စာသင္ျခင္း

ေက်ာင္းစာသင္ခန္းကို ခြဲခြါခဲ့သည္မွာ ၈ ႏွစ္။
အၾကာၾကီးေတာ့ မဟုတ္ေသးပါ။

တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာင္းေလးဘာေလး ျပန္တက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ဖူးပါသည္။ ကိုယ္က်င္လည္ေနရသည့္အလုပ္က ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရသည့္၊ ကိုယ္လည္း စိတ္ဝင္စားသည့္ ဘာသာရပ္မဟုတ္။ ဒါႏွင့္ပဲ အလုပ္မွာ စိတ္မဝင္စား၊ မေပ်ာ္မရႊင္ေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါ။ နဂိုစိတ္က ဘာပဲ လုပ္ရသည္ ျဖစ္ေစ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္ခ်င္သည့္အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ေနသည္ေပါ့။ စာထပ္သင္ရမည္ကို စဥ္းစားသည့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ နဂို သင္ၾကားခဲ့ေသာ လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ကူးေျပာင္းလွ်င္ ေကာင္းမလား၊ လက္ရွိ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အဆင္ေျပေစမည့္လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေလွ်ာက္မည္လား။ ပိုဆိုးသည့္ေမးခြန္းက – “ငါ စာသင္လို႔ ျဖစ္ပါဦးေတာ့မလား”

ခု ၿပီးခဲ့သည့္ တနလၤာမွ ၾကာသာပေတးထိ ရက္တိုသင္တန္းတစ္ခု တက္ရပါသည္။ လုပ္ငန္းခြင္ လိုအပ္ခ်က္အရ အလုပ္က ထားေပးေသာ သင္တန္းပါ။ Building Construction Supervisor Safety Course ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ က်င္လည္ေနရသည္မို႔ ဆိုက္ထဲက ဒါရွိမွ အဝင္ခံမည္ဆိုလွ်င္ ဒါေလးရွိေအာင္ ေျပးလုပ္ရမည္ေပါ့။ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ စိတ္အလ်ဥ္မွာ ဤသို႔ –

ပထမေန႕ – ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေက်ာင္းမွ ထပ္မတက္ေတာ့ပါဘူးဟာ

ဒုတိယေန႕ – တက္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္သြားမွာပါေလ။

တတိယေန႕ – ခုေန ေက်ာင္းထပ္တက္ရင္ ျဖစ္ေလာက္ပါေသးတယ္။ ငါ ဒီေလာက္ မေဝးေသးပါဘူး။

စတုတၳေန႕ – စာေမးပြဲသာ မေျဖရရင္ ေက်ာင္းတက္ရတာ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲ။

စာေမးပြဲေျဖရန္ ၅ မိနစ္အလို – ေမးခ်င္တာသာ ေမးေတာ့၊ ေျဖခ်င္တာ ေျဖေတာ့မွာပဲ။ ေအာင္လက္မွတ္ ရေတာ့ ရေကာင္းပါရဲ႕။

စာေမးပြဲ ပထမပိုင္းေျဖၿပီး ဒုတိယပိုင္း မေျဖမီ – အင္း ဒီတိုင္းဆို ငါ့ေခါင္း မွတ္ႏိုင္ေသးသား။ စလံုးစခုလည္း မ်ိဳခ်႐ံုေပါ့။ မေက်လည္း ရပါတယ္။

စာေမးပြဲ ဒုတိယပိုင္း ေျဖၿပီးခ်ိန္ – ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးတာပါပဲေလ။ စာသင္ရတာလည္း လက္မွတ္ရဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ။

တနလၤာေန႕ ေအာင္စာရင္းထြက္ပါမည္။ ေအာင္မည္ဟုလည္း ထင္ပါသည္။ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လက္မွတ္ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ရေအာင္ ၆လၾကာ သင္တန္းတစ္ခု တက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ပါသည္။ ပိုက္ဆံ ၆၀၀၀ ေလာက္ ကုန္ပါမည္။ လခ ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ထပ္ရင္းမည့္ ပိုက္ပိုက္ ၆၀၀၀ ကို အိမ္မွာ လုပ္ငန္းတစ္ခု ေထာင္ရင္ေကာင္းမလား ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လိုက္ပါဦးမည္။

ခဏတျဖဳတ္ ေက်ာင္းသားျပန္လုပ္ေသာ က်ည္ေပြ႕ သတင္းအစီရင္ခံျခင္း ဤတြင္ ၿပီးပါၿပီ။ 🙂

Even if …

ဒူးရင္းသီး (ေခၚ) Esplande  ႏွင့္ ACM (Asian Civilization Museum) ၾကားတြင္ Tunnel တိုတိုေလး ရွိ၏။ ပုေလြသံသဲ့သဲ့က ထိုေနရာဘက္မွ လြင့္ပ်ံလာေနသည္။

(ကၽြန္မလည္း) Scarborough Fare စာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကို ႏႈတ္မွ ခပ္သဲ့သဲ့ လိုက္ညည္းဆိုမိရင္း သူ႕ကို မိတ္ဖြဲ႕သလို ၿပံဳးျပျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးက  အာ႐ံုစိုက္မိဟန္ မျပေသး။ Tunnel ျပင္ပမွ ေန႕လည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ACM ေရွ႕ ျမင္ကြင္းသည္ ျမစ္ေရ စိမ္းစိမ္း၊ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း၊ သစ္ပင္ရိပ္စိမ္းစိမ္းတို႔ျဖင့္ ေအးျမေနသည္။ သူမႈတ္ေနသည့္ သံစဥ္ အဆံုးပိုင္းတြင္ စိတ္တိုင္းမက်ဟန္ မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕သြားၿပီး ရပ္သြား၏။ ေရဗူးေလးေဘးမွ ခ်ထားေသာအိတ္ထဲတြင္ ပုေလြရွည္/တို ၄ေခ်ာင္းက အခန္႕သား။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပိုလိုရွပ္အျဖဴတစ္ထည္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီရွည္အနက္ေရာင္ ခပ္ပြပြေၾကာင့္ နဂို ပိန္သြယ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ ပို၍ပင္ ပါးလ်သြားသည့္ဟန္ ေပၚေနသည္။ ဆံစတခ်ိဳ႕က စည္းထားသည္မွ ေျပေလ်ာ့က်ေနေသာ္လည္း အာ႐ံုစုစည္းထားမွန္း သိသာေနေသာ သူ႔မ်က္လံုး စူးစူးအတြက္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မေနပါ။ Tunnel နံရံကို မွီရင္း (သူ႕ကို) ေငးေမာၾကည့္ေနေသာ သူ႔ (ကၽြန္မကို) ျမင္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳဟန္ ျပံဳးျပကာ ေရဗူးကို လွမ္းေကာက္ကိုင္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ACM ဘက္မွ Bass သံကဲေသာ သံစဥ္အခ်ဳိ႕ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္။

