Gmail Motion!!!!

မေန႕က တစ္ေန႕လံုး ကိုယ္ေတာ့ျဖင့္ အျပင္ကို မထြက္ဘူး။ (အြန္လိုင္းမွာ ေလွ်ာက္မလည္တာ)။ ဧၿပီတစ္ရက္ေလ။ သိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္း။

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ ငါ ဒီတစ္ႏွစ္ မခံရဘူး – လို႔။

ဒါေပမယ့္ စာတိုက္ပံုး ဖြင့္သူတိုင္း ျမင္ရမယ့္ ျဖားေယာင္းမႈတစ္ခုေပါ့။

ကိုယ္ က်ဆံုးသြားတယ္။ ဂူးဂဲလ္ရယ္ – – –

တစ္ကမၻာလံုးကို ေနာက္တဲ့ ဂူဂဲေၾကာင့္ တဂူးဂူး တဂဲဂဲ ျမည္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားပါၿပီ။

ၾကည့္ေတာ္မူၾကပါကုန္။

အနည္းဆံုး မထြက္ေသးဘူးဆိုေတာ့ ေလက မေလွ်ာ့ပါကလား ဂူးဂဲလ္ ရယ္ . . . . . .  .

ယူနီဗာဆယ္ . . . . .

ကၽြန္းပိစိေလးမွာ ဘယ္မွလည္း သြားစရာ ေထြေထြထူးထူး မရွိတာနဲ႕ ဒီေန႕ (၄-၂-၂၀၁၁) ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို (ဆန္တိုဆာ) ကို ေရာက္ပါတယ္။

ဝင္သြားၿပီး အလကား ရတာေတြ အကုန္ၾကည့္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံ ထပ္မေပးရသမွ် အကုန္လုပ္ပါတယ္။ ဟဲ ဟဲ။ ဝင္ေၾကးကလြဲရင္ အကုန္မခံဘူးဆိုၿပီးေတာ့ သႏၷိဌာန္ ခ်ထားတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ မကုန္ကုန္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားတာကလည္း ေရာက္သြားတဲ့ ဇုန္တိုင္းဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ခုအခ်ိန္က သူတို႔ ဖြင့္တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ ျဖစ္ေနလို႔ပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒီလို ႐ို လာကိုစတာၾကီးဆို ထပ္ေပးစရာမလိုဘဲ စီးလို႔ရသဗ်။ စီးခဲ့လားလို႔ေတာ့ မေမးပါနဲ႕။ သတၱိခဲ ရဲရဲနီ ကုမ္ရာသီသူ တစ္ေယာက္ မစီးခဲ့ပါဘူး။

ကုမ္ရာသီသူတို႔ စီးခဲ့တာ စစခ်င္း Madagascar (Escape to Africa) က ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႕ ပတ္လည္လွည့္တဲ့ ကေလးစီး ခ်ားရဟတ္ပါ။ ပံုေတြကို ေရထိုးဖို႔ ျပန္ရွာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ႐ိုက္ တာေတြက တစ္ခုမွ ဆင္ဆာ မလြတ္တာနဲ႕ Google Images ကပဲ ယူပါတယ္။ ဟဲ ဟဲ။ အဲဒီမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႕ စိတ္ကူးေတာင္ ေပါက္ပါေသး။ Johny Depp နဲ႕ Angelina Jolie တို႔ ႐ိုက္သြားတဲ့ The Tourist မွာ ဒီလို ေနရာမ်ိဳးကေန ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္း စိတ္ကူးရသြားလားမသိ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဇာတ္လမး္ထဲက အဓိက သီခ်င္းနဲ႕ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္အ႐ုပ္ထဲ ဝင္ထားတဲ့ လူေတြ ကၾကပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက လိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနပူပူမွာ အဝတ္ထူထူၾကီးေတြေအာက္က ပူေလာင္ ႏြမ္းနယ္ေနမယ့္လူေတြကို ျမင္ေယာင္ရင္း ဆက္ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ ဘီလူးအိမ္သာဘက္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ၿပီးတာနဲ႕ ေရာက္လာတာ ဘီလူးေမာင္ႏွံ 4-Dimension နဲ႕ ျပတဲ့ ဇာတ္႐ံုေပါ့။ တန္းစီရတာကေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ နာရီဝက္အသာေလးပဲ။ ေရွ႕မွာ တန္းစီတဲ႕ အသက္ ၆၀ေက်ာ္အရြယ္ ဖြားဖြားတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ငါ ေတာ္ေတာ္ အိုစာပါ့လားလို႔ ေတြးမိလိုက္ပါေသး။ ဟယ္လိုကစ္တီ ထီးပန္းေရာင္ေလးနဲ႕၊ ဖိနပ္ခံုျမင့္ကို အသားကပ္ေျခအိတ္ေလးနဲ႕ လွပဲ လွေသးေတာ့ (ေနာက္ကေန ၾကည့္တာနဲ႕ကို အိုေတာ့ အိုေနၿပီမွန္း သိေပမယ့္ ေရွ႕ကၾကည့္မိေတာ့မွ အေတာ္ ေလ သြားပါေလေရာ)။ ႐ံုထဲေရာက္ေတာ့ လူ ေရ ၾကည့္မိတယ္။ တစ္သုတ္ကို အေယာက္ ၅၀၀ ေလာက္ သြင္းပါတယ္။ တစ္သုတ္ကို မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ၾကာတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလးကို ၾကည့္ရတာပါ။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ လာမွန္မယ့္ မီးခဲတို႔၊ ပိတ္ကားထဲက ႏွာေခ်လိုက္တာေတြ စင္မွာစိုးတာတို႔ (တကယ္ စင္သဗ်၊ ေရေတြ ဖ်န္းတယ္နဲ႕ တူတယ္)၊ ပစၥည္းေတြဘာေတြ လြင့္လာတယ္ထင္တာတို႔ေတာ့ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။ ထိုင္ခံုေပၚ ေျခေထာက္ေတြဘာေတြ တင္၊ မ်က္ႏွာနား စာရြက္နဲ႕ ကာတာကာ၊ ေခါင္းေတြဘာေတြ ငဲ႕တဲ့အခါငဲ႕။ ဝွဴး…. အလုပ္ကို မ်ားသြားတာပါပဲ။ စကားမစပ္ အဲဒီဇုန္နဲ႕ The Lost World – Jurassic Park ၾကားမွာ ATM ေတြ ေတြ႕ပါတယ္။ အထဲမွာ ပိုက္ဆံကုန္သမွ် ကဒ္နဲ႕ ေပးလို႔မွ မရဘဲကိုး။

အဲဒါနဲ႕ Jurassic Park ကို မကူးမီ ေန႕လည္စာ ဆြဲၾကပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ Food Republic ကေန ထမင္းဘူးေလး၊ ဘာေလး ဝယ္သြားၾကတာပါ၊ ဟိုက် အဲဒါေတြ အထဲ သယ္လို႔မရပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႕ပဲ အထဲမဝင္မီ တစ္ေန႕လံုးစာ Locker ၂၀ ဖိုး ထည့္ၿပီး ပစၥည္းေတြ ထားသြားရပါတယ္။ နာရီပိုင္းအလိုက္လည္း ထည့္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါ ဖြင့္ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္သံုးခ်င္တိုင္း ပိုက္ဆံ ထပ္ေပးရမွာပါ။ အဲ EZ-Link ကဒ္နဲ႕ ေပးလို႔ ရသဗ်။ ျဖည့္ထားတဲ့ ပမာဏကလည္း မ်ားေတာ့ ဒါေလးပဲ ကပ္လိုက္ပါတယ္။ အထဲမွာ ေပါက္စီ ဝယ္စား၊ ေဈးကလည္း ၾကီးပါ့။ ေရဗူးေတာ့ အိတ္ေတြထဲ ထည့္သယ္သြားတာ ပါသြားလို႔ ေတာ္ပါေသး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ သူတို႔ရဲ႕ Attraction က ေရစိုမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ပိုက္လည္း ထပ္ေပးရမွာဆိုေတာ့ မဝင္ဖို႔ အားလံုး သေဘာတူၾကပါတယ္။ ပိုက္ဆံ အကုန္ခံခ်င္လုိ႔ အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ခဲ့တာက နံရံေတာင္တက္တာပါ။ တစ္ေယာက္ကို ၅ ေဒၚလာ ထပ္ေပးရပါတယ္။ အနာတရ ျဖစ္ခဲ့ရင္ တရားမစြဲပါဘူးဆိုတဲ့ Letter of Consent မွာ လက္မွတ္ထိုး ေပးရပါတယ္။ တစ္ခါမွ မစမ္းဖူးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ေအာက္မွာ ၾကိဳးနဲ႕ ထိန္းေပးမယ့္ လူေတြက အားေပးပါတယ္။ အဟဲ။ ကိုၾကီး ဒီဘီတို႔လို လူမ်ိဳးအတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ ထိန္းေပးမယ့္လူ အေတာ္ ရွားမယ္ခင္ဗ်။ ကိုယ္ခႏၶာအေလးခ်ိန္ သိပ္မကြာသူမ်ားက ထိန္းေပးဖို႔ ေရြးခ်ယ္ရလို႔ပါ။ ကေလးေတြေရာ၊ လူလတ္ပိုင္းေတြေရာ ဖားကပ္၊ ေတာက္တဲ့ကပ္၊ အိမ္ေျမွာင္ကပ္၊ ပုတ္သင္ကပ္၊ အဲ. . . ကပ္နည္းေပါင္းစံုနဲ႕ ကုမ္ရာသီသူတစ္ေယာက္ လူ တစ္ရပ္ေက်ာ္ေတာ့ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေျခႏွစ္ဘက္၊ လက္ႏွစ္ဘက္ထဲက ၃ ပြိဳင့္ ၿမဲရင္ တစ္ပြိဳင့္လႊတ္ၿပီး ကုပ္၊ကပ္ တက္သြားရတာကိုး။ ထိပ္ဆံုးက ၾကိဳးအဆံုးက ကြင္းကို လက္နဲ႕ပုတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီ နံရံေတာင္တက္ စာေမးပြဲ ေအာင္ၿပီေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အားေပးပါတယ္။ ဒါ ပထမအၾကိမ္ပဲေလ။ ထိပ္ဆံုး မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။

ေရွးေဟာင္း အီဂ်စ္ဇုန္မွာေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္ပိန္းပိန္း ပိရမစ္အတုထဲမွာ မမ္မီကလဲ့စားကို တင္ဆက္ပါမယ္တဲ့။ မဝင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနရာတိုင္းမွာ ဝံပုေလြေခါင္းေဆာင္းနဲ႕ ကုလားမေျခေထာက္ပိုင္ရွင္မ်ားက တကားကား၊ သူတို႔နဲ႕ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္သူမ်ားက တဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ဗလ တျပျပနဲ႕ အီဂ်စ္ဖာ႐ိုအတုမ်ားကလည္း တလႊားလႊားပါပဲ။ ကုမ္ရာသီသူတို႔ ေညာင္းတာနဲ႕ အဂၤေတကို သဲေက်ာက္တံုးနဲ႕ တူေအာင္လုပ္ထားတဲ့ စဖင့္႐ုပ္အတုၾကီးရဲ႕ ေျခေထာက္ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး နားၾကပါတယ္။ အင္း . . .  ဒီေနရာၾကီး တစ္ခုလံုးကကို Real Time Setting ျဖစ္ေနတာကိုးလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိပါေသးတယ္။ ေနာက္ ဇုန္ကေတာ့ သိပၸံကားေတြ ႐ိုက္ေနက် သိပၸံၿမိဳ႕ေတာ္ အတုပါ။ ႐ိုလာကိုစတာကို အဲဒီေနရာမွာ စီးရပါတယ္။ မဝင္ပါဘူး။ အေဖၚေတြ စီးတာကို ပစၥည္းေတြ အကုန္ ယူထားေပးၿပီး ဝင္ေပါက္မွာ ေစာင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထြက္လာရင္ ဒူးေခြလာလို႔ကေတာ့ ဓါတ္ပံု ႐ုိက္မွာပဲ ဆိုၿပီး လုပ္ၾကံဖို႔ေပါ့ေလ။ သူတို႕က ထြက္လာတာ ေအးေဆး ပံုမွန္ပဲ ခင္ဗ်။

အဟဲ။ ဟိုတေလာေလးကမွ Step Up 3D ၾကည့္ဖူးၾကတဲ့ အမ ဂြိတို႔ ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ၿပီး အေၾကာေလွ်ာ့လို႔ရတဲ့ေနရာ နယူးေယာက္က ေဟာလီးဝုဒ္ပါ။ ဒီမွာ ဒီအဖြဲ႕ ရွိပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္၊ ကေလးမတစ္ေယာက္၊ အိႏၵိယမင္းသားတစ္ေယာက္တို႔ ေဗာ္လံတီယာ ပါဝင္တဲ့ Chain Dance, Free Style Dance တို႕နဲ႕ လက္ခုပ္ေတြ တီးၾက၊ လက္ေတြ ေျမွာက္ၿပီး ယမ္းရ (မင္းတို႔လက္ေတြ ေလထဲကို ေျမွာက္ထားလိုက္ ဆိုေတာ့လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ)၊ အေတာ္ ၿမိဳင္ဆိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကုမ္ရာသီသူ အေတာ္ သေဘာေတြ႕သြားတာက စတီဗင္ စပီးဘတ္ဂ္ရဲ႕ တင္ဆက္မႈ (The Day After Tomorrow က ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခုလို႔ ထင္ပါတယ္) Light, Camera, Action! အစီအစဥ္ပါ။ တစ္နာရီ မိုင္တစ္ရာ႕ငါးဆယ္ႏႈန္းနဲ႕ မုန္တိုင္းက နယူးေယာက္ကို ျဖတ္သန္းမယ့္ အခ်ိန္၊ ကိုယ္က သေဘာၤက်င္းတစ္ခုထဲ ေရာက္ေနၿပီး မိုးၾကိဳးေတြပစ္၊ ေလေတြတိုက္၊ လွ်ပ္စစ္ ေရွာ့ျဖစ္ၿပီး ေရထဲမွာ မီးေတြေတာက္၊ ထုပ္တန္းေတြ ဘာေတြ က်ိဳး၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ ဘာေတြ ေလထဲ လြင့္၊ ေနာက္ဆံုး . .  သြားေနတဲ့ သေဘာၤၾကီးက တအိအိနဲ႕ သေဘာၤက်င္း တံခါးဝကေန ေရြ႕ဝင္လာၿပီး ကိုယ့္ေရွ႕နားထိ ေရာက္လာတာ အင္း . . . . . ဒီ အတုက မီးေတြလည္း ပူ၊ ေရေတြလည္း စင္၊ အစစ္လိုလည္း ထင္ေယာင္ထင္မွား ခံစားႏိုင္ေစတာ အေတာ္ကို သ႑ာန္လုပ္၊ သ႐ုပ္တူႏိုင္ပါေပတယ္။ စကားမစပ္ ၂၀၁၂ ကမၻာၾကီးကို႔လို႔ကန္႕လန္႕ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ဆိုၿပီး ရင္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ဖိုးသိုးဖတ္သပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ၿပီးတာနဲ႕ ထြက္ၿပီး ပစၥည္းေလးေတြ ေရြး၊ ပန္းပြဲေတာ္ကို ဆက္မသြားခင္ သယ္သြားတဲ့ မုန္႕ေတြ၊ ေရေတြ ဝိတ္ေလွ်ာ့တဲ့အေနနဲ႕ ထိုင္စရာ ရွာၿပီး စားၾက၊ ဝါးၾကပါတယ္။ ယုန္႐ုပ္ကေလးေတြ၊ ၁၂ေကာင္႐ုပ္ေတြကို ပန္းေတြနဲ႕ ပံုစံေဖၚထားတာ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ၾကတာေပ့့ါေလ။ ငါးမဟုတ္၊ ျခေသၤ့မဟုတ္ အေကာင္ၾကီးဘက္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ လိေမၼာ္သီးေလးေတြနဲ႕ အလွဆင္ထားတာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အသီးျပဳတ္ရာ၊ အညွာေလးေတြ ဖြာဖြာနဲ႕ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သတိမထားမိေသးခင္ “ျဖဳတ္စားရင္ ရမလားမသိ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႕ကို အညွာရာေလးေတြနဲ႕ ေအာက္က်ေနတဲ့ ေရာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးကို ျပလိုက္ပါတယ္၊ “ဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ရွိသကိုး”လို႔ သူက ေပါင္ခ်ိန္ေလနဲ႕ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

ေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သိရတာပါ။ ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို စဖြင့္ကာစ အခ်ိန္က ဒီလို Attraction အစီအစဥ္ေတြကို ဝင္ၾကည့္ခ်င္ရင္ သတ္သတ္ ပိုက္ပိုက္ ေပးရပါသတဲ့။ ဝင္ေၾကးကလည္း ၁၀၀ ေက်ာ္ပါသတဲ့။ ခုမွ ဝင္ေၾကး ၇၂ ေဒၚလာ ေပးၿပီးရင္ ဒါေတြပါ အပါအဝင္ျဖစ္သြားတာ ဆိုပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အင္း . . . ပုရြက္ဆိတ္အံုအလား လူအုပ္ထဲမွာ တိုးရင္း၊ တန္းစီရင္း ၾကည့္ခဲ့၊ ေရာက္ခဲ့တာကို ခု ႐ံုးျပန္တက္ခါနီးမွ ေရးျပလို႔ ကုမ္ရာသီသူကို မေထာင္းၾကတန္ရာေနာ္။ နံရံေတာင္တက္ၿပီး ေကာင္လံုးနာေနတာနဲ႕ (ဘိတ္/ၿမိတ္-သံနဲ႕ ေျပာတာပါ။ တစ္ကိုယ္လံုးနာတာကို ေကာင္လံုးနာတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္) ခုမွပဲ ဒီ ေရထိုးတဲ့ ပို႔စ္ ေလး ၿပီးပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ 🙂

ေထြရာေလးပါး – ၁

အသံတိတ္ေနမိတာ အေတာ္ၾကာသြားသည္ႏွင့္ တူ၏ ။ စိတ္ထဲက ယားက်ိယားက်ိ အေတာ္ ျပင္းထန္လာသည္။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက စရပါမည္နည္း။

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မ်က္ႏွာ စာအုပ္ၾကီးမွာ လယ္စုိက္၊ ဒျမတိုက္ေနရသည္က အေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းသည္။ ဖတ္ခ်င္သည့္ ဘေလာ့ေတြ၊ သူမ်ားရွယ္သမွ် အေၾကာင္းအရာေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ရင္း ေညာင္းလာလွ်င္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ေခြေနႏိုင္သည္။ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဆတ္ေဆာ့မိေတာ့ သူမ်ား ဧည့္ခန္းေတြ ဝင္ထိုင္မိပါ၏။ “အဲဒီမွာ စ,ေတြ႕တာပဲ”

