လြဲလြဲေလးလည္း ေကာင္းပါတယ္

အလြဲၾကီး –

သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန စာေတြ ေဖာ္၀ပ္ရင္းနဲ႕ (ကိုယ္တိုင္အတြက္) အေတာ္ ကို႔႐ို႕ကားယားႏိုင္တဲ့ စာတစ္ေစာင္ ေကာ္ပီအမ်ားၾကီးေရာက္လာပါတယ္။ ဘာသာေရးဆိုင္ရာကိစၥပါ။ အမ်ားၾကီးေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေထာ္ေလာ္ကန္႕လန္႕ျဖစ္ေနတယ္ထင္လို႔ နည္းနည္းပါးပါးေျပာၿပီး Reply All လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ပို႔လိုက္တဲ့သူေတြထဲက တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ႕ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့မွာ ၏၊ သည္၊ ၍ မလြဲ အကုန္ကူးခ်ၿပီးသကာလ သူဒီလိုေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပါက္ေအာင္ mail ပို႔ေပးတဲ့ ကိုယ့္ကို ေက်းဇူးတင္ထားပါတယ္။

အလြဲလတ္ –

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ စာနဲ႕ စီဒီေခြတစ္ေခြကို တျခား သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္အိမ္လိပ္စာနဲ႕ဆိုေတာ့ လာေရြးဖို႔ စာတိုက္ကေန စာဆင့္သြားပါတယ္။ ပစၥည္းရွင္ သူငယ္ခ်င္းက Jurong East မွာ ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ေနရာနဲ႕ အေရွ႕ဖ်ား/အေနာက္ဖ်ားပါ။ သူတို႔အနားက IMM မွာ Singpost က စာတိုက္ရွိတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ဘက္ကို လႊဲၿပီး ပို႔ခိုင္းေပးပါလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဖုန္းထဲကေန လမ္းညႊန္ခ်က္ေပါင္းစံု၊ Postal Code ေပါင္းစံု၊ ခလုပ္ေပါင္းစံု ႏွိပ္ၿပီးတဲ့အခါ စိတ္လက္ေပါ့ပါးၿပီး ေရာက္သြားၿပီေဟ့ လို႔ သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းအေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္သြားပါတယ္။ Jurong Point ကိုပါ။

အလြဲေလး –

Site ကေန ၀ိုင္ယာၾကိဳးနမူနာတစ္စ ေပးၿပီး အဲဒီ၀ိုင္ယာအရြယ္အစားအတြက္ ပစၥည္း ၃ခု ဒီေန႕ မွာေပးပါလို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ၀ိုင္ယာေတြကို Distribution Board မွာ ဆင္ေနၿပီဆိုေတာ့ Labeling အတြက္ အေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနရတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီ ၀ိုင္ယာအရြယ္အစားက Label တပ္ရမယ့္စာရင္းမွာ မရွိတဲ့အတြက္ သူနဲ႕သင့္ေတာ္တဲ့ လက္သန္းလံုးအရြယ္ အျဖဴေရာင္ Labeling Plastic Tube အဆင္သင့္မရွိ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ ဒါနဲ႕ site ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ confirm လုပ္ေတာ့ 3/4″  Brass Gland မွာတာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ (Nut ေခါင္းလို ပံုစံမ်ိဳးေလ ၊ အေတာ္နီးစပ္တယ္ေနာ္)။

*******                               ********                                   ********

အလြဲၾကီး ေနာက္ဆက္တြဲ – ဘာမွေတာ့ မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္လည္း ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။ ကိုယ္ ေျပာမိသမွ် သူ အသံုးတည့္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ သြားတည့္ေနဦးမွာကိုး။ WeSheMe က ေျပာတဲ့ Privacy ကို Trade လုပ္တယ္ဆိုတာကို သတိရမိသြားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ Communication ကေန အျမတ္ထုတ္ခံလိုက္ရတာ လို႔ပဲ မွတ္လိုက္ပါတယ္။

အလြဲလတ္ ေျဖရွင္းပံု – သူငယ္ခ်င္းကို ေပးလိုက္ၿပီးသား ပစၥည္းေရြးရမယ့္စာရြက္ကို သူ႕ဆီမွာ ျပန္သြားယူၿပီး မနက္ျဖန္ Jurong Point မွာ သြားေရြးေပးလိုက္ေတာ့မွာပါ။ ကိုယ္စားေရြးေပးလို႔ရတယ္ဆိုတာ လံုးလံုး သတိမရမိခဲ့ဘူးေလ။

အလြဲေလး – ကေတာ့ ေျဖရွင္းစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လူမသိလိုက္ဘဲ လြဲသြားတာဆိုေတာ့ ခုမွ လူစံုတဲ့ေနရာ လာၿပီး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာျပတာ။ မသိလိုက္ဘူးမဟုတ္လား။ မၾကားလိုက္ဘူးလို႔ မွတ္လိုက္ေနာ္။ 😛

ေခတ္မီလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား!

ခက္ေတာ့ အခက္သား။ စကာၤပူမွာ လူ ၁၄၀ ေက်ာ္ ကူးေနၿပီျဖစ္ေသာ H1N1 သည္းသည္းလႈပ္ေနခိုက္မွာ ဖ်ားသည္။ ေကြးေတာ့ မေကြးပါ။ လူက မိုးတိုးမတ္တပ္ သြားလိုက္လာလိုက္ႏွင့္။

ဇာတ္လမ္းအစ – ၾကာသာပေတးေန႕ႏွင့္ ေသာၾကာေန႕ ႏွစ္ရက္ဆက္၍ Site သြားသည္။ ၾကာသာပေတးေန႕ကေတာ့ မသိသာေသး။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပင္ပန္းထားၿပီး ေသာၾကာေန႕လည္မွာ ႐ံုးကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးေတြ စိုေနရာက အဲကြန္းတန္ခိုးႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ျဖစ္သြားၿပီး အစိုဓါတ္က ႏွာေခါင္းဘက္ ေျပာင္းေရႊ႕သြား၏။ သည္အခ်ိန္မွာ စေနေန႕ျပန္မည့္ လူၾကံဳက ျပည္အထိ ေရာက္မည္ဆိုေသာအခါ — အိမ္ကို လူၾကံဳေပးရန္ ဖုန္းဆက္ ေမးကာ ