စာသင္ျခင္း

ေက်ာင္းစာသင္ခန္းကို ခြဲခြါခဲ့သည္မွာ ၈ ႏွစ္။
အၾကာၾကီးေတာ့ မဟုတ္ေသးပါ။

တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာင္းေလးဘာေလး ျပန္တက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ဖူးပါသည္။ ကိုယ္က်င္လည္ေနရသည့္အလုပ္က ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရသည့္၊ ကိုယ္လည္း စိတ္ဝင္စားသည့္ ဘာသာရပ္မဟုတ္။ ဒါႏွင့္ပဲ အလုပ္မွာ စိတ္မဝင္စား၊ မေပ်ာ္မရႊင္ေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါ။ နဂိုစိတ္က ဘာပဲ လုပ္ရသည္ ျဖစ္ေစ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္ခ်င္သည့္အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ေနသည္ေပါ့။ စာထပ္သင္ရမည္ကို စဥ္းစားသည့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ နဂို သင္ၾကားခဲ့ေသာ လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ကူးေျပာင္းလွ်င္ ေကာင္းမလား၊ လက္ရွိ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အဆင္ေျပေစမည့္လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေလွ်ာက္မည္လား။ ပိုဆိုးသည့္ေမးခြန္းက – “ငါ စာသင္လို႔ ျဖစ္ပါဦးေတာ့မလား”

ခု ၿပီးခဲ့သည့္ တနလၤာမွ ၾကာသာပေတးထိ ရက္တိုသင္တန္းတစ္ခု တက္ရပါသည္။ လုပ္ငန္းခြင္ လိုအပ္ခ်က္အရ အလုပ္က ထားေပးေသာ သင္တန္းပါ။ Building Construction Supervisor Safety Course ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ က်င္လည္ေနရသည္မို႔ ဆိုက္ထဲက ဒါရွိမွ အဝင္ခံမည္ဆိုလွ်င္ ဒါေလးရွိေအာင္ ေျပးလုပ္ရမည္ေပါ့။ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ စိတ္အလ်ဥ္မွာ ဤသို႔ –

ပထမေန႕ – ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေက်ာင္းမွ ထပ္မတက္ေတာ့ပါဘူးဟာ

ဒုတိယေန႕ – တက္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္သြားမွာပါေလ။

တတိယေန႕ – ခုေန ေက်ာင္းထပ္တက္ရင္ ျဖစ္ေလာက္ပါေသးတယ္။ ငါ ဒီေလာက္ မေဝးေသးပါဘူး။

စတုတၳေန႕ – စာေမးပြဲသာ မေျဖရရင္ ေက်ာင္းတက္ရတာ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲ။

စာေမးပြဲေျဖရန္ ၅ မိနစ္အလို – ေမးခ်င္တာသာ ေမးေတာ့၊ ေျဖခ်င္တာ ေျဖေတာ့မွာပဲ။ ေအာင္လက္မွတ္ ရေတာ့ ရေကာင္းပါရဲ႕။

စာေမးပြဲ ပထမပိုင္းေျဖၿပီး ဒုတိယပိုင္း မေျဖမီ – အင္း ဒီတိုင္းဆို ငါ့ေခါင္း မွတ္ႏိုင္ေသးသား။ စလံုးစခုလည္း မ်ိဳခ်႐ံုေပါ့။ မေက်လည္း ရပါတယ္။

စာေမးပြဲ ဒုတိယပိုင္း ေျဖၿပီးခ်ိန္ – ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးတာပါပဲေလ။ စာသင္ရတာလည္း လက္မွတ္ရဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ။

တနလၤာေန႕ ေအာင္စာရင္းထြက္ပါမည္။ ေအာင္မည္ဟုလည္း ထင္ပါသည္။ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လက္မွတ္ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ရေအာင္ ၆လၾကာ သင္တန္းတစ္ခု တက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ပါသည္။ ပိုက္ဆံ ၆၀၀၀ ေလာက္ ကုန္ပါမည္။ လခ ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ထပ္ရင္းမည့္ ပိုက္ပိုက္ ၆၀၀၀ ကို အိမ္မွာ လုပ္ငန္းတစ္ခု ေထာင္ရင္ေကာင္းမလား ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လိုက္ပါဦးမည္။

ခဏတျဖဳတ္ ေက်ာင္းသားျပန္လုပ္ေသာ က်ည္ေပြ႕ သတင္းအစီရင္ခံျခင္း ဤတြင္ ၿပီးပါၿပီ။ 🙂

Advertisements

အမွတ္တရေန႕ရက္မ်ား

ေမး – ႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္ေန႕ေတြက်ရင္ ဘယ္လိုခံစားရပါသလဲ။

ေျဖ – ေပ်ာ္တာေပါ့။ ႐ံုးေတြဘာေတြ ပိတ္တဲ့ေန႕ေတြကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာတုန္းက အစိုးရ ႐ံုးပိတ္ရက္နဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕နဲ႕ ထပ္ေနရင္ (ဘာကိုမွန္းမသိ) အားၾကီး စိတ္ဆိုးတယ္။

ေမး – ႐ံုးပိတ္ရက္နဲ႕ မဆိုင္တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ (ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေျမာက္ဆိုတာမ်ိဳးေလ) ေန႕ေတြမွာေရာ။

ေျဖ – အဲဒါေတြလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ေတြ႕ရင္ ေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုတိုးတာေပါ့။

ေမး – အမွတ္တရေန႕ေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့သေဘာထား အျမင္ေလး။

ေျဖ – အမွတ္တရေန႕ေတြကို သတိတရ ဆင္ႏႊဲၾကတာ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ႏွစ္လံုး အဲဒီ အမွတ္တရ အေၾကာင္းအရာနဲ႕ ပတ္သက္တာခ်ည္း စဥ္းစား သတိရေနႏိုင္ၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒီတစ္ေန႕ေလးေလာက္ သတိရၾကရင္လည္း မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီလို ပါ၀င္မဆင္ႏႊဲေနရင္လည္း အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္လံုး အဲဒီ အေၾကာင္းအရာမွာ စိတ္ပါ၀င္စား လုပ္ကိုင္ေနခဲ့ႏိုင္တာ မဟုတ္သလို ေနာက္တစ္ႏွစ္လံုးလည္း ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားလို႔  ျဖစ္ေနတာပဲေလ။ ဒီေတာ့ အမွတ္တရဆိုတာ အမွတ္တရေလာက္နဲ႕ ရပ္သြားသေရြ႕ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။

ေမး – အမ်ားျပည္သူနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ အမွတ္တရေန႕ေတြကိုေရာ။

ေျဖ – အမ်ားျပည္သူဆိုတာကေရာ ကိုယ္မဟုတ္လို႔လား။ ကိုယ္တိုင္ကေရာ အမ်ားျပည္သူ ဟုတ္မေနလို႔လား။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေမးပါ။ ကမၻာၾကီးက ေသးေသးေလးပါဗ်။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္မွ ကြာျခားေနတယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။

ေမး – ဒါဆို တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ ဆိုလိုတာေပါ့ေနာ္။