အမ်ိဳးသမီး၏ လက္သည္ ေရဗူးေလးအစား အနည္းငယ္ရွည္သြယ္ေသာ အျခားပုေလြ တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လ်က္သား ျဖစ္သြားကာ chorus ပိုဒ္မ်ားတြင္ အသံျဖည့္ လိုက္ေန၏။ ခပ္ျမဴးျမဴး ေတးသံစဥ္က တပိုင္းတစႏွင့္ ရပ္သြားေသာ္လည္း ပုေလြသံက ေ၀့ကာ ၀ိုက္ကာ ဆံုးသြား၏။

အမ်ိဳးသမီးက (ကၽြန္မဘက္ကို )လွည့္လိုက္ကာ `ကၽြန္မ ပုေလြအမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳးထဲပဲ ယူလာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကီး ၄ မ်ိဳးစာေပါ့ေလ။ တကယ္လို႔ သူတို႔ဖြင့္လိုက္တဲ့ သီခ်င္းသံက ဂ်ပ္ဇ္ဂီတျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီအမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘဲ တျခားပုေလြနဲ႕မွ အဆင္ေျပမွာ´- ဟု ဆိုသည္။ စိတ္လိုလက္ရ လွည့္ၿပီး ရွင္းျပေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို (ကၽြန္မ) အားနာသလို ၿပံဳးျပရင္း `ကၽြန္မက ဂီတကို နားလည္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ နားေထာင္ရတာကို သေဘာက်လို႔ လာနားေထာင္တာပါ´ဟု ျပန္ရွင္းျပလိုက္ရသည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ အံ့ဩသြားဟန္ ရိပ္ခနဲ ေပၚသြားေသာ္လည္း သေဘာက်သြားဟန္လည္း ရွိသည္။

`ေဩာ္၊ သိၿပီ။ နားေထာင္တာရယ္၊ သီခ်င္းညည္းတာရယ္ေပါ့။ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းသံကို ကၽြန္မကေတာ့ အျဖည့္သေဘာမ်ိဳး လိုက္ေလ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီသီခ်င္းကို မႈတ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ လိုက္ဖက္မယ့္ဟာမ်ိဳးေပါ့။ ရွင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အစအဆံုး နားေထာင္ရမယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႔က Pop သီခ်င္းေတြဖြင့္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မအဲဒီသံစဥ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း ဦးေဆာင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးအစားမွာ Acoustic Version ေတြ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မက ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ကၽြန္မမႈတ္လက္စ ေတးသြားကိုသာ ဆက္မႈတ္ေနခဲ့ရင္ နားေထာင္ရတာ အဆင္ေျပမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေျပာင္းဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မ နားစြင့္ေနဖို႔ လိုတယ္။ ေဟာ၊ အခု သူတို႔ဖြင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ Classic တစ္ခုကို အသြင္ေျပာင္းထားတာ´ ေျပာေနရင္း ပုေလြကို ေကာက္ကိုင္ကာ ေတးသြားအခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာသည္။ Tunnel နံရံေၾကာင့္ ပုေလြသံသည္ ျပင္ပမွာလို ႏုႏြဲ႕မေနဘဲ လိုဏ္သံေပါက္ကာ Theaterထဲမွ ဖန္တီးမႈတစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။

`ဒီေနရာမွာ Echo Effect ရွိေနတာေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတာပါပဲ။ ရွင္ သူတို႔ကို ေနာက္ခံဩခက္စၾထာအေနနဲ႕ သံုးၿပီး ေတးသြား ဖန္တီးလို႔ ရတာေပါ့´

`သူတို႕ကို ဘက္ဂေရာင္းထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကၽြန္မက သူတို႔ေတးသြားမွာ ဟာမိုနီလိုက္သလိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးတာပါ။ သူတို႔က အဓိက ေတးသြားပါ။ Echo Effect ရွိတာေတာ့ အမွန္ေပါ့။ ဒီေနရာကိုယ္တိုင္က ပုေလြတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးရွိေနတယ္ေလ။ သူ႕ရဲ႕ တိုးလ်ိဳေပါက္ပြင့္ေနတဲ့ အဆံုးႏွစ္ဖက္ရယ္၊ တိုက္ခတ္ေနက် ေလေၾကာင္းရယ္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ပုေလြသံအတြက္ Speaker လိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ ဒီမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ သံစံုတီး၀ိုင္းလိုမ်ိဳး Perform လို႔ရတာေပါ့။ ညေန ၃ နာရီေလာက္အထိ ကၽြန္မ ရွိေနဦးမွာ။ ရွင္ ဒီေနရာကို အၿမဲလာေလ့ ရွိသလား။ Orchard မွာလည္း Tunnel တစ္ခု ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီမွာဆိုရင္ ရွင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို ခံစားရမွာ။´- အမ်ိဳးသမီးက ေရဗူးထဲမွ ေရကို တစ္က်ိဳက္ေမာ့ေသာက္သည္။

`ကၽြန္မ Orchard ကို ေရာက္ခဲပါတယ္။ ဒီအနီးတ၀ိုက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္ Site ရွိပါတယ္။ အခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္စာ Break ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ Safety Shoes ကို သတိထားမိမွာေပါ့။ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး မရေပမယ့္ ဒီေနရာေလးက သာယာလို႔ ခဏလာၾကည့္တာပါ။ ရွင္ ဒီေနရာမွာ လာၿပီး ေလ့က်င့္တာသက္သက္ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရွင္ကိုယ္တိုင္ ေတးသြားေတြကို ဖန္တီးေနတာေရာ မဟုတ္ဘူးလား´

`တကယ္ေတာ့ ဘီသိုဗင္တို႔လို ၾကီးျမတ္တဲ့ ဂီတသမားေတြမွာေတာင္ Practicing Time က Performing Time ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုမ်ားတယ္ရွင့္။ သူတို႔ေတြဟာ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႕ပဲ schore ေတြေရးၾက၊ ေတးသြားေတြ ဖန္တီးခဲ့ၾကတာ။ တကယ့္ အ့ံမခန္းပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြေပါ့။ ကၽြန္မအတြက္ ဒီေနရာဟာ ေလ့က်င့္တဲ့ေနရာ သက္သက္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလာတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေလ။ ကၽြန္မ တီး၀ိုင္းအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖတာမဟုတ္ရင္ ဒီကိုလာၿပီး အခုလို ေလ့က်င့္ေနေလ့ရွိပါတယ္။ မေန႕ကဆို ဒီျပတိုက္မွာ တ႐ုတ္အင္ပါယာသမိုင္းေၾကာင္း ျပပြဲတစ္ခုရွိလုိ႕ သူတို႔ေတြ ေရွးတ႐ုတ္သီခ်င္းၾကီးေတြဖြင့္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အေတာ္ အခက္ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူတို႔ေတြ ဂ်ပ္ဇ္နဲ႕ ေပါ့ပ္ကို တစ္လွည့္စီလို ဖြင့္ေနၾကေလရဲ႕။ ေဟာ- ခုဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ ရွင္သိမယ္ထင္တယ္´- ေတးသြားသည္ ကပြဲတစ္ခုမွာလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ မသိပါ။ အမ်ိဳးသမီး၏ ပုေလြသံသည္ ေရွးအဂၤလိပ္ကားမ်ားတြင္ ပါတတ္ေသာ အသံတြန္႕၍ ဟစ္၍ ဆိုတတ္သည့္ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနသည္။

