထုတ္) Singapore Dreaming အေနနဲ႕ ပံ့ပိုးထားပါေသးတယ္။

သူ႕မူရင္းေဆာင္းပါး စကာၤပူေက်ာင္းတက္ေရး အိမ္မက္-ကို သိုင္း၀ိုင္းထားသမွ်ေဆာင္းပါးေတြမွာ သိသိသာသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ေဖာ္ျပထားတာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အထည္ၾကီးပ်က္ ပညာေရးစနစ္နဲ႕ ခၽြတ္ၿခံဳက် စီးပြါးေရးအေျခအေနကိုပါ။ ေကာင္းၿပီ၊ ကၽြန္မ အထည္ၾကီးပ်က္လို႔ နာမည္တပ္တာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကာစ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးအဆင့္အတန္းဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ေလးစားရေလာက္တဲ့အေျခအေနမွာရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ားစြာ ၾကြယ္၀ေၾကာင္း၊ စစ္အစိုးရ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ တက္လာတာကစလို႔ အေျခအေနေတြ ဆိုး၀ါးနိမ့္က်လာေၾကာင္း၊ ဒါေတြ လူတိုင္းသိၿပီးသားပါ။ အထည္ၾကီးပ်က္ဆိုတာ နဂို မရွိတာကို အတင္းေကာက္စုၿပီး ရွိေအာင္လုပ္လို႔ ရွိမလာႏိုင္တဲ့ အေကာင္းေတြ က်န္ေနတတ္ပါေသးတယ္။ ေဟာင္းေပမယ့္ ေကာင္းေသးတာမ်ိဳးေပါ့ရွင္။ မေကာင္းတာက တစ္မ်ိဳးပဲရွိတယ္။ “ငါ အဲဒီေလာက္ မနိမ္႕က်ေသးဘူး” လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ လွည့္စားတဲ့အက်င့္၊ အဲဒါ အထည္ၾကီးပ်က္ဘ၀ရဲ႕ ဆိုးကြက္ပဲလို႔ ကၽြန္မ ယူဆတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းဟာ အတန္းစဥ္အလိုက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ႏွစ္စာအတြင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသေသခ်ာခ်ာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္၊ သင္ႏိုင္ရင္ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာအိုၾကီးမ်ား ေျပာေလ႕ရွိၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ သင္႐ိုးဟာ ေကာင္းပါတယ္။ လြယ္ကူနီးစပ္တဲ့အေျခခံကေန လက္ေတြ႕အသံုးခ်အဆင့္အထိ စီကာစဥ္ကာ ပညာေပးသြားတာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္- ဆရာ/ဆရာမေတြခမ်ာ စာသင္ခ်ိန္ ေကာင္းေကာင္းမရၾကရွာပါဘူး။ စာသင္ခ်ိန္မွာ တာ၀န္က် လက္ပတ္ပတ္ၿပီး ေက်ာင္းေစာင့္ရပါတယ္။ အျခား အရည္မရ၊ အဖတ္မရ၊ ဘာမဆိုင္၊ ညာမဆိုင္ အစည္းအေ၀းေတြမွာ ၀တ္စံုျပည့္ တက္ေရာက္ရပါတယ္။ ဟိုစာပိုဒ္ျဖဳတ္၊ ဒီစာပိုဒ္ျဖည့္ဆိုတဲ့ ဘာမဟုတ္၊ ညာမဟုတ္ သင္႐ိုးျပင္ဆင္ခ်က္ေတြ မၾကာခဏေျပာင္းတိုင္း သင္႐ိုးမြမ္းမံသင္တန္း ေျပးတက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာ သိခ်င္သေလာက္သာ သိသြားပါေစေတာ့ရယ္လို႔ စိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး သင္ႏိုင္သမွ်ေလးေတြ အေျပးအလႊားသင္ေပးလိုက္ၾကရပါေတာ့တယ္။ ဒါ – ေစတနာ ဆရာ/ဆရာမမ်ား ၾကံဳၾကရတဲ့ ဒုကၡပါ။

တပည့္ေတြမွာလည္း မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္နဲ႕ မူႀကိဳတက္ပါၿပီဆိုကတည္းက ေက်ာင္းၾကီးမွာသင္မယ့္ စာေတြကို ၾကိဳတင္ သင္ယူက်က္မွတ္ၾကရပါၿပီ။ အဲဒီေလာက္ အေျခခံခိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား သင္လိုက္ၾကလဲ မသိေပမယ့္ အတန္းၾကီးလာေလ၊ ကိုယ္သင္တဲ့စာနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ အလွမ္းကြာလာေလ ျဖစ္ျဖစ္လာၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဒီႏွစ္သင္လိုက္တဲ့စာဟာ ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္ ၾကိဳတင္ သိထားသင့္တဲ့ အေျခခံအခ်က္ေတြဆိုတာ မဟပ္မိသေ႐ြ႕ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ကို ထုတ္သံုးတတ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မဟာ ပညာေရး အသိုင္းအ၀ိုင္းက လာသူပါ။ မူလတန္းျပဆရာမ၊ လက္ေထာက္တိုင္းပညာေရးမွဴး (အၿငိမ္းစား)နဲ႕ ပါရဂူဘြဲ႕ရ တကၠသိုလ္ လက္ေထာက္ကထိက ဆိုတာ မိသားစု၀င္ေတြဆိုေတာ့ ပညာေရးေလာက တစ္ခုလံုးနဲ႕ နည္းနည္း နီးစပ္တယ္ေျပာရမွာေပါ့ရွင္၊ (ၾကံဳတုန္း ၾကြားထားမွ  😀 ) ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ကိုယ့္အသိပညာကို အခ်ိန္နဲ႕ ၊ ေငြနဲ႕ လဲတဲ့ Study Guide လုပ္ခဲ့ဖူူးပါတယ္။ စံုၿပီေနာ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သခ်ာၤသင္႐ိုးညႊန္းတမ္းဟာ အင္မတန္ ျပည့္စံုၿပီး အဆင့္မီတဲ့သင္႐ိုးျဖစ္ပါတယ္။ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈကို အလြန္အားေပးတဲ့အတြက္ သခ်ာၤကို အေျခခံတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ဆက္လက္သင္ယူသူမ်ားအားလံုး အျခားအေျခအေနမ်ားမွာ လုိက္မမီဘူးဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ သင္႐ိုးဟာ အခ်ိန္နဲ႕ သိရမယ့္အေၾကာင္းအရာ တိုက္ဆိုင္ၾကည့္ရင္ ကိုက္ညီမႈရွိပါတယ္။ အေျခခံပညာ သင္႐ိုးမွာ ၀ါသနာပါသူမ်ား ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ သဒၵါနဲ႕ ေ၀ါဟာရကို တြဲဖက္ေပးသြားတဲ့စနစ္ဟာ ျပည့္စံုမႈ ထုိက္သင့္သေလာက္ရွိပါတယ္။ ေလ့လာစရာ စာေပမ်ားကို ျပဌာန္းတဲ့အခါ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ မညႊန္းတဲ့အတြက္ ထိုက္သင့္သေလာက္လို႔ ေျပာတာပါ။ အမွန္ေတာ့ ေအာက္သက္ေက်သူမ်ား သိၾကပါလိမ့္မယ္။ အခက္အခဲရယ္လို႔ ေျပာစမွတ္တြင္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္ပညာအခံက မနိမ့္က်ေသးပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ေခတ္အေျခအေနနဲ႕ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြ၊ တြက္ခ်က္မႈစနစ္ေတြသာ ျဖည့္သြင္းလိုက္ရင္ ေခတ္မီဆဲပါ။

စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုကေတာ့ ျမန္မာသမိုင္းပါ။ အမွန္ကို သိမွ သင္ခန္းစာယူႏိုင္မွာျဖစ္တဲ့ သမိုင္း-ဆိုတာကို အေရာင္ဆိုးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြ ထည့္သြင္းလိုက္တဲ့အတြက္ အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ သမိုင္းျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံၾကီးသားအထည္ၾကီးပ်က္ဘ၀ကို ပိုၿပီး အားေပးေနသလို ျဖစ္ပါၿပီ။ သင္႐ိုး စီစဥ္ပံု ေကာင္းေသာ္ျငား ထည့္သြင္းတဲ့ သင္ခန္းစာ အမွားမ်ားေၾကာင့္ ေလ့လာသူ စိတ္ဆင္းရဲရပါလိမ့္မယ္။ ဒီဘာသာရပ္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ တန္ဖိုးထားၿပီး ေလ့လာလိုက္စားသူ မက်န္ေတာ့သေလာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ခုထိ တင္းခံထားတာကေတာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာသာ လို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ စိတ္ပါ၀င္စား သင္ယူမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ ပထ၀ီသင္႐ိုးဟာ (စာရင္းဇယားလိမ္ ကိန္းဂဏန္း မ်ားကလြဲရင္) concept မိတုန္းပါ။ ဆက္လက္ ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ အေျခခံေကာင္းေတြ ရႏိုင္ဆဲပါ။ ေလ့လာသူေပၚမူတည္ပါတယ္။

အဆင့္ျမင့္ပညာေရးဆိုတာက်ေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့အတိုင္း ျပန္ေျပာျပပါမယ္။ ပံ့ပိုးမႈ မျဖစ္စေလာက္နဲ႕ က်ပ္တည္းလွတဲ့ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္ၾကားမွာ အေကာင္းဆံုး စီမံခန္႕ခြဲသူေတြ ေပၚထြက္လာေစပါတယ္။ သင္႐ိုးအရဆိုရင္ အခု တိုးတက္ေနတဲ့ နည္းပညာမ်ားအားလံုးရဲ႕ အေျခခံသေဘာတရားမ်ားကို နားလည္ ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ရပါ့မယ္။ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္အရ အဲဒီသင္႐ိုးရဲ႕ အေျခခံသေဘာကို နားလည္႐ံုမွ်သာ ကၽြန္မ တတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကၽြန္မ အထူးျပဳယူထားတဲ့ အီလက္ထရြန္းနစ္နဲ႕ ဆက္သြယ္မႈ နည္းပညာဆိုတာ ကမၻာမွာ တုိးတက္မႈအျမန္ဆံုးနည္းပညာထဲမွာ ပါပါတယ္။ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း၊ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္မႈ၊ လက္ေတြ႕ခန္း အသံုးျပဳမႈအားနည္းခ်က္ေတြ ရွိတာမွန္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ဟာ ကိုယ့္စားရိတ္နဲ႕ကိုယ္ စာအုပ္ရွာ၊ ပစၥည္းစု၊ (က်ဴရွင္တက္တဲ့လူလည္း တက္ၾကတာေပါ့ေလ) သင္ၾကားမႈနည္းစနစ္၊ ေလ့လာမႈနည္းစနစ္မ်ား အမ်ားၾကီး တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ (စာစုက်က္၊ Assignment စုတင္၊ စာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္လုငွါး၊ သူမ်ားလုပ္တဲ့ ပေရာဂ်က္မွာ ေယာင္၀ါး၀ါးလိုက္ပါ) ဆိုတဲ့ အေျခခံ နည္းပညာမ်ားအျပင္ အင္တာနက္မွ ေလ့လာစရာ ရွာေဖြျခင္း၊ ကိုယ္သင္ထားသမွ်ကို အေျခခံၿပီး ကိုယ္လိုက္မမီေအာင္ တိုးတက္တီထြင္ထားသမွ် ပါးစပ္အေဟာင္းသား ၾကည့္ျခင္းဆိုတဲ့ အဆင့္ျမင့္ ေလ႔လာမႈနည္းပညာမ်ားပါ တတ္ေျမာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါက အဆင့္ျမင့္ပညာ ေလ့လာမႈပါ။

အဲဒီလို ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြရွိေနေပမယ့္လည္း ျမန္မာျပည္ ပညာေရးစနစ္ဟာ နာမည္ မေကာင္းရွာပါဘူး။ တကၠသိုလ္ေပါသေလာက္ ပညာေရး အဆင့္ ျမင့္မလာသလို၊ ပါရဂူ မ်ားၿပီး ေတြ႕ရွိမႈေတြလည္း သစ္ မလာပါဘူး။ တံဆိပ္ကပ္ခံထားရတယ္ေလ – အထည္ၾကီးပ်က္ပါ လို႔။ ႏိုင္ငံတကာကို ထြက္သြားလို႔ ပါရဂူ ၂၃ ေယာက္ကို သိပၸံနဲ႕နည္းပညာ၀န္ၾကီးဌာနက တရားစြဲ အေၾကြးေတာင္းတာေလး ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။