ေျဖ – ဟိုးစေတာ့။ တာ၀န္သိလုပ္သားျပည္သူဘ၀ကေန ကၽြတ္လြတ္ၾကၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ တာ၀န္ဆိုတာ လက္ေမာင္းမွာ ရွိတယ္။ အဲ – မွားလို႔။ တာ၀န္ဆိုတာ ျပတတ္ရင္ ရွိပါတယ္။ မသိတတ္ရင္လည္း မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ စိတ္ပါလက္ပါ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လုပ္ၿပီး လူ႕တာ၀န္ေက်ၾကရင္ “တာ၀န္၀တၱရားအရ ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္” ဆိုတဲ့စကား ဘယ္ရွိပါေတာ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ ရြတ္ဖူးတာေလး ျပန္ရြတ္ပါ့မယ္။

မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ ၾကိဳးစားမည္ –

က်န္တာေတြက ဘလာ ဘလာ ဘလာ ေပါ့။ ကိုယ့္စကားကုိယ္ နားေထာင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေန အရင္ တည္ေဆာက္မွ သူမ်ားက ကိုယ့္စကား နားေထာင္မယ္လို႔ ေတြးမိပါေၾကာင္း။

အင္တာဗ်ဴး စီစဥ္တင္ဆက္သူ – ျပင္းရွတဲ့၀ိုင္တစ္ခြက္ – ေရာက္တတ္ရာရာအစီအစဥ္

ေမးျမန္းသူ – ႏွစ္ခ်ိဳ႕ “အပ်င္းလြန္”

ေျဖၾကားသူ – စားပြဲတင္ “အေပ်ာ့ဆြဲ”

Icons!

Shortcut Icon ေတြကို ပံုစံမ်ိဳးစံု ျမင္ဖူးသည္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ၾကိဳက္ ပံုေျပာင္း၍ ရေသာ Icon မ်ားရွိသလို Default ေပးထားတာကိုပဲ သံုးရသည္လည္း ရွိသည္။ သူတို႔ေတြသည္ သီးျခား အသံုးခ်စရာ Software ေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနၾကၿပီး သူတို႕က တဆင့္ ကိုယ္ပံုေဖၚခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို တည္ေဆာက္ယူရသည္။

Icon ေတြဆိုတာ ကိုယ္ အသံုးခ်ဖို႔ တီထြင္ထားတာဟု ေျပာႏိုင္သလို Icon ေတြက ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈေတြကို ခိုင္းေစေနတာလည္း ျဖစ္တတ္သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အေယာင္ေဆာင္ Icon မ်ားက ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကုိ ကိုယ္စားျပဳၿပီး ကိုယ့္ကို ထင္ေယာင္ထင္မွား ေရြးခ်ယ္ေစသည္။ သည္ေတာ့ Icon ေတြက တကယ္အစစ္အမွန္ ဟုတ္/မဟုတ္ ဆိုၿပီး ဆန္းစစ္လာရသည္။ လူေတြအတြက္ ျမင္သာ၊ မွတ္မိလြယ္ေသာ၊ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေကာင္းဆံုး ကိုယ္စားျပဳႏိုင္သည့္ အမွတ္သေကၤတသည္ Icon ေပါ့။

သည္လိုႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွ Icon ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ ေန႕စဥ္လူမႈဘ၀ထဲကို ေမြးစားေျပာင္းလဲ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ အခ်ိဳ႕က Icon ေတြကို ဖန္တီးသည္။ အခ်ိဳ႕က Icon ေတြ ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္လႈပ္ရွားမႈ၊ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ Icon ဘယ္သူ ဆိုတာမ်ိဳး။ အဲဒီ Icon ေတြက ကြန္ပ်ဴတာ Icon ေတြထက္ အမ်ားၾကီး ႐ႈပ္ေထြးပါသည္။ သူတို႕ သက္တမ္း၊ သူတို႔ရရွိေသာ လူအမ်ားစိတ္၀င္စားမႈ၊ သူတို႔လုပ္ေဆာင္ရေသာ အေၾကာင္းအရာေတြက ဘယ္ခလုပ္ႏွိပ္ – ဘယ္မီးလင္းဆိုတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲေလ။ ခု ေပၚျပဴလာျဖစ္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ ေနာက္အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္သည္ပဲ။

သည္လိုႏွင့္ အခ်ိန္တိုင္း အလုပ္ျဖစ္ရေအာင္ ခလုပ္မ်ိဳးစံုကို ကိုင္ထားႏိုင္ေသာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မီးမျပတ္သည့္ “ပါ၀ါ”ပိုင္ရွင္မ်ားကို ေခတ္တိုင္း၊ ေနရာတိုင္းတြင္ ရွိၿမဲ၊ ေတြ႕ရၿမဲ။ ဒါသည္ပင္ အရည္အခ်င္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဘယ္ Icon ရဲ႕ ေနာက္မွာ ဘာေတြ လုပ္လို႔ရသည္ဆိုတာ သိဖို႔ပဲ လိုပါသည္။ အသံုးခ်သူအေပၚ မူတည္၍ ရလဒ္ထြက္ပါသည္။ Killa Kash (ျမတ္ေကာင္း) ၏ သီခ်င္းကို မုန္းသူေတြလည္း ရွိမည္။ သေဘာက်သူေတြလည္း ရွိမည္။ မွန္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါသည္ဟု ေတြးမိပါသည္။ Upload တင္၍ အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ ဖိုင္လိုက္ Download လုပ္ႏိုင္ရန္ link သာ ထည့္ေပးလိုက္ပါေတာ့မည္။ နားဆင္ၾကည့္ၾကပါကုန္။ မိုးမခမွာပါ။

Even if …

ဒူးရင္းသီး (ေခၚ) Esplande  ႏွင့္ ACM (Asian Civilization Museum) ၾကားတြင္ Tunnel တိုတိုေလး ရွိ၏။ ပုေလြသံသဲ့သဲ့က ထိုေနရာဘက္မွ လြင့္ပ်ံလာေနသည္။

(ကၽြန္မလည္း) Scarborough Fare စာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကို ႏႈတ္မွ ခပ္သဲ့သဲ့ လိုက္ညည္းဆိုမိရင္း သူ႕ကို မိတ္ဖြဲ႕သလို ၿပံဳးျပျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးက  အာ႐ံုစိုက္မိဟန္ မျပေသး။ Tunnel ျပင္ပမွ ေန႕လည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ACM ေရွ႕ ျမင္ကြင္းသည္ ျမစ္ေရ စိမ္းစိမ္း၊ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း၊ သစ္ပင္ရိပ္စိမ္းစိမ္းတို႔ျဖင့္ ေအးျမေနသည္။ သူမႈတ္ေနသည့္ သံစဥ္ အဆံုးပိုင္းတြင္ စိတ္တိုင္းမက်ဟန္ မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕သြားၿပီး ရပ္သြား၏။ ေရဗူးေလးေဘးမွ ခ်ထားေသာအိတ္ထဲတြင္ ပုေလြရွည္/တို ၄ေခ်ာင္းက အခန္႕သား။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပိုလိုရွပ္အျဖဴတစ္ထည္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီရွည္အနက္ေရာင္ ခပ္ပြပြေၾကာင့္ နဂို ပိန္သြယ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ ပို၍ပင္ ပါးလ်သြားသည့္ဟန္ ေပၚေနသည္။ ဆံစတခ်ိဳ႕က စည္းထားသည္မွ ေျပေလ်ာ့က်ေနေသာ္လည္း အာ႐ံုစုစည္းထားမွန္း သိသာေနေသာ သူ႔မ်က္လံုး စူးစူးအတြက္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မေနပါ။ Tunnel နံရံကို မွီရင္း (သူ႕ကို) ေငးေမာၾကည့္ေနေသာ သူ႔ (ကၽြန္မကို) ျမင္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳဟန္ ျပံဳးျပကာ ေရဗူးကို လွမ္းေကာက္ကိုင္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ACM ဘက္မွ Bass သံကဲေသာ သံစဥ္အခ်ဳိ႕ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္။

အမ်ိဳးသမီး၏ လက္သည္ ေရဗူးေလးအစား အနည္းငယ္ရွည္သြယ္ေသာ အျခားပုေလြ တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လ်က္သား ျဖစ္သြားကာ chorus ပိုဒ္မ်ားတြင္ အသံျဖည့္ လိုက္ေန၏။ ခပ္ျမဴးျမဴး ေတးသံစဥ္က တပိုင္းတစႏွင့္ ရပ္သြားေသာ္လည္း ပုေလြသံက ေ၀့ကာ ၀ိုက္ကာ ဆံုးသြား၏။

အမ်ိဳးသမီးက (ကၽြန္မဘက္ကို )လွည့္လိုက္ကာ `ကၽြန္မ ပုေလြအမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳးထဲပဲ ယူလာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကီး ၄ မ်ိဳးစာေပါ့ေလ။ တကယ္လို႔ သူတို႔ဖြင့္လိုက္တဲ့ သီခ်င္းသံက ဂ်ပ္ဇ္ဂီတျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီအမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘဲ တျခားပုေလြနဲ႕မွ အဆင္ေျပမွာ´- ဟု ဆိုသည္။ စိတ္လိုလက္ရ လွည့္ၿပီး ရွင္းျပေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို (ကၽြန္မ) အားနာသလို ၿပံဳးျပရင္း `ကၽြန္မက ဂီတကို နားလည္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ နားေထာင္ရတာကို သေဘာက်လို႔ လာနားေထာင္တာပါ´ဟု ျပန္ရွင္းျပလိုက္ရသည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ အံ့ဩသြားဟန္ ရိပ္ခနဲ ေပၚသြားေသာ္လည္း သေဘာက်သြားဟန္လည္း ရွိသည္။

`ေဩာ္၊ သိၿပီ။ နားေထာင္တာရယ္၊ သီခ်င္းညည္းတာရယ္ေပါ့။ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းသံကို ကၽြန္မကေတာ့ အျဖည့္သေဘာမ်ိဳး လိုက္ေလ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီသီခ်င္းကို မႈတ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ လိုက္ဖက္မယ့္ဟာမ်ိဳးေပါ့။ ရွင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အစအဆံုး နားေထာင္ရမယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႔က Pop သီခ်င္းေတြဖြင့္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မအဲဒီသံစဥ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း ဦးေဆာင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးအစားမွာ Acoustic Version ေတြ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မက ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ကၽြန္မမႈတ္လက္စ ေတးသြားကိုသာ ဆက္မႈတ္ေနခဲ့ရင္ နားေထာင္ရတာ အဆင္ေျပမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေျပာင္းဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မ နားစြင့္ေနဖို႔ လိုတယ္။ ေဟာ၊ အခု သူတို႔ဖြင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ Classic တစ္ခုကို အသြင္ေျပာင္းထားတာ´ ေျပာေနရင္း ပုေလြကို ေကာက္ကိုင္ကာ ေတးသြားအခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာသည္။ Tunnel နံရံေၾကာင့္ ပုေလြသံသည္ ျပင္ပမွာလို ႏုႏြဲ႕မေနဘဲ လိုဏ္သံေပါက္ကာ Theaterထဲမွ ဖန္တီးမႈတစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။

`ဒီေနရာမွာ Echo Effect ရွိေနတာေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတာပါပဲ။ ရွင္ သူတို႔ကို ေနာက္ခံဩခက္စၾထာအေနနဲ႕ သံုးၿပီး ေတးသြား ဖန္တီးလို႔ ရတာေပါ့´

`သူတို႕ကို ဘက္ဂေရာင္းထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကၽြန္မက သူတို႔ေတးသြားမွာ ဟာမိုနီလိုက္သလိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးတာပါ။ သူတို႔က အဓိက ေတးသြားပါ။ Echo Effect ရွိတာေတာ့ အမွန္ေပါ့။ ဒီေနရာကိုယ္တိုင္က ပုေလြတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးရွိေနတယ္ေလ။ သူ႕ရဲ႕ တိုးလ်ိဳေပါက္ပြင့္ေနတဲ့ အဆံုးႏွစ္ဖက္ရယ္၊ တိုက္ခတ္ေနက် ေလေၾကာင္းရယ္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ပုေလြသံအတြက္ Speaker လိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ ဒီမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ သံစံုတီး၀ိုင္းလိုမ်ိဳး Perform လို႔ရတာေပါ့။ ညေန ၃ နာရီေလာက္အထိ ကၽြန္မ ရွိေနဦးမွာ။ ရွင္ ဒီေနရာကို အၿမဲလာေလ့ ရွိသလား။ Orchard မွာလည္း Tunnel တစ္ခု ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီမွာဆိုရင္ ရွင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို ခံစားရမွာ။´- အမ်ိဳးသမီးက ေရဗူးထဲမွ ေရကို တစ္က်ိဳက္ေမာ့ေသာက္သည္။

`ကၽြန္မ Orchard ကို ေရာက္ခဲပါတယ္။ ဒီအနီးတ၀ိုက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္ Site ရွိပါတယ္။ အခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္စာ Break ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ Safety Shoes ကို သတိထားမိမွာေပါ့။ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး မရေပမယ့္ ဒီေနရာေလးက သာယာလို႔ ခဏလာၾကည့္တာပါ။ ရွင္ ဒီေနရာမွာ လာၿပီး ေလ့က်င့္တာသက္သက္ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရွင္ကိုယ္တိုင္ ေတးသြားေတြကို ဖန္တီးေနတာေရာ မဟုတ္ဘူးလား´

`တကယ္ေတာ့ ဘီသိုဗင္တို႔လို ၾကီးျမတ္တဲ့ ဂီတသမားေတြမွာေတာင္ Practicing Time က Performing Time ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုမ်ားတယ္ရွင့္။ သူတို႔ေတြဟာ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႕ပဲ schore ေတြေရးၾက၊ ေတးသြားေတြ ဖန္တီးခဲ့ၾကတာ။ တကယ့္ အ့ံမခန္းပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြေပါ့။ ကၽြန္မအတြက္ ဒီေနရာဟာ ေလ့က်င့္တဲ့ေနရာ သက္သက္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလာတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေလ။ ကၽြန္မ တီး၀ိုင္းအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖတာမဟုတ္ရင္ ဒီကိုလာၿပီး အခုလို ေလ့က်င့္ေနေလ့ရွိပါတယ္။ မေန႕ကဆို ဒီျပတိုက္မွာ တ႐ုတ္အင္ပါယာသမိုင္းေၾကာင္း ျပပြဲတစ္ခုရွိလုိ႕ သူတို႔ေတြ ေရွးတ႐ုတ္သီခ်င္းၾကီးေတြဖြင့္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အေတာ္ အခက္ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူတို႔ေတြ ဂ်ပ္ဇ္နဲ႕ ေပါ့ပ္ကို တစ္လွည့္စီလို ဖြင့္ေနၾကေလရဲ႕။ ေဟာ- ခုဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ ရွင္သိမယ္ထင္တယ္´- ေတးသြားသည္ ကပြဲတစ္ခုမွာလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ မသိပါ။ အမ်ိဳးသမီး၏ ပုေလြသံသည္ ေရွးအဂၤလိပ္ကားမ်ားတြင္ ပါတတ္ေသာ အသံတြန္႕၍ ဟစ္၍ ဆိုတတ္သည့္ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနသည္။

`ရွင္ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ရွင့္ပုေလြနဲ႕ သီခ်င္းဆိုတယ္ေနာ္။ ဟုတ္လား´

`အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္မ အျဖည့္သံစဥ္ေတြပဲ ဖန္တီးတတ္ပါတယ္။ ခု ၿပီးသြားတဲ့ သံစဥ္မွာေတာ့ ကၽြန္မ သီခ်င္းလိုက္ဆိုေနမိတာ ဟုတ္တယ္။ တစ္ပုဒ္လံုး မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳး အလွည့္အေျပာင္းေတြက အခိုက္အတန္႕တခ်ိဳ႕ကို ပိုၿပီး ျမဴးၾကြေစတယ္။ အသက္၀င္ေစတယ္ ဆိုရမလား။ Tunnel ရဲ႕ ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေတးသံ ႏွစ္မ်ိဳး ထြက္လာရင္ေတာ့ တကယ့္ကို ဗ႐ုတ္သုကၡပါပဲေလ။ သူတို႔ေတြဟာ တစ္သံနဲ႕ တစ္သံ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကပံုပါပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေတာ့္ကို ၾကီးတဲ့ စိန္ေခၚမႈမ်ိဳးပါ။ ရွင္ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ အာမ, မခံႏိုင္ေပမယ့္ ညေနပိုင္းေလာက္ဆိုရင္ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ ေတးသြားေတြက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာ အမွန္ပါပဲ။´

`ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္မအဲဒီအခ်ိန္အထိ ရွိမေနႏိုင္တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္အားလပ္ခ်ိန္ေလးက ကုန္ေတာ့မွာမို႔ပါ။ ဂီတ သံစဥ္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ၊ အပန္းေျပစရာပါပဲ။ ရွင္ အဆင္ေျပပါေစ´

`ရွင့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရသလို ကၽြန္မအတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာပါပဲေလ။  ရွင္လည္း အဆင္ေျပပါေစ။ ဂြတ္ဘုိင္´

Moral of the story: : ၾကိဳက္သလို ယူဆပါ။ ယူဆသလို ရရွိပါသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ရွိျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနကို သံစဥ္ညီညြတ္ေအာင္ မတီးခတ္ႏိုင္ေသာ ရြာေဆာ္ေမာင္းကြဲသံၾကီးမ်ားကို ၾကားေယာင္ေနပါသည္။

(မေျပျပစ္သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္လိုက္ရပါသည္။)

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၃ (ဇာတ္သိမ္း)

စာရင္းခ်ဳပ္ၾကပါစို႔။

ဒီဇင္ဘာ ၁၀ရက္ေန႕ ေရာက္ေသာအခါ ၁၀ရက္ၾကာ-ကပၸိယဘ၀မွ ျပန္လည္ ႏႈတ္ထြက္ရန္ အေၾကာင္းသင့္လာပါသည္။ Pelangi တြင္ အင္တာနက္ သြားသံုးရင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမွ အင္တာဗ်ဴးရန္ email ၀င္လာျခင္းပါ။ ယခုတစ္ခါ အလုပ္အဆင္ေျပလွ်င္ေျပ၊ မေျပလွ်င္ စေတးတိုးရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့။ စုစုေပါင္း ၂ လေက်ာ္၊ ၃လ နီးပါး အခ်ိန္အတြင္း အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၿပီးၿပီပဲေလ။ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ျပန္လွည့္ခဲ့သည္။

ခ်ီကတည္းက ယဥ္သကို- မေလးအင္မီဂေရးရွင္းေကာင္တာသည္ ေအးစက္စက္ ၾကိဳႏွင့္သည္။ `မင္း ျပန္၀င္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ ခုမင္းရဲ႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ရက္စြဲေ၀း ေနေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စကာၤပူမွာ စေတးကုန္ရင္ မင္းတိုင္းျပည္ကိုပဲ မင္းျပန္သြားပါ။ ငါတို႔ဘက္ကို လာစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔ အလုပ္လာရွာဖို႔ တို႔တိုင္းျပည္ကို အသံုးခ်ေနၾကတာပဲ။´ လက္ထဲကို ပတ္စ္ပို႔ မေပးေသးဘဲ ရစ္ေၾကာ ရွည္ေနသည္ကို စိတ္ကုန္ခမ္းလွသည္။ ေနာက္ဆံုး ပတ္စ္ပို႔စာအုပ္ယူကာ လွည့္အထြက္ မၾကားတၾကား စကားကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေသး၏။ `မင္းဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာပါေစနဲ႕လို႔ ဆုေတာင္းတယ္´ ဆိုပဲ။ `ငါလည္း မလာခ်င္ပါဘူး´ စိတ္ထဲမွာ ဆက္လက္ ခြန္းတံု႕တင္ကာ စလံုးဘက္သြားမည့္ ကားကို တိုးတက္ခဲ့ေတာ့သည္။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းအေရာက္ ထံုးစံအတိုင္း White Card ျဖည့္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေလး လိုလွ်င္ အသင့္ထုတ္ေပးႏိုင္ရန္ ကိုင္ထားၿပီး ေကာင္တာေပၚ စာအုပ္ႏွင့္ White Card ထိုးေပးလိုက္သည္။ ထိုင္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးက ခပ္တည္တည္ မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္ၿပီး စာအုပ္ယူကာ Scanner ေလးေပၚတင္သည္။ ခလုပ္ေတြကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ႏွိပ္သည္။ ေခါင္းတစ္ခ်က္ယမ္းသည္။ ျပန္တင္သည္။ ခလုပ္ေတြ ႏွိပ္ျပန္သည္။ ေခါင္းထပ္ယမ္းသည္။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ မသိ။ ေျခဖ်ားေတြ ေအးလာသည္။ ေက်ာဘက္ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသားကို လွမ္းေခၚကာ ကိြစိကြစ ေျပာသည္။ စာအုပ္ေထာင္ျပသည္။ ဟိုပုဂၢိဳလ္က ေကာင္တာခ်င္း ကူးလာကာ ကိုယ့္စာအုပ္ကို ယူၾကည့္သည္။ အသက္ကို ေအာင့္ထားမိသလား၊ ရွဴေနမိသလား မမွတ္မိေတာ့။