အင္တာနက္ စသံုးတတ္ခါစ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ႏွစ္ ၆ႏွစ္ခန္႕က သူမ်ားေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႕ရစဥ္ “စြဲတတ္တယ္ထင္ပါရဲ႕” – ေပါ့ေပါ့ပဲ ေတြးမိသည္။ ဘာေတြ ေျပာၾက၍ ဘယ္သို႔ စြဲၾကသည္ မသိ၊ မစဥ္းစားတတ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူသံုးမ်ားေသာ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ “စက္မအားေသးဘူး အမေရ” ဆိုလွ်င္ေတာ့ စိတ္ထဲက ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္မိသည္မွာ ထိုင္ရာမထတမ္း ခ်က္ျပဳတ္အားေကာင္းလွသည့္ သူမ်ားကို။

အသက္ၾကီးမွ အ,သံုးလံုး သင္သလိုေတာ့ အင္တာနက္သံုးနည္း မသင္ခဲ့ရပါ။ ငယ္ကတည္းက ကြန္ပ်ဴတာ အင္တာနက္ႏွင့္ ဖက္ေမြးလာျခင္း မဟုတ္သည့္အတိုင္း စ,သံုးသံုးခ်င္း အနည္းငယ္ေတာ့ စိမ္းပါသည္။ သို႔ျဖင့္ အင္တာနက္ဆိုင္တြင္ လူရွင္းေသာ အခ်ိန္မ်ားကို ေမးကာ သြားတတ္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမ်ားတကာကို ေမးျမန္းကာ ဂူးဂဲလ္ၾကီးကို နည္းနည္းပါးပါး ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ရွာေဖြမိလာသည္။ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ဟိုဟိုသည္သည္ လည္ပတ္တတ္လာသည္။ အဲသည့္အခ်ိန္မ်ားမွာ ေခတ္စားသည္က Zorpia Journal။ ဘာမွန္းေရေရရာရာ မသိလိုက္ဘဲ အေကာင့္တစ္ခုေတာ့ ပိုင္ဖူးသည္။ သူမ်ားေတြ ခ်က္ျပဳတ္ၾကခ်ိန္ ရွာစရာ ေဖြစရာ တစ္ပံုၾကီး ရွိေနတတ္သူ တစ္ေယာက္အဖို႔ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ဧည့္ခန္းမ်ားပင္ ဝင္မထိုင္ခဲ့ရစဖူး။

မၾကာေသးမီက ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္သြားရင္း ျမန္မာစာႏွင့္ ခ်က္ၾကေသာ ဧည့္ခန္းေလးတစ္ခုကို သတိျပဳမိသြားပါ၏။ ၀င္ေပါက္မွ ေငးၾကည့္ေနရင္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေနာက္ၾက၊ ေျပာင္ၾက၊ ထိုင္စကားေျပာသူမ်ား ေျပာၾက၊ ဆိုၾကသည္ကို သေဘာက်မိေသးေတာ့သည္။ မိန္းကေလး၊ ေယာက်ာၤးေလး မွန္းဆၾကည့္၊ ေျပာဟန္ ေလသံအရ အသက္အရြယ္ မွန္းဆၾကည့္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ေနပံုထိုင္ပံု၊ စိတ္သေဘာထားပံုတို႔ကို မွန္းဆၾကည့္ ႏွင့္ စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းသား။ ခင္သႏၱာ သက္ခ်ိဳၿပံဳးတို႔၏ ႏုႏြဲ႕ေသာ စိတ္သေဘာထား၊ အေတာင္ ၂၀ ဝတ္ ကိုကိုတို႔၏ ပုဆိုးစြန္ေတာင္ဆြဲၾကေသာ အတင္းေျပာပံုမ်ား၊ သြယ္သြယ္ေပ်ာင္းေသာ မယ္ေဖာ့ဖေယာင္းတို႔ စကား ဗလ ျပၾကပံုမ်ားကျဖင့္ အ့ံဩကုန္ႏိုင္ဖြယ္။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သူ႐ို႕ဧည့္ခန္းကေလးမွာ မိန္းကေလးတို႔ျဖင့္ ကၽြက္ကၽြက္စီေနတတ္သည္။ သည္ၾကားထဲက ကမၻာပတ္ေနၾကေသာ ကာလသားမ်ားျဖင့္လည္း ဆဲဆိုသံေတြ ညံတတ္ျပန္ေသးသည္။ ထိုသို႔ ဆဲဆိုေနၾကစဥ္ေတာ့ ရွိသမွ် မိန္းကေလးေတြ “အမယ္ေလး” ေအာ္ကာ ထြက္ေျပးေနၾကတတ္ပါ၏။ သည္လို အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ အခန္းျပင္မွာ ရပ္ေငးေနၾကည့္မိရင္းက လွည့္ျပန္ခဲ့ျဖစ္ေတာ့သည္။