`ရွင္ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ရွင့္ပုေလြနဲ႕ သီခ်င္းဆိုတယ္ေနာ္။ ဟုတ္လား´

`အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္မ အျဖည့္သံစဥ္ေတြပဲ ဖန္တီးတတ္ပါတယ္။ ခု ၿပီးသြားတဲ့ သံစဥ္မွာေတာ့ ကၽြန္မ သီခ်င္းလိုက္ဆိုေနမိတာ ဟုတ္တယ္။ တစ္ပုဒ္လံုး မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳး အလွည့္အေျပာင္းေတြက အခိုက္အတန္႕တခ်ိဳ႕ကို ပိုၿပီး ျမဴးၾကြေစတယ္။ အသက္၀င္ေစတယ္ ဆိုရမလား။ Tunnel ရဲ႕ ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေတးသံ ႏွစ္မ်ိဳး ထြက္လာရင္ေတာ့ တကယ့္ကို ဗ႐ုတ္သုကၡပါပဲေလ။ သူတို႔ေတြဟာ တစ္သံနဲ႕ တစ္သံ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကပံုပါပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေတာ့္ကို ၾကီးတဲ့ စိန္ေခၚမႈမ်ိဳးပါ။ ရွင္ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ အာမ, မခံႏိုင္ေပမယ့္ ညေနပိုင္းေလာက္ဆိုရင္ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ ေတးသြားေတြက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာ အမွန္ပါပဲ။´

`ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္မအဲဒီအခ်ိန္အထိ ရွိမေနႏိုင္တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္အားလပ္ခ်ိန္ေလးက ကုန္ေတာ့မွာမို႔ပါ။ ဂီတ သံစဥ္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ၊ အပန္းေျပစရာပါပဲ။ ရွင္ အဆင္ေျပပါေစ´

`ရွင့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရသလို ကၽြန္မအတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာပါပဲေလ။  ရွင္လည္း အဆင္ေျပပါေစ။ ဂြတ္ဘုိင္´

Moral of the story: : ၾကိဳက္သလို ယူဆပါ။ ယူဆသလို ရရွိပါသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ရွိျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနကို သံစဥ္ညီညြတ္ေအာင္ မတီးခတ္ႏိုင္ေသာ ရြာေဆာ္ေမာင္းကြဲသံၾကီးမ်ားကို ၾကားေယာင္ေနပါသည္။

(မေျပျပစ္သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္လိုက္ရပါသည္။)

Post-Disaster Educare

သဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ား ၾကံဳေတြ႕ၿပီးသည့္အခါ ဘက္ေပါင္းစံုက ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကရပါသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ နီးစပ္ရာ ပညာေရး အေၾကာင္း တစ္ခုပဲ နည္းနည္းပါးပါး ေလကန္ခ်င္ပါ၏။

1992-93 ႏွစ္မ်ားဆီက ဧရာ၀တီတိုင္းတြင္ လူ သိန္းႏွင့္ခ်ီ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဟသာၤတခ႐ိုင္မွ င၀န္ျမစ္ကမ္းထိန္း-ထိန္ငူတာ က်ိဳးျခင္း။ ၿဂိဳဟ္တုသတင္းမွာ ထုတ္လႊင့္ၿပီး  UNICEF (ကုလသမဂၢ ကေလးမ်ား ရန္ပံုေငြ) လို၊ ICRC (ႏိုင္ငံတကာ ၾကက္ေျခနီႏွင့္ လျခမ္းနီ) လို ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္းေတြက အကူအညီေတြ လက္ကမ္းလာၾကခ်ိန္ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ဟသာၤတခ႐ိုင္တစ္ခုလံုးက ႏိုင္င့ံ၀န္ထမ္းမ်ားအားလံုး အေရးေပၚ တာ၀န္ေတြ ယူၾကရသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ကာလ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရား အေခၚအေ၀ၚမ်ားက ‘ရ၀တ၊ မ၀တ၊ ခ၀တ၊ တ၀တ”။ ေထြ/အုပ္က စာရြက္စာတမ္းထိန္းသိမ္းေရးဘ၀ေရာက္ကာ တပ္မေတာ္ အရာရွိေဟာင္းမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတာ၀န္ အျပည့္အ၀ ထမ္းေဆာင္ေနၾကခ်ိန္။

င၀န္ျမစ္ေရ ၀ါၾကန္႕ၾကန္႕က ေဒါႏွင့္ မာန္ႏွင့္ စီးေနသည္။ ေလာေလာလတ္လတ္ လူစုမိရာ ရြာတည္ေနၾကရေသာ Survivor မ်ား ကုန္းမို႔ရာ မွာ တဲေတြထိုးေနၾကရင္း မ်က္စိတစ္မွိတ္၊ လွ်ပ္တစ္ျပက္စာ ေသကြဲ၊ရွင္ကြဲ ေလာကဓံ ဒဏ္ခ်က္မ်ားစြာ။ ဆန္စက္ေတြ တာက်ိဳးသည့္ ေရလံုးထဲ ပါသြားေသာေၾကာင့္ လတ္တေလာ ပိုင္ဆိုင္ထားသမွ် ဆံုး႐ႈံးကာ လူမြဲဘ၀ ေရာက္သြားၾကရသူမ်ားကလည္း မနည္း။ The Day After Tomorrow ဆိုသည့္ ဇာတ္ကားကို ၾကည့္မိသည့္အခါ အဲဒီတာက်ိဳးတုန္းက ေရလံုးၾကီးကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ စကၠန္႕ပိုင္းအတြင္း ထုၾကီးထည္ၾကီးျဖင့္ ေရထုၾကီး ကိုယ့္အနားေရာက္လာသည္ကို ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳၾကရေသာ ေကာက္စိုက္သူမ်ား၊ ရြာထဲကို ဘယ္ကမွန္းမသိ ေရေတြ တစ္ရိပ္ရိပ္ တိုး၀င္လာသည္ကို ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းရင္း မိသားစု အကြဲကြဲအျပားျပားျဖစ္သူတို႔က မရွား။ ျမစ္႐ိုးတေလွ်ာက္ တာေပါင္ကို လူသြားလမ္းထားတတ္ေသာ ေဒသျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ကုန္းလမ္းက အလိုအေလ်ာက္ ျပတ္ေတာက္သြားေလၿပီ။

ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေက်ာင္းလာ မတက္ႏိုင္ၾကေတာ့။ သူတို႔ရြာေတြ ေရ၀င္ေနသည္တဲ့။ မူလတန္းေက်ာင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ပိတ္လိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းပါ ေပ်ာက္သည့္ရြာလည္း ေပ်ာက္။ ေက်ာင္းသားတင္မက၊ မိဘေတြႏွင့္ ဆရာေတြပါ ဒုကၡကိုယ္စီေတြ႕ေနၾကရသည့္ ကာလ။ ICRC က အေရးေပၚ အ၀တ္အထည္၊ ေဆး၀ါးႏွင့္ အမိုးအကာ အေထာက္အပံ့ပစၥည္းမ်ား ေ၀ငွႏိုင္ရန္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားက ကူညီပါမည္တဲ့။ အလြန္ေက်းဇူးတင္စရာ။ တစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုးမွ ၀န္ထမ္းမ်ားကို တာ၀န္ေတြ ခြဲလိုက္သည္။ အိမ္ေအာက္မွာ ေရေရာက္ေနလို႔ ဒုကၡသည္စာရင္း ၀င္မည္မၾကံေလႏွင့္။ Duty is duty. ။ ဒီလိုႏွင့္ ျမစ္႐ိုးတေလွ်ာက္မွ ရြာမ်ား အေနာက္႐ိုးမဘက္ကို ေရႊ႕ၾကရသည္။ UNICEF က ေရႊ႕သြားေသာ ရြာမ်ားအတြက္ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ စာေရးကိရိယာမ်ား ေထာက္ပံ့မည္။ ေလာေလာဆယ္ စာသင္ၾကားဆဲ ေက်ာင္းသားမ်ားထံ စာေရးကိရိယာမ်ား ပထမအဆင့္ ျဖန္႕ေ၀သည္။ ေအာင္ျမင္ပါသည္။ ဥကၠဌကေတာ့ ‘မတန္မရာေတြ သြားျဖန္႕ေနရေအာင္ ဘယ္သူက ဘာခြင့္ျပဳလို႔ ေ၀ရသလဲ၊ အားလံုးျပန္သိမ္း’ ဟု ရာဇမာန္ရွသည့္အတြက္ ေနာက္တစ္ေန႕ အရပ္ထဲ ေလာ္ႏွင့္ လွည့္ကာ ေအာ္ၿပီး ျပန္သိမ္းရသည္။ အရပ္ရပ္ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလို႔မွ မေလ်ာ္ပါဘူး ဆိုကာ ဌာနဆိုင္ရာ အၾကီးအကဲမ်ားက ၀ိုင္း ေျဖာင္းျဖေတာ့မွ ‘စာရင္းနဲ႕ အင္းနဲ႕ စနစ္တက် ျဖန္႕ေ၀ေစ’ ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားသည္။

တာက်ိဳးသည့္ ေရမ်ား က်သြားၿပီးေသာအခါ လယ္အခ်ိဳ႕ ျပန္စိုက္ၾကသည္။ ျမစ္ေရ ဆိုးဆိုးရြားရြား မထိလိုက္ေသာ ေနရာမ်ားေပါ့။ ၿဂိဳဟ္ဆိုးတို႔သည္ အေဖၚအေပါင္းႏွင့္မွ ေပ်ာ္ပံုရသည္။ စပါးပင္ဖ်က္ေသာ (ပုရစ္ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္) ပိုးေကာင္မ်ားစြာ က်သည္။ ပိုးေကာင္ႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ ဌာနဆိုင္ရာ ၀န္ထမ္းေပါင္းစံု စစ္ဆင္ေရး ထြက္ၾကရျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔ကလည္း ေက်ာင္းမွာ ဖင္ၿမဲေအာင္ မေနရႏိုင္။ မိဘလယ္ထဲ၊ စက္ေလွထဲ သူတို႔ေလးေတြ ေရာက္ကုန္ၾကရသည္။ ျပန္ေဆာက္ေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားအတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရား၊ ဌာနဆိုင္ရာႏွင့္ ေက်ာင္းသား မိဘဟူေသာ ဆူးမ်ိဳးစံုၾကားညပ္ေနရသည့္ ‘ဘူးသီး’ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးမ်ားမွာ UNICEF ကို ‘ယူႏွိပ္စက္-အိုင္စိတ္ညစ္’ ဟု ထုတ္ညည္းျဖစ္ၾကရသည္ အထိ။ ဒီေလာက္ အရွည္ၾကီးေျပာၿပီးကာမွ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီကို ႏွိပ္စက္သည္ ထင္စရာလားဟု အျပစ္တင္ခ်င္ၾကပါမည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားက ႏိုင္ငံတကာကို ဘယ္သို႔ သေဘာထားသည္ကို သိေသာသူမ်ားက နားလည္စာနာႏိုင္ေကာင္းပါ၏။

နာဂစ္ေမႊၿပီးေသာအခါ က်န္ခဲ့သည့္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ကို ယခုထိ နည္းမ်ိဳးစံုႏွင့္ ကုစားေနၾကဆဲ။ နာဂစ္ကို ကံစမ္းမဲေပါက္ၾကသူမ်ားဘ၀မွာ နာတာရွည္ေ၀ဒနာေပါင္းစံု ၀င္ေရာက္ႏွိပ္စက္ေနၿပီးသား လူမမာတစ္ေယာက္အတြက္ ေဆးခန္းသြားေနစဥ္ သစ္ကိုင္းေျခာက္ ကိုယ့္အေပၚက်ိဳးက်သည့္အျဖစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ကၽြန္မမွာေတာ့ မုန္တိုင္းအၿပီး ရက္မ်ားမၾကာမီမွာပင္ ကၽြန္းေပါက္စနေပၚ ေသာင္လာတင္ခဲ့ရသည့္အတြက္ ကာယကံရွင္တစ္ပိုင္း၊ တာ၀န္မဲ့တစ္ပိုင္းဘ၀ကို အရွင္လတ္လတ္ေရာက္သြားရပါေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မွ တစ္ဆင့္ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံစားခဲ့ၾကရေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ ပညာေရးအတြက္ ပါ၀င္လွဴဒါန္းႏိုင္သည္ဆိုေသာအခါ You-ႏွိပ္စက္ တို႔၊ I စိတ္ညစ္တို႔ကို ျပန္သတိရမိေသးသည္။ ကိုယ္လွဴခ်င္သည့္တိုင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ပါ၀င္ေနၾကရမည့္သူမ်ား၏ စိတ္ဒုကၡ၊ ကိုယ္ဒုကၡတို႔ကို ထည့္ေတြးရျပန္သည္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ အစီအစဥ္မွာ မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ပညာဆက္လက္သင္ယူရန္ အခက္အခဲေတြ႕ၾကံဳေနၾကရေသာ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းကေလးမ်ားအတြက္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့ေပးရန္ျဖစ္သည္။ ကေလးတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ေနာက္ခံအေၾကာင္းအရာမ်ားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္သိႏိုင္ၿပီး ကုိယ္ေထာက္ပံ့မည့္ကေလးကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္သလို ေထာက္ပံ့သူမရွိေသးသည့္ကေလးမ်ားအနက္ အလွည့္က်ကေလးအတြက္လည္း ေထာက္ပံ့ႏိုင္သည္။ လစဥ္ ကိုယ့္မိသားစုကိုယ္ ျပန္ပို႔ေနသည့္ေငြပမာဏကိုလည္း မထိခိုက္၊ ကိုယ္သံုးစြဲေနက်ပမာဏထက္လည္း ထူး မေလ်ာ့၊ ပညာသင္လိုသူ ကေလးငယ္တစ္ဦးအတြက္ အကူအပံ့ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ အစီအစဥ္ျဖစ္၍ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္မွာ ၂၀၀၈-၀၉ ပညာသင္ႏွစ္ပင္ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါၿပီ။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဓါတ္ပံုမ်ားကို ဒီေနရာမွာ သြားၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။ (သူတို႔ေလးေတြ ေရးထားေသာ စာလံုးေပါင္း မွားမွား၊ ပဲပင္ေပါက္စာေလးမ်ားကို ျမင္သည့္အခါ အစ္မျဖစ္သူ မူလတန္းျပ ဆရာမ၏ တပည့္မ်ားကို သတိရသည္။ သင့္ပတ္၀န္းက်င္မွ အသီးအႏွံ(၃)မ်ိဳးကို ေရးပါဆိုေတာ့ – ‘ေက်ာက္ဖလံုသီး’ ဆိုပဲ။ သင္ႏွစ္သက္ေသာ ဟင္း (၃)မ်ိဳးဆိုျပန္ေတာ့ -`ေခြးသား´တဲ့။ ပဲခူးတိုင္း၊ ေပါက္ေခါင္းၿမိဳ႔နယ္အတြင္းက ေျမာက္မေကြရြာကေလးမွာ ၃ ႏွစ္နီးပါး တာ၀န္က်ခဲ့သူ အစ္မက လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ေျပာတတ္ရွာသည္။ )

စာသင္ႏွစ္ၿပီးဆံုးခ်ိန္တြင္ ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ေဆာင္ရြက္မည့္အစီအစဥ္မ်ားကို ေဆြးေႏြးရန္ႏွင့္ အလွဴရွင္အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳရန္ ဖိတ္စာေလးေရာက္လာခဲ့ပါသည္။

အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ထိုေန႕က ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အလွဴရွင္ ဂုဏ္ျပဳပြဲကို ကိုယ္တိုင္ မတက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း Gmail Inbox မွ ဖိတ္စာကိုျမင္မိတိုင္း တစ္ခ်ိန္က `တိုင္းဧရာ၀တီ၊ ၿမိဳ႕ေရၾကည္၊ လူမည္ xxxx၊ ကုန္မွ ေအး ´ဟု ရြတ္တြတ္တြတ္ ေရရြတ္ရင္း တစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုးက ေက်ာင္းရွိသမွ်ကို စက္ဘီးတစ္တန္၊ ကုန္းေက်ာင္းတစ္တန္၊ ေလွတစ္တန္သြားကာ စစ္ေဆးတတ္ေသာ လက္ေထာက္ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴး ဆရာခ်စ္ ကို သတိရေနမိပါသည္။ ဆရာခ်စ္ေရ…………… ခု နာဂစ္အၿပီးမွာ ဘယ္လိုမ်ား ေရရြတ္ေနဦးမလဲ သိခ်င္စမ္းပါဘိ။

(စာၾကြင္း။           ။ ပမာဏ မမ်ားလွေပမယ့္ ယမမင္းထံ အစစ္ခံရင္ ပထမဆံုး စိတ္ထဲေပၚလာမယ့္ ေကာင္းမႈအျဖစ္ ေတြးမိလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာပါ။ ကေလးတို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ သန္စြမ္းေတာက္ပႏိုင္ပါေစ။)

April Fool-ေနာက္ဆက္တြဲ

April Fool အတြက္ မ်ိဳးစံု လုပ္သမွ်ထဲမွာ ဒီတစ္ခုကေတာ့ အလြန္ဆံုးပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။ စံခ်ိန္တင္ ႏွိပ္စက္ႏိုင္သူမ်ားပါ။ ဒါကို အ႐ူးလုပ္တယ္လို႔ မယူဆခ်င္ေပမယ့္ ဒီေန႕မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ဗ်ာ။ ကို ဒီဘီၾကီးတို႔ သတိ၀ီရိယ အျပည့္နဲ႕ လည္တာေတာင္ ခံလိုက္ရတာ ရွိေသးတာပဲဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္ထားပါတယ္။

ကယ္လီဖိုးနီးယားတကၠသိုလ္ (စန္ဒီယာဂို)

ကယ္လီဖိုးနီးယားတကၠသိုလ္ (စန္ဒီယာဂို)

ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတြးစရာရွိတာက တကၠသိုလ္က လုပ္တဲ့ ဧပရယ္ဖူးလ္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့ေနာ္။ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္တိုင္းမ္ သတင္းစာက ေနာက္တာလားမွ မသိတာ။ အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္သူမ်ား ကိုညီညီ(သံလြင္) ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးကိုသာ သြားဖတ္ၾကပါ။ အဲဒီမွာ ရက္စြဲ ထည့္မေရးထားေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ 1st April ဟာ ဗုဒၶဟူးေန႕ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္မိမယ္ဆိုရင္ ဒီလို သံသယ၀င္ဖို႔ လို/မလို စဥ္းစားမိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ကိုဒီဘီၾကီးေရးတာကို ဖတ္မိတာေၾကာင့္လည္း နည္းနည္းပိုၿပီး စိတ္ပါလာတာ။ အခုလို ေနာက္ေျပာင္တာမ်ိဳးေတာ့ မၾကံဳပါရေစနဲ႕ …… ဘုရား…. ဘုရား……။

MIT, Dreams and Ways

USA က MIT ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေ၀းၾကီးမွ ဟိုးအေ၀းၾကီးက ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါပဲ။ ကိုယ့္တကၠသိုလ္က သင္လိုက္တဲ့ ပညာေတြေတာင္ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ ေပ်ာက္ေတာ့မယ္မွန္းမသိေအာင္ ကၽြန္မလည္း အေမ့ေပ်ာက္ခံၿပီး ေတာမေရာက္၊ ေတာင္မေရာက္ အလုပ္ေတြနဲ႕ ခါနာမွန္ေရး ၾကိဳးစားေနရတယ္ေလ။ အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စကားနဲ႕ေျပာရရင္ ႐ူးျပားနိမ္းေဟး-ခါနာနိမ္းေဟး ေပါ့။ ခက္တာက ကိုယ္သင္ခ်င္လြန္းလို႔ ၾကိဳးစားပမ္းစားသင္ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ေမ့ေပ်ာက္ကုန္ရင္ ဆိုၿပီးေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲ နာနာက်င္က်င္ ျဖစ္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ရွာေဖြ ဖတ္ရင္း အင္တာနက္ဆိုတာၾကီးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ သံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္တိုင္းလည္း ကိုယ္နားမလည္တာေတြ မ်ားလာရင္ စိတ္ဓါတ္က က်ခ်င္လာပါေရာ။ ကိုယ္ ေလ့လာတာလည္း ဘယ္အဆင့္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ၊ ကိုယ္ႏိုင္ေလာက္၏/မႏိုင္ေလာက္၏လည္း မသိ၊ ကိုယ့္ရဲ႕  Self-study ေတာ္ပံုမ်ား 😦

အဲဒါနဲ႕ အေ၀းသင္ပညာေရးကို သတိရသြားပါတယ္။ ကၽြန္မသင္ေပးခဲ့ရတဲ့ guide တပည့္ေလးေတြထဲမွာ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္အထိ ပါပါတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကို အားေပးၾကတဲ့ မိဘေတြက အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ေလးက တကၠသိုလ္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႔နဲ႕   ၉ မိုင္ပဲ ေ၀းပါတယ္။ လိုင္းကား ေန႕စဥ္ရွိၿပီး ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေစ်းသည္/ ကုန္သည္ေတြ ပံုမွန္သံုးစြဲေနတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မနက္သြား/ညေနျပန္ ေန႕ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရီးစရိတ္နဲ႕ အျခား အေထြေထြအသံုးစရိတ္ရယ္၊ ေက်ာင္းမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ခံစားဖို႔ရယ္ဆိုေတာ့ စရိတ္က မေသးလွဘူးေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူဆိုၿပီး တစ္စု ထပ္ထြက္လာပါတယ္။အဲဒီက်ျပန္ေတာ့ အေဆာင္စားရိတ္နဲ႕ မိဘရင္ခြင္က ခြါရတဲ့အခါ တျခား၊တျခားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြက ရွိလာျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ပဲ သာမန္ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားရွာေဖြေနရတဲ့ မိဘေတြက အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကုိ မ်က္စိက်သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ေတာ့ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲ ၀င္မွာပဲကိုး။

အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ဆိုတာၾကီး တက္ပါၿပီဆုိေတာ့မွ မိဘေတြ မသိခဲ့တဲ့ အနီးကပ္ဆိုတာၾကီး ပါလာပါေလေရာ။ စာစဥ္ဖိုး၊ လက္ခ်ာတိပ္ေခြဖိုး ဆိုတာကေတာ့ မိဘေတြကို ရွင္းျပလို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ယူရ၊ အနီးကပ္တက္ရတဲ့ စားရိတ္က ေန႕ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့လူေတြေလာက္ကို ထြက္လာပါတယ္။ စာေမးပြဲဆိုလည္း ေန႕ေက်ာင္းသားေတြထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတင္းက်ပ္တယ္ဆိုၿပီး ညည္းညဴၾကပါတယ္။ ဆရာ/ဆရာမေတြအေနနဲ႕လည္း အေ၀းသင္ေက်ာင္းသားေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မတတ္မွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ ပိုၿပီး ကရိကထ ခံရပါတယ္။ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ ‘ပညာေရး၊ ေ၀းသည္မရွိ’ ဆိုတာက ေပးလာတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဘြဲ႕ရစာရင္းနဲ႕ မမွ်ေအာင္ပါပဲ။

အဓိကအခ်က္က ရလာတဲ့ ဘြဲ႕ကို လိုခ်င္တာလား၊ အဲဒီပညာေရးက သင္ေပးလာမယ့္ ပညာကိုလိုခ်င္တာလားဆိုတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြမ်ား သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို အပင္ပန္းခံ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ သူတို႕ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီေက်ာင္းၿပီးလို႔ လယ္ထဲ ကိုင္းထဲ ျပန္မဆင္းဘဲ တျခားလုပ္ငန္းခြင္၀င္တဲ့အခါ အေ၀းသင္ဘြဲ႕မို႔ သူမ်ားထက္ မ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္တဲ့။ အသံုးမက်တာ သူမ်ားထက္ဆိုးေနမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္အသိစိတ္ေလးနဲ႕ကိုယ္ ၾကိဳးစားၾကတာပါတဲ့။ ကၽြန္မျဖင့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းနားက ရြာမွာ အေဆာင္သြားေနၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တကၠသိုလ္ တက္ရတာေတာင္ သူတို႕ကို ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ အားနာမိသြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေျပာျပမိရင္ ဩဘာေပးေလာက္ရဲ႕- ေၾကာင္ပါ့ ဆိုၿပီးေလ။

သူတို႕ တန္ဖိုးထားတဲ့အေပၚမူတည္ၿပီး သူတို႕ ဘ၀ေလးေတြမွာ အမ်ားၾကီးမဟုတ္ေတာင္ အေတာ္ကို ကြာျခားၾကပါတယ္။ လူ႐ိုေသရွင္႐ိုေသ၊ မိတ္ဆက္လို႔ေကာင္းေအာင္၊ အလုပ္ေလွ်ာက္လို႔ ေဘာင္၀င္ေအာင္ သင္ခဲ့ၾကသူမ်ားဟာ ေရာက္ေလရာမွာ ရပ္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဆက္ၿပီးတိုးတက္ဖို႔ (ဆိုလိုတာက ေလ့လာသင္ယူၿပီး တိုးတက္ဖို႔) ၾကိဳးစားလက္စရွိတဲ့ ဘြဲ႕ထက္ ပညာကို လိုခ်င္သူမ်ားသာ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ တိုးတက္လာၾကတာပါ။ ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းၿပီးခါစ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကံဳ အားနည္းခ်က္အရ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ တကယ္ အသံုးခ်ရင္း ဆက္လက္ ေလ့လာသြားမွသာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြကို ထပ္ၿပီး ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မွာပါ။ ဒီလိုနဲ႕ လုပ္ငန္းခ်ိန္ျပင္ပ သင္တန္းေတြဆီမွာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေပၚလာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကလည္း self-study ကို ညႊန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လမ္းခြဲအမ်ားၾကီးမွာ သိုးေပ်ာက္ကို ရွာၾကသလိုေပါ့။ ကိုယ္ ဘယ္လမ္းလိုက္ရပါ့ ဆိုၿပီး ေထြျပားသြားတတ္တာလည္း ရွိသလို ေျမပံု မျပည့္စံု၊ လမး္စရိတ္မရွိလို႔ ဆက္မသြားျဖစ္တာေတြလည္း self-study ရဲ႕ ေဘးထြက္ အာနိသင္ေတြ ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္ပါတယ္။

အခု Mysteryzillion Forum မွာ mmlegend ညႊန္းထားတဲ့ MIT က ပံ့ပိုးတဲ့ Opencourseware ဆိုတာ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာ MIT က ေပးတဲ့ ဘြဲ႕ကိုမွ လိုခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ တက္ရမယ့္ အခ်ိန္၊ ေငြ၊ အျခားအျခားေသာ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး သြားတက္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ေလ့လာမႈနဲ႕ကိုယ္ ဘယ္လို မြမ္းမံမလဲ၊ ဘယ္လို ျပန္ေႏႊးမလဲ၊ ဘယ္လို ၾကိဳးစားမလဲဆိုရင္ သူတို႔ပံ့ပိုးထားတဲ့ lecture notes, learning aids, video lectures, recession ေတြကို အစီအစဥ္ခ်ၿပီး ေလ့လာလို႔ရပါၿပီ။ ဒီလို အလြတ္ေလ့လာမႈေတြအတြက္ MIT မွာ register လုပ္စရာ၊ Fees သြင္းစရာ မလိုသလို diploma, certificate, degree ေတြ ေပးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ၿပီး သိုးေပ်ာက္ရွာဖို႔အတြက္ ျပည့္စံုေကာင္းမြန္တဲ့ ေျမပံုတစ္ခ်ပ္ရသလိုပဲ ျဖစ္မွာပါ။

အခု ကၽြန္မ MIT ရဲ႕ အေ၀းသင္ေက်ာင္းသား လုပ္ၾကည့္ေနပါၿပီ။ သူက ေပးမယ့္ ဘြဲ႔ ဆိုတာထက္ ကိုယ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဒါေတြဟာ ဘာေတြပါလိမ့္ဆိုတဲ့ ေယာင္တီးေယာင္နဘ၀ကို ျပန္ျဖည့္ဆည္းခ်င္တာနဲ႔ကို MIT ရဲ႕ Virtual ေက်ာင္းသား လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။  ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေလွ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ လမ္းေတြမွာ ရခဲ့တဲ့ အျခားအျခားေသာ ေျမပံုဖတ္နည္းမ်ားကိုလည္း အသံုးခ်ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြကို အလကားမျဖစ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္အားေပးရင္း၊ အခု ေလ့လာသင္ယူမႈ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ တက္ေလွ်ာက္ျပန္ၿပီေပါ့ရွင္။ 🙂

ျမန္မာကေလးမ်ား၊ အနာဂတ္ေပ်ာက္ဆံုးမႈႏွင့္ စကာၤပူေက်ာင္းမ်ား (၂)

ပထမပိုင္းတုန္းက ျမန္မာျပည္ကေန ျပည္ပကို ထြက္ၿပီး တိုးတက္မႈရွာဖို႔ တြန္းပို႔သလိုျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြအေၾကာင္းပါ။ အဲဒီအေျခအေနအရ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခုအေနနဲ႕ ျပည္ပေရာက္ေနသူေတြရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မအေနနဲ႕ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာရခက္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က ျပည္ပေရာက္ေနသူေတြထဲ အပါအ၀င္ကိုး။
ေဆာင္းပါးရွင္ Sandra Davies က ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းထားတဲ့လူေတြထဲမွာ ေပၚလီေက်ာင္းဆင္းလူငယ္/လူလတ္မ်ား၊ အဲဒီလူေတြရဲ႕ ျမန္မာျပည္က မိသားစု၀င္ (မိဘ/ညီအကို ေမာင္ႏွမ)မ်ား၊ လက္ရွိစကာၤပူသင္႐ိုးအတိုင္း သင္ၾကားေပးေနၿပီး တစ္ေန႕ေန႕တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စကာၤပူကို သြားမယ္လို႔ ရည္မွန္းထားသူမ်ား ပါ၀င္ပါတယ္။ အျမင္အတိုင္းေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္က မိသားစုမ်ားဟာ ကိုယ့္ကေလး ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး ပညာသင္ဖို႔လႊတ္တဲ့အခါ “သြားေပေရာ႕၊ ေနာင္ျပန္မလာနဲ႕” လို႔ မရည္ရြယ္၊ မသြန္သင္၊ မေတာင္းဆို၊ မခိုင္းေစပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ မျဖစ္မေန ျပန္ကို ျပန္လာမွျဖစ္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲေကာင္းေကာင္း၊ ေတာ္ေတာ္၊ ျမန္မာျပည္မွာပဲ အတူတူ ႐ုန္းကန္ၾကရေအာင္ လို႔လည္း မေတာင္းဆိုပါဘူး။ လက္ရွိ အေျခအေနမွာ မိသားစုနဲ႕ အတူတူ ႐ုန္းကန္တာဟာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥျဖစ္ေပမယ့္ ေနာင္ အနာဂတ္၊ သူမ်ားတတ္တဲ့ပညာ ကိုယ္မတတ္ရင္၊ သူမ်ားသိတဲ့အသိ ကိုယ္မသိရင္၊ သူမ်ားဘ၀နဲ႕ ကိုယ့္ဘ၀ ေၾကးတမ္းတိုက္လို႔ မရစေကာင္းေပမယ့္ ေနာင္တ မရခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒီလို အသိစိတ္အေျခခံနဲ႕မို႔ ျမန္မာကေလးေတြ ေရာက္ေလရာ ေနရာတိုင္းမွာ ပိုၾကိဳးစားျဖစ္ ၾကတာလို႔ ကၽြန္မေျပာခ်င္ပါတယ္။
အခု ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ရွိတဲ့ စီးပြါးေရး အေျခအေနဟာ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာကိုယ္ ခ်စ္တီးသူေဌးနဲ႕ ဘံုေဘဘားမားဆီကေန လက္ေ၀ခံၿပီး ရပ္တည္ခဲ့ၾကရတဲ့ ၁၉၃၀ ႏွစ္မ်ားဆီကနဲ႕ ဘာမွ မထူးပါဘူး။ ထမင္းႏွစ္နပ္ ရွာစားဖို႔ေတာ့ ဘယ္မွ သြားစရာမလိုေပမယ့္ အျခား က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး လိုအပ္ခ်က္မ်ားအတြက္ေတာ့ စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေဆးကုမစားေတာ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ မ်ားလာတာ၊ ေစ်းေရာင္းစားတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြမ်ားလာတာ၊ ကုမၸဏီသူေဌးေတြမွာ ေငြမည္းခ၀ါခ်လို႔ ေရာက္လာတဲ့ လွည့္ပတ္ေငြေတြမ်ားလာတာ ခ်က္ျခင္း ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ပါဘူး။ ပညာကို သင္ယူခဲ့ၾကတုန္းက အေကာင္း၊ အဆိုး၊ အသင့္၊ မသင့္၊ အသံုးတည့္၊ မတည့္၊ ဒါေတြအတြက္ သင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ပညာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္အတိုင္းပဲ ဆက္လက္သံုးစြဲရပ္တည္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ပတိ႐ူပေဒသအခ်က္ စံခ်ိန္မမီပါဘူး။ ပညာကို အသံုးခ်ဖို႔ စိတ္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ ပညာရွာသူရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ ပညာေပးသူရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ ပညာေဆြးေႏြးရာမွာ လြတ္လပ္မႈ ဒါေတြမရွိတဲ့ ေဒသဟာ ပညာရပ္တစ္ခု ထြန္းကား ရပ္တည္ အသံုးက်ဖို႔ ပတိ႐ူပေဒသ မမည္ပါဘူး။
အခု ဒီေဆာင္းပါးရွင္ေတြ႕ၿပီး ေမးထားတဲ့အထဲမွာ ေပၚလီေက်ာင္းဆင္းၿပီး PR ဘ၀နဲ႕ စကာၤပူႏိုင္ငံသား-အိမ္ေထာင္ဖက္ေလာင္းနဲ႕ အေျခခ်မယ္ဆို ခ်ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူငယ္ပါပါတယ္။ (ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ ကၽြန္မတို႔နဲ႕ သက္တူရြယ္တူျဖစ္ပါတယ္။ အခု ဒီေဆာင္းပါးက လူငယ္ေတြအေနနဲ႕ ေရးတာမို႔ပါ၊) သူကေတာ့ အခုထိ စကာၤပူႏိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူဖို႔ စိတ္ကူးမရွိပါဘူးတဲ့။ အေၾကာင္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ခဲ့မယ့္ မိသားစုကို သူ႔အေနနဲ႕ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္လို႔ပါ။ ေဆာင္းပါးရွင္က ေမးထားတဲ့ မိဘအေတာ္မ်ားမ်ားကို သံုးသပ္ထားတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ေ၀းေလ ေကာင္းေလဆိုၿပီး ပို႔ေပးၾကတာပါတဲ့။ ဒီကလူငယ္ေတြ မိုက္လိုက္တာလို႔ ေျပာခ်င္ပံုပါ။ ဒီလို ေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ လူငယ္အမ်ားစုဟာ မိဘအိမ္မွာ ဘယ္လိုပဲ ေနလာခဲ့ၾကသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္အဆင့္အတန္းမ်ိဳးက လာခဲ့ၾကသည္ျဖစ္ေစ၊ မိေ၀းဖေ၀းဘ၀ေရာက္တဲ့အခါ စိတ္ဓါတ္အားတင္းၿပီး ၾကိဳးစားရပ္တည္ခဲ့ၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒီအေျခအေနက ဘ၀ေပးအသိလို႔ ေခၚရမယ္ထင္ပါတယ္။  
ဒီလူေတြ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္လာတဲ့အခါ အျခား ႏိုင္ငံတကာဆီကို ဆက္လက္ ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး သင္ယူမႈ၊ အသံုးခ်မႈေတြ ဆက္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တံဆိပ္အကပ္ခံရတာက စကာၤပူပညာေရးစနစ္က ေပးတဲ့ တံဆိပ္နဲ႕ပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က လူရယ္လို႔ မရပ္တည္ႏိုင္ဘဲ စကာၤပူႏိုင္ငံမွာ ပညာသင္လာခဲ့တဲ့ ဘြဲ႕၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြနဲ႕ ရပ္တည္ရတာပါ။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္မတို႔ေတြ ဂုဏ္ယူႏိုင္မယ္ ထင္ပါသလား။ ကိုလိုနီေခတ္က ကာယဗလဦးေဇာ္၀ိတ္တို႔၊ ဂ်ာမနီအိုလံပစ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အစြမ္းျပခြင့္ရခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားမ်ားအျဖစ္ ပန္ခ်ာပီေဗာင္းထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္းၿပီး သြားခဲ့ၾကရတာပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြဟာ ေနရင္းထိုင္ရင္းကိုပဲ လူမ်ိဳးျခား၊ ႏိုင္ငံျခားတံဆိပ္ အကပ္ခံေနရတာပါ။
ဒီအေၾကာင္းေတြထဲမွာ ကၽြန္မ လူတစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းကို ခ်န္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လည္း ပါမွ ျပည့္စံုမွာမို႔ ထည့္ေရးရပါ့မယ္။ ‘ျပည္တြင္းျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံျခားသားေတြ’ အေၾကာင္းပါ။ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္အရည္အေသြး၊ ကိုယ့္အေျခအေနကို အေမ့ၾကီးေမ့ၿပီး ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို အသားက်လြန္သြားသူမ်ားေပါ့။ ဆရာၾကီး လူထု ဦးစိန္၀င္းက ျပတ္ျပတ္ပဲ ေျပာသြားတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံသားစာရင္းမွာ ထည့္မတြက္ေစခ်င္ပါဘူး။
ျပည္တြင္းက အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ား ျပည္ပကို ေရာက္ကုန္တဲ့ ဦးေဏွာက္ယိုစီးမႈကို တတိယကမာၻက ဖြ႕ံၿဖိဳးမႈနည္းေနတဲ့/ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြ အေနနဲ႕ ရင္ဆိုင္ၾကရတာ ထံုးစံပါ၊ ဘရာဇီးက ေျခေထာက္ယိုစီးမႈလို႔ ေဘာလံုးသမားေတြသိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆီက ယိုစီးသြားတဲ့ ဦးေဏွာက္ေတြ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္လာမလဲ၊ ပတိ႐ူပေဒသျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ ပါလက္စတိုင္းေတြလို ကိုယ့္ေျမကို စြန္႔ခြာခဲ့ရသူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြလို တိုင္းျပည္ထူေထာင္ဖို႔ ျပန္လာတဲ့အခါ ဦးေဏွာက္အျပည့္ ပါလာဖို႔ပဲ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ စီးပြါးေရးအရေတာ့ ဂ်ဴးေတြလို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံရွိဖို႔ မလြယ္ဘူးေပါ့ရွင္။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ၊ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဘဏ္ေတြမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ျမန္မာ့အဆီအႏွစ္ေတြကို ျပန္လည္အသံုးခ်ခြင့္ရႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။ အဲဒီလို တိုင္းျပည္ထူေထာင္ခ်ိန္က်ရင္ေပါ့ေလ။  😀
အေရးၾကီးတာတစ္ခု ေမ႔ခဲ့ေတာ့မလို႔။ အခု စစ္အာဏာရွင္စနစ္က ထိုးေကၽြးလို႔ အစားခံေနၾကရတဲ့ တတ္/သိ ပညာရွင္ေတြဟာ အစားခံရတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနမယ္သာဆိုရင္ ႏိုင္ငံတကာမွာ ရွိေနသမွ် ျမန္မာသံ႐ံုးေတြဟာ အခြန္တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးရွင့္။ ေရာက္ရာေနရာမွာ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ခံယူသြားၾကမွာကိုး၊ အခုထိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ သိသမွ်မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အျခား ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ကူးေျပာင္းမႈ အနည္းဆံုးပဲလို႔ ၾကားရပါတယ္။ သံ႐ံုးနဲ႕ အျခား အခြန္ထမ္းစနစ္ေတြ ဘယ္လိုပဲ ႏွိပ္စက္ႏွိပ္စက္၊ အခု ထိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေျမကို ကၽြန္မတို႔ မစြန္႔လႊတ္ရေသးဘူးလို႔ပဲ စိတ္ေျဖေနၾကရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ပညာမတတ္ေလ၊ ေကာင္းေလဆိုတဲ့ စီမံခ်က္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္အထည္မေပၚရေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး ပညာသင္ယူခဲ့၊ သင္ယူဆဲ လူငယ္မ်ားဘ၀တုန္းက ကၽြန္မတို႕ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဆက္လက္ ႐ုန္းကန္ေနၾကတုန္းပါပဲ။ ကုိယ္လုပ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ေပါ့။