“ေဩာ္၊ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔က မင့္စက္မွာ ေအာ္တို တက္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေဒတာေတြကို manual ပဲ ႐ိုက္ထည့္မွရမယ္။ မင္းရဲ႕ ကံေပါ့” “အိုေက၊ ေက်းဇူးပဲ။ ျပႆနာေတာ့ မရွိပါဘူးေနာ္” ဘိုလိုေျပာသမွ်ေလး နားစြင့္လိုက္မိသည္။ ဒီေကာင္တာေတာ့ ျဖတ္လို႔ ရပါရေစဘုရား။ ကိုယ္လုပ္လာေသာ စလံုး 10 ေဒၚလာတန္ E Ticket သည္ ေလဆိပ္ကေန တန္းျပန္၍ ရေသာ ပံုစံမဟုတ္ေၾကာင္း လုပ္ကတည္းက သိၿပီးသားမို႔ ေက်ာ႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ စိမ့္တက္သြားမိသည္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ႏွင့္ ကီးဘုတ္ေပၚႏွိပ္ေနသံက နားထဲမွာေတာ့ တူႏွင့္ထုေနသည့္အလား။ ဤသို႔ျဖင့္ စကၠန္႔ပိုင္းလြန္ေျမာက္အၿပီး-

“ဒံုး”

“အုိေက၊ သြားႏိုင္ပါၿပီ”

ဘုရား၊ ဘုရား။ ကိုယ့္နားႏွင့္ မ်က္စိကိုပင္ မယံုႏိုင္။ ေကာင္တာတစ္ဖက္မွာ စာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေနထိုင္ခြင့္ ရက္ ၃၀။ အက်င့္ရေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႕ဘာသာသူ ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး Kranji ဘူတာသို႔သြားမည့္ကားေပၚ ေရာက္လာသည့္တိုင္ ရင္ခုန္ႏႈန္း မၿငိမ္ေသး။ ေဩာ္……… ဘ၀၊ ဘ၀။

အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖပါသည္။ အဆင္ေျပမလိုလိုႏွင့္ မေျပလိုက္ျပန္ပါ။ ဥေရာပႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ နီးသျဖင့္ ကုမၸဏီၾကီးၾကီးမ်ားမွ လူ(ရာထူး)ၾကီးၾကီးမ်ား အိမ္ျပန္ၾကပါသည္။ ကုမၸဏီေသးေသးမွ လူေသးေသးမ်ားက ေယာင္ၾကပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလတြင္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူမွ် အလုပ္ကိစၥ အားတက္သေရာ မရွိေတာ့ပါ။ သတင္းစာတြင္ Vacancy ေၾကာ္ျငာ နည္းသြားလိုက္သည္မွာ မပါသေလာက္။ ျပန္ရဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ဇန္န၀ါရီပထမပတ္ အကုန္တြင္ စေတးလည္း ကုန္မည္ျဖစ္၍ ဒီဇင္ဘာလကုန္ခါနီးတြင္ ေနာက္တစ္လသက္တမ္းတိုး ၾကိဳးစားၾကည့္ပါေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ထပ္မံေျဖခြင့္ၾကံဳေသာ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကလည္း ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ Offer ၃ ခုရဖူးသူအျဖစ္ ဖ်ာေလးလိပ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးပိုက္ကာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့ရပါေၾကာင္း။ (ဒါမ်ိဳးေလးေတာင္ ေျဖစရာမရွိရင္ အိမ္ကို ဘယ္သို႔ မ်က္ႏွာျပရမည္ကို မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။)

စာၾကြင္း။

ျပန္မည္ဆိုေတာ့ ကုန္က်ရန္ရွိေသးသည့္စာရင္း တြက္ရသည္။ လာခဲ့စဥ္က Air Bagan ႏွင့္ ၃လ လက္မွတ္ျဖစ္သည္။ ႏို၀င္ ဘာလတြင္ Air Bagan ၏ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္မ်ား ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေလရာ MAI ႏွင့္ လက္မွတ္လဲေပးလိုသူမ်ားအား လဲေပးမည္ဆို၏။ ထိုအခ်ိန္က အလုပ္ Offer ရထားေလရာ ခပ္တည္တည္ပင္ Refund ျပန္ယူမည္ဟု ေျပာလိုက္မိသည္။ ခု ျပန္ရေတာ့မည္။ Jet Star ျဖင့္ ျပန္မည္ေပါ့။ ကုန္က်စရိတ္ခုသာခံသာ ရွိေလရေအာင္ အျပန္ ကီလိုေရာင္းသည္။ ဂ်ိဳဟိုးကို သြားစဥ္ကလို ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးႏွင့္ မရွိမျဖစ္ စာရြက္စာတမ္း မ်ားသာ ထည့္ကာ ၀န္စည္စလယ္ ခ်ံဳ႕ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာႏိုင္ရန္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို အကိုတို႔၊အမတို႔ အိမ္မွာ ထားခဲ့သည္။ အကို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Laptop သယ္ခိုင္းခ်င္သူရွိေၾကာင္း သတင္းေပးသည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္တန္ဖိုး၏ တစ္၀က္ မွ်မက ေက်သြားပါသည္။ ဖူးခက္သို႔ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ား ေရွာင္ၾကသည္လည္း ရွိပါသည္။ ၾကားဖူးေသာ “ပဲရစ္ၿမိဳ႕ သို႔ လူမြဲလမ္းညႊန္”ကို အားက်၍ “ဂ်ိဳဟိုးသို႔ ဘတ္ဂ်က္လမ္းညႊန္” ထုတ္လိုက္ပါေၾကာင္း။

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၂

ကၽြန္မ ၀န္ခံခ်င္သည့္တစ္ခ်က္က ဒီတစ္ခါ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားခ်င္သျဖင့္ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ ျမန္ျမန္ဆြဲရစ္ပါသည္။ စိတ္ညစ္တာ ၾကာၾကာ ေခါင္းထဲ မထည့္ခ်င္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ညစ္မွာလည္း မလိုလားပါ။ ဂ်ိဳဟိုးအိမ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ကို ျမန္ျမန္ ႏိုးထလိုက္ပါေတာ့မည္။ ပထမတစ္ေခါက္ စေတးေရွာင္အၿပီး ျပန္၀င္ပါၿပီ။

မေလးက အထြက္- အဆင္ေျပပါသည္။ အင္မီဂေရးရွင္းက ဘာမွ မေျပာပါ။ အ၀င္တုန္းက ပိုက္ဆံ ေတာင္းတတ္သည္ၾကား၍ လက္ထဲမွာ နည္းနည္း ကပ္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ဘာမွ မေတာင္းလိုက္ပါ။ ကံေကာင္းပါသည္။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မေရွာင္ပါရေစနဲ႕-ဟု တိတ္တိတ္က်ိတ္ ဆုေတာင္းမိသည္ကလည္း အထပ္ထပ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ၄ ၾကိမ္ႏွင့္အထက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရွာင္ခဲ့ၾကရေသာ အမ်ိဳးသမီး သတၱိရွင္မ်ားအေၾကာင္း ၾကားခဲ့ရေသာ္ျငား ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဲဒီေလာက္ ခံႏိုင္ရည္ မရွိမွန္း ကိုယ္တိုင္ပဲ သိပါသည္။ စလံုးအ၀င္- ရသမွ် ဘုရားစာ အကုန္ရြတ္ၿပီး ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ ဟန္မပ်က္ထိန္း၊ White Card ျဖည့္ပါသည္။ စလံုး Check Point မွာ အလကားရေသာ White Card ကို မေလးက အင္မီဂေရးရွင္းအ၀င္မွာ တစ္ေစာင္မေလးရင္းဂစ္တစ္က်ပ္ႏွင့္ ပိုက္ပိုက္ယူၿပီး ျဖည့္ေပးမယ္လို႔ လုပ္စားေနတာလည္း ရွိပါသည္။ ဘ၀၊ ဘ၀။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းက်ေတာ့လည္း ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမေျပာဘဲ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး တံုးထုခ်လိုက္၏။ ေကာင္တာျဖတ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ 14 ရက္ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ ငိုရခက္၊ ၿပံဳးရခက္ဆိုတာ အဲသည့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ၁လေလာက္ ျပန္ရမွ ဒီWhite Card နံပါတ္ အသစ္ႏွင့္ online stay ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရမည္ေလ။ ခုေတာ့ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုအတြက္ ၁၄ ရက္ယူလိုက္ရသလို။ Anyway, ေရာက္ရားပဲ-ဆိုၿပီး ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလး အေရာက္ျပန္၊ ေနာက္ေန႕ အင္တာဗ်ဴး သြားေျဖပါသည္။ တူလိုက္ပံု။ ဒီတစ္ခါ အလုပ္ ကလည္း ေနာက္ ၃ ရက္မွာ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား၊ အင္တာဗ်ဴးအဆင္ေျပပါသည္။ Pass တင္ေပးဖို႔ ညွိမရျပန္ပါ။ လစာလည္း အရင္ အလုပ္ offer တုန္းက အတိုင္း။  ထူး……….. မျခားနား ဆိုၿပီး သီခ်င္းၾကီး ထ,ဟစ္မိပါေတာ့သည္။ အလုပ္ေလွ်ာက္တာေတြကိုေတာ့ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလုံ႕လနဲ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ေနတုန္း။ ဒီလုိႏွင့္ ဒုတိယတစ္ၾကိမ္မွာ ရန္ကုန္ျပန္မလားဆိုသည့္ Option ကို စဥ္းစားေနရပါၿပီ။

ေလွ်ာက္ထားေသာ အလုပ္မ်ား၊ စလံုးပြဲစား ၃ေယာက္ေလာက္ကို CV အပ္ထားသည္မ်ား၊ ေပါင္းလိုက္ေသာ္ အင္တာဗ်ဴး ၅ ခုမွ် ထပ္ရမည္ဆိုလွ်င္-…  မေလးကိုပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ အခ်ိန္က ႏို၀င္ဘာ လကုန္ခါနီး။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း လူရွင္းေသာ Week Days ေန႕ခင္းပိုင္းသြားပါသည္။ စလံုးကအထြက္- ေအးေဆးပါ။ မေလးအ၀င္——— စပါၿပီ။ ျပႆနာ။

“မင္းရဲ႕ ပတ္စ္ပို႔အရ မၾကာေသးခင္ကမွ လာသြားေသးတာပဲ။ ခု ဘာလာလုပ္တာလဲ။”

“အရင္တစ္ေခါက္က ေနရပ္လိပ္စာမွာပဲ ဘာလို႔ ေနမွာလဲ” “ေလယာဥ္လက္မွတ္ေရာ ပါသလား” “စကာၤပူမွာလည္း စေတး မက်န္ေတာ့ပါလား” “အရင္တစ္ေခါက္ကလည္း Woodlands ကပဲ လာတာပဲ၊ မင္း စကာၤပူကို အလုပ္လာရွာတာ မဟုတ္လား။” “မင္းဟာ မေလးရွားကို မင္းကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ေနတာပဲ။ မင္းကို ၀င္ခြင့္မေပးႏိုင္ဘူး။ ခု စကာၤပူဘက္ကို ျပန္သြားပါ။” (ဒါျဖင့္ တံတားေပၚ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရမွာလား။ သူမ်ားေျပာသံ ၾကားဖူးတယ္။ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ဘုရား)

“ဘာလို႔ ျပန္သြားရမွာလဲ၊ ငါ ခုဒီကိုလာတာ မင္းတို႔ဆီမွာ အလုပ္လာရွာတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္ ေဆြမ်ိဳးကို လာေတြ႕တာပဲ။ ငါ ျပန္မသြားႏိုင္ဘူး”

“ငါတို႔က မင္းကို ယံုမယ္ထင္ေနသလား။ ဒါဆို မင္း Officer ကို ၀င္ေတြ႕ရဲသလား”

“ေတြ႕ရဲတာေပါ့။ ဘယ္မွာလဲ”

“ေဟ့ … ဒီမွာ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔တစ္ေယာက္၊ Woodlands နဲ႕ Johor ကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လုပ္ေနတယ္။ သူ႕ကို Officer ဆီပို႔လိုက္”

ဒီလိုႏွင့္ သူမ်ားတကာ ရင္ပူရေသာ စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းမဟုတ္ဘဲ ေငြေပးလိုက္လွ်င္ ေျပလည္သည္ဆိုသည့္ မေလးအင္မီဂေရးရွင္းက ျပႆနာ ရွာပါသည္။ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ Officer ၀င္ေတြ႕ေတာ့ ႐ုပ္တည္ၾကီးႏွင့္ ဘြားေတာ္က “မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ” တစ္ခြန္းပဲ ေမးသည္။ ခုနက စကားေတြကိုပဲ အစီအစဥ္အတိုင္း ျပန္ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ အေတာ္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး စာအုပ္မွာ တံုးထုေပးသည္။ ျပဴးၿပဲၾကည့္ေတာ့ သာမန္ Journey Performed တံုးႏွင့္ ၁၄ ရက္ ေနထိုင္ခြင့္။……….. ဟူး…………….. ေတာ္ေဒးတာေပါ့ေလ။ တစ္ဆင့္။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဘတ္စ္ႏွင့္ပဲ သြားသည္။ City Square အျပင္ဘက္မွ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေဘး ကားဂိတ္လိုမ်ိဳး ဘတ္စ္ေတြ တန္းစီေနသည့္ေနရာမွာ Pelangi ေရာက္သလား ေလွ်ာက္ ေမးၾကည့္သည္။ ဘတ္စ္ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ခ်ိဳ႕က ျပန္မေျဖ။ နားမလည္ၾကသလိုမ်ိဳး။ ကားေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ပထမတစ္ေခါက္က စီးဖူးသည့္ကားကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ တက္လိုက္သည္။ 1 ရင္းဂစ္ထည့္ၿပီး တံခါးေပါက္နားနီးသည့္ ခံုသြားထိုင္သည္။ လမ္းကို သတိမလြတ္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီး Crystal Crown ဟိုတယ္ေရွ႕ မွတ္တိုင္တြင္ သုတ္သုတ္ ဆင္းသည္။ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ (ျပည္လမ္း-အင္း၀ေပါက္ဘက္) လိုမ်ိဳး သူမ်ားေတြ ျဖတ္ကူးသလို လိုက္ကူးသည္။ လမ္းလယ္ကၽြန္းလိုမ်ိဳးမွာ သူမ်ား ေက်ာ္ခြသြားသလို သြားသည္။ လမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ေတာ့ အေပၚကားပါကင္ (ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရွိရာ) ဘက္ကို သူမ်ားေတြ ေက်ာ္ခြတက္သလို တက္လိုက္သည္။ ကိုင္း…. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရာက္သြားကၿပီ။