ရွားပါးလွေသာ တစ္ရံတစ္ခါတြင္ေတာ့ မိန္းကေလးမ်ား တြတ္ထိုးေနသည္ကို အလကားေနရင္း ထိပ္ပုတ္ ေခါင္းပုတ္ လုပ္ေနေသာ (ေလႏွင့္) ထိပ္ေျပာင္ၾကီးမ်ားကို ေတြ႕ရျပန္ေလသည္။ ကိုယ့္မွာ အိမ္ေထာင္ရက္သားရွိၿပီးသား (ရွိေသာ္လည္း မရွိသေယာင္ သေဘာထားေနျခင္း) ျဖစ္ပါေသာ္လည္း ေနရာတကာတြင္ သူတို႔ ၾကည့္ေနက် (၁၈ႏွစ္ေအာက္ မၾကည့္ရ) ႐ုပ္ရွင္မွ မိန္းကေလးမ်ားကို ျမင္ေယာင္ေနၾကသူမ်ားသာတည္း။ ဤသို႔လွ်င္ ဘာကိုယ္က်င့္ေရးရာမွ ဂ႐ုစိုက္စရာ မထင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားျဖစ္ေလရကား ……… ထုိထိုေသာ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ားမွ စကားလံုးမ်ား၊ အျပဳအမူမ်ားကို ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ေျပာင္ေျပာင္ၾကီး သယ္ေဆာင္က်င့္သံုးၾကသည္မွာ မသတီစရာေကာင္းလွဘိေတာင္း။

အင္း……………… ေဒၚမာမာေအးက ဘီဘီစီမွာ အစီအစဥ္နာမည္ေပးသလို “ေျပာျပစရာေတြလည္း တပံုၾကီးက်န္ေသးတယ္”ဟုပင္ ေျပာရမည္ထင္သည္။

ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ေနသည္

မေနေနႏိုင္ရဲ႕ ဘေလာ့ကေန ရလာတဲ့ လင့္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ အားရပါးရ ေဘာလံုးပြဲ အိပ္ပ်က္ခံၿပီး ၾကည့္ပါသည္ဆိုလွ်င္ ဟိုႏွစ္ရက္ေလာက္က ေဆးခန္းသြားျပၿပီး ေဆးခြင့္ယူထားရပါေၾကာင္း မည္သူက ယံုႏိုင္ပါမည္နည္း။

က်ားကိုးစီး စားမကုန္ဟုေတာ့ အာမ,မခံပါ။ အာဠာ၀က-ဟုေတာ့ အတူေနသူငယ္ခ်င္းညီမငယ္က ေထာမနာျပဳပါသည္။ သံႏွင့္သြန္းေသာ စက္႐ုပ္မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ႕ဖုန္းထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ Ring Tone ကို Robot ဟု အမည္ရေသာ အသံသတ္မွတ္ေပးထားပါသည္။

ငယ္ကတည္းက ေဘာလံုးပြဲၾကိဳက္သည္။ ေအာ္ဟစ္၍လည္း အားေပးတတ္သည္။ အားမလိုအားမရလည္း အသံထြက္တတ္သည္။ ညဘက္ တိတ္တိတ္ခိုးၾကည့္ၿပီး ပါးစပ္မွာ ေခါင္းအံုးအပ္ကာ ဂိုးးးးးးးးးးးးးး လိုက္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံဖူးသည္။

ခုေတာ့ နားက်ပ္ကေလးတပ္ကာ ၾကည့္ေနရျပန္ၿပီ။ ဗူဗူဇီလာသံေတြ၊ ဂ်ာဘူလာနီေဘာလံုး ျမင္ကြင္းေတြႏွင့္ ကိုယ္ႏွင့္ သမုဒၵရာၾကီးျခားေသာ ဖီဖာ-အသက္၀င္ အစီအစဥ္ကို အားေပးေနဆဲ……..

အဲဗ်။

ခု ေပၚတူဂီ-ဘရာဇီးပြဲ ဆက္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမည္။

(Plug in ကို စိတ္ခ်လက္ခ် Download လုပ္ၿပီး အသင့္ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါေၾကာင္း)

ေဖ်ာ္ေျဖေရး

ခုတေလာ online radio အစီအစဥ္ေတြ အမ်ားၾကီး စုၿပီး နားေထာင္ျဖစ္သည္။

 အိမ္မက္လႈိင္းအျဖဴေရာင္သံစဥ္၊ (Google Desktop မွာ Radio Player ထည့္ၿပီး Station URL ေပးလိုက္လွ်င္ အေတာ္အဆင္ေျပတာ ေတြ႕ရပါသည္)

 ျမန္မာ့ဂႏၳ၀င္၊ (ၾကာၾကာ နားမေထာင္ျဖစ္ပါ။ သို႔ေသာ္ အလွည့္တစ္ခုေပးလိုက္လွ်င္ေတာ့ ခဏတျဖဳတ္ နားေထာင္ျဖစ္တတ္သည္။)

AOL radio programs (Lite Rock, Pop Rock ေတြမွာ ကိုယ္နားစြဲၿပီးသား သီခ်င္းမ်ား၊ (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္သေဘာက်တတ္ေသာ သံစဥ္အဖြဲ႕မ်ား ၾကားရတတ္သည္။ Google Desktop – Radio Player မွာေတာ့ ေပါင္းထည့္၍ မရ။ သူ႕ Player မွာ station ေရြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာၿပီး သီခ်င္းပုဒ္လိုက္ ေက်ာ္၍ရသည္။)

သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း အလုပ္ထဲ စိတ္ႏွစ္ထားရတာ နည္းနည္း စိတ္ဖိစီးမႈသက္သာသည္ထင္၍ပါ။ တစ္ဖက္စားပြဲမွ ဖြင့္ထားတတ္ေသာ စကာၤပူတ႐ုတ္ FM ေရဒီယိုအစီအစဥ္ အၿမဲတမ္းၾကားေနရတတ္ေသာ္လည္း ကိုယ္နားမလည္ေသာ ကိြစိကြစမ်ားခ်ည္း ျဖစ္ေလရာ ကိုယ္နားလည္ေသာ အစီအစဥ္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ နားလည္မႈရွိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ။ (အဲဒီတစ္မွတ္ကလြဲလွ်င္ Boss ကို အမွတ္`Minus´ ပဲ ေပးမိတာမ်ားပါသည္။)

Stress-Survival Fight တြင္ Entertainment တပ္ကူသာမရွိလွ်င္ အေတာ္ အထိနာမည္ ထင္ပါသည္။ ၾကိဳက္မိသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုက္ပါသည္။