EZ-Link ကဒ္ထဲမွာ စလံုး ၁၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး က်န္သည္။ လက္ထဲမွာ ရင္းဂစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ ျပန္၀င္ရင္ စေတးၾကာၾကာရေအာင္ မေလးမွာ နည္းနည္း ရက္ၾကာဆြဲေနရန္ အကိုတို႔၊ အမတို႔က မွာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့…… ဒီလိုပဲေပါ့ေလ။ ကပၸိယဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္း Training ရသြားသေပါ့။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴရွိလွ်င္ သူတို႔လူအင္အားႏွင့္သူတို႔ လာၾကတာ မ်ားပါသည္။ ကိုယ္က ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာမွာ ရွိသည္၊ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ဆိုတာမ်ိဳး၊ အလွဴအတြက္ သန္႕ရွင္းေရးကအစ ေအာက္ေျခသိမ္း ကူညီရင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ပါ ရသြားသည္။ ဒကာရင္းမ်ားက လာေရာက္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းလွဴဒါန္းၾကသည့္အခါ သူတို႔ေတြဆီက လမ္းေၾကာင္းေတြလည္း ၾကားရသည္။

အင္တာနက္ဆိုင္ကေတာ့ စလံုးထက္ ပိုေပါသည္။ ေစ်းလည္း နည္းနည္း ပိုသက္သာသည္။ အလုပ္သြားသြားေလွ်ာက္ေသာ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္က သိပ္ေ၀းေ၀းမဟုတ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္က ကားပြဲစားတန္းလို၊ ကားေဘာ္ဒီႏွင့္ ေဆာင္းေဘာက္ျပင္ေသာ၊ ကားပစၥည္း ေရာင္းေသာဆိုင္မ်ား စုေ၀းရာ ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို မေလး အလုပ္လက္မဲ့မ်ားက အုပ္စုေတာင့္လွ်င္ေတာင့္သလို မိုက္ေၾကးခြဲၾကတာ ဟိုဘက္ တစ္ရပ္ကြက္ေလာက္မွာ မၾကာမၾကာ ၾကားရသည္။ အဲသည့္ဘက္မွ ျမန္မာဆိုင္ကို ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ၀င္ၿပီး ဒျမတိုက္သြားတာ မၾကာေသး-ဟုလည္း သိရသည္။ သမီးေယာက္ဖလို ခင္မင္သြားေသာ နယ္ခံအကိုတစ္ေယာက္က “ေယာက္ဖ- ဒီမွာပဲ အလုပ္ရွာလိုက္ပါလား”ဟု ေျမွာက္ေပးသည္။ ကိုယ္တိုင္က စိတ္ပါေသာ္လည္း နည္းနည္း ေၾကာက္တတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း အဲဒီမွာမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိသြားပါသည္။

ျပန္ေျပာလိုက္မိသည့္စကားက-

“ေနပါေစဗ်ာ။ သတၱိက လက္ထဲမွာ ဓါးရွိရင္ေတာင္ ခရမ္းသီးကိုပဲ အံၾကိတ္ၿပီး လွီးေနမိမွာဆိုေတာ့… စရိတ္ေထာင္းခံၿပီး စလံုးမွာပဲ ႐ုန္းပါေတာ့မယ္”

(ေနာက္တစ္ပိုင္း ဇာတ္သိမ္းပါမည္- အိမ္မက္ေတြ ျပန္မက္ကာ အိပ္ေရးပ်က္လြန္း၍ပါ)

budget စေတးေရွာင္ျခင္း-၁

တကယ္တမ္း မေရးခ်င္လွေပမယ့္ ကဘြိဳင္းက ေနာက္လာေနာက္သား ေျမးျမစ္မ်ားအတြက္ ဆိုလို႔ ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္လိုက္ပါတယ္။

ေလဆိပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း တစ္လသက္တမ္းၿပီးလို႔ online သက္တမ္းတိုး တစ္လ စေတး ကုန္ခါနီးေတာ့ Peninsular Plaza ကို အေခါက္ေခါက္ ပတ္ပါတယ္။ သက္တမ္း ၂ ပတ္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ ၊၂၀၀၇ ႏို၀င္ဘာလဆန္းပိုင္း၊ မေလးဗီဇာေလွ်ာက္တာ အဲဒီတုန္းက စလံုး ၂၅ ေဒၚလာပါ။ ၃ရက္ပဲ ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ ၃လ အၾကိမ္ၾကိမ္၀င္ခြင့္ ဗီဇာေလး ကပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ကိုေတာ့ E Ticket ပဲ လုပ္ပါတယ္။ ေဘာင္၀င္ေအာင္ လုပ္တာပါပဲ။ မေလးမွာ ၁ ပတ္ေနၿပီး စလံုးကို ျပန္၀င္ရင္ ၁လ တံုး လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ရေအာင္ဆိုၿပီး လက္မွတ္ကို တစ္လခြဲ၊ ႏွစ္လေလာက္ ခြါလုပ္လိုက္ပါတယ္။

အင္တာဗ်ဴးအေျဖမသိရေသး၊ S-Pass တင္မေပးေသးမီ ၂ရက္အလိုမွာ ေသြးလန္႕ေနတာနဲ႕ Re-Entry Visa ေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။ စေတးကုန္ၿပီး မေလးမွာ ၂ ရက္ေလာက္ေနၿပီးတာနဲ႕ ျပန္၀င္လို႔ရေအာင္ ရက္စြဲခ်ိန္ရပါတယ္။ Credit Card နဲ႕ ေငြသြင္းရမွာမို႔ online သက္တမ္း တိုးတုန္းကလို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လုပ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဗီဇာမထုတ္ေပးရင္လည္း အဲဒီ ေငြသြင္းတဲ့ စလံုးေဒၚလာ၂၀  ဆံုးဦးမွာပါ။ ဒီအခ်ိန္ Re-Entry မရခဲ့ရင္ KL က်မွ ျပန္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ရတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒီဘက္မွာ ပြဲစားနဲ႕ ႐ိုက္လို႔ရတယ္လို႔လည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘာသာသူပဲ အဆင္ေျပၿပီး Re-entry Sticker ေလး ထုတ္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္စာအုပ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ကပ္လိုက္ရတာပါ။ အကယ္၍ စာအုပ္ပိုင္ရွင္က မေလးဘက္ေရာက္သြားၿပီးမွ စလံုးဘက္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့သူက ေလွ်ာက္ေပးရင္လည္း ရပါတယ္။ စတစ္ကာေလးကို မေလးဘက္ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။

တင္ထားတဲ့ S-Pass က Reject ျဖစ္တယ္လို႔ သိရတဲ့အခ်ိန္၊ စေတးက ၃ ရက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ MOM နဲ႕ သက္တမ္းတိုးဖို႔ လုပ္ေနတုန္းမွာကို Reject ျဖစ္သြားတာပါ။ ဘယ္မွာ ဘယ္လို ေနရမယ္ဆိုတာ မသိေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ Re-Entry Visa ေလွ်ာက္ေပးတဲ့ အကိုနဲ႕ အမတို႔အိမ္က ညီမေလးတစ္ေယာက္က သူ သြားေရွာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႕ ဆက္သြယ္ၿပီး ကူညီေပးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေညာင္ကန္ေအးဓမၼရိပ္သာ (Johor Bahru)ပါ။ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းဘုန္း ဦးဥာဏိႆရက လာမယ့္အခ်ိန္မွာ လမ္းမသိရင္ သူ႕ကို ဖုန္းဆက္ေမးပါ၊ Taxi သမားကို သူလမ္းညႊန္ေပးမယ္လို႔ မိန္႕ပါတယ္။

သက္တမ္းကုန္မယ့္ေန႕မနက္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု ေျဖသြားပါတယ္။ ေန႕လည္၁၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာ SBS Transit စီးလို႔ Kranji ကေန Woodland တံတားၾကီးကို ျဖတ္၊ Johor Bahru ကို ခ်ီတက္သြားပါတယ္။ Week-Days ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီ ေန႕လည္တေစာင္းလို အခ်ိန္မွာ လူ နည္းနည္း ရွင္းပါတယ္။

အသြားမွာ Immigrations ႏွစ္ေနရာစလံုးက ဘာမွ မရစ္လိုက္ပါဘူး။ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း တံုးထုေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ Woodland တံတားရဲ႕ ဟိုဘက္ထိပ္ေရာက္တာနဲ႕ SingTel ကေန MyMaxis အျဖစ္ Auto Roam ပြင့္သြားပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက ကိစၥရွိလို႔ City Square ဘက္ေရာက္ေနတာနဲ႕ တစ္ခါတည္း လာေခၚပါတယ္။ ေနရာက Pelangi နားမွာပါ။ ေက်ာင္းလို႔ ေျပာရေပမယ့္ Clementi ေက်ာင္းလိုပါပဲ။ တိုက္ခန္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။ စားရိတ္အေနနဲ႕ လက္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ရင္းဂစ္ ၁၁၀ မွာ ၅၀ ကို ဘုန္းဘုန္းကို န၀ကမၼ လွဴလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ လစဥ္ငွါးရမ္းခ၊ အျခား ေရ/မီးအသံုးစားရိတ္ေတြအျပင္ ကိုယ့္လို စေတးလာေရွာင္သူမ်ားအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ဖို႔ပါ ကိုယ့္အရင္ စီနီယာမ်ားက လွဴတန္းခဲ့ၾကတာပါ။ သူတို႔ရဲ႕ စြန္႕စားခန္းေတြက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ရင္သိမ့္တုန္စရာ ျဖစ္ခဲ့ၾကဦးမွာပါ။

MyMaxis ဖုန္းကဒ္ေလးတစ္ကဒ္ကို ဒီဘက္က အရင္ေရွာင္ဖူးတဲ့ ညီမေလးဆီကေန ငွါးသြားပါတယ္။ 7-Eleven မွာ Top-Up အတြက္ ဖုန္းကဒ္ျပ၀ယ္ပါတယ္။ မေလးဘက္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အကို၊အမေတြကို သတင္းပို႔ပါတယ္။ ဖုန္းကဒ္ မပါလာခဲ့ရင္လည္း ဘုန္းဘုန္းက သူ႕ဖုန္းကို ယူသံုးခ်င္သံုးပါလို႔ ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဆြမ္းစားေဆာင္လို႔သေဘာထားရမယ့္ အခန္းကန္႕ထားတဲ့ဘက္မွာ ကိုယ့္လို စေတးေရွာင္လာၾကသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အခန္းတစ္ခန္း သတ္သတ္ရွိပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ားက ဘုရားခန္းေရွ႕က ေကာ္ေဇာမွာ အိပ္ခြင့္ရပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ ဘုရားခန္းနဲ႕ ကပ္လ်က္ အခန္းငယ္ေလးမွာ က်ိန္းပါတယ္။

ေန႕စဥ္ မနက္ေစာေစာထၿပီး ဘုန္းဘုန္းအတြက္ ဆြမ္းထခ်က္ပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ရွိတဲ့ စားစရာေတြကို တတ္သမွ်၊ မွတ္သမွ် ျပင္ဆင္ၿပီး ဘုန္းဘုန္းအတြက္ အာ႐ံုဆြမ္းကို မနက္ ၆း၃၀ နာရီမွာ အၿပီး ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ကပၸိယကို ကူညီၿပီး ဆြမ္းပြဲ ျပင္ေပးၿပီးရင္ ဘုန္းဘုန္းက မနက္ ၇ နာရီမွာ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ေန႕ဆြမ္းကိုေတာ့ ျမန္မာဆိုင္ေတြကေန ဟင္းေတြကို ခ်ိဳင့္ဆြဲနဲ႕ အလွည့္က် လာကပ္ပါတယ္။ ကိုယ္က ကူညီၿပီး ဆြမ္းပြဲျပင္ေပး၊ ခ်ိဳင့္ေတြလွယ္ေပး႐ံုပါ။ ဘုန္းၾကီးပြဲက်ကို ၀ိုက္လိုက္တာနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ မနက္စာနဲ႕ ေန႕လည္စာအဆင္ေျပပါတယ္။ လူေတြမ်ားေနရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေစ်းနည္းနည္း၀ယ္ၿပီး ခ်က္ၾကရတာေပါ့။ ေရွ႕က စီနီယာမ်ား လွဴဒါန္းသြားတဲ့ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ၊ ငါးပိ၊ ၾကက္သြန္ ဒါေတြအျပင္ ဂ်ိဳဟိုးက အမာခံ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားကလည္း လွဴဒါန္းၾကလို႔ ကိုယ့္လို ေယာင္ခ်ာခ်ာ စေတးေရွာင္သမားမ်ားအတြက္ ေဘးကင္းလံုၿခံဳတဲ့ ခိုလႈံရာေလး ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ သံုးရက္ အၾကာ၊ အင္တာဗ်ဴးေနာက္တစ္ခုကို တနလၤာေန႕ ေျဖရမယ္ဆိုလို႔ တနဂၤေႏြေန႕လည္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးပိုက္ၿပီး ဘုန္းဘုန္းကို ဦးခ်၊ စလံုးဘက္ကို ရင္တမမနဲ႕ ေျခဦးျပန္လွည့္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ Larkin-City Square ဆိုတဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႕ မေလး ရင္းဂစ္ ၁ က်ပ္ထည့္ၿပီး မေလးအင္မီဂေရးရွင္းရွိရာကို ခ်ီတက္ခဲ့ရတာေပ့ါ။

စာၾကြင္း။               ။ Bro.DBA ရဲ႕ ျပင္ဆင္ခဲ့မႈကို ခုမွ ျပန္ link လိုက္ရပါတယ္။ ေစာေစာက မထည့္လိုက္ရေသးခင္မွာ Button မွားႏွိပ္ၿပီး Publish ျဖစ္သြားတာပါ။ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါ၏။ ေတြ႕ပုခ်ိ 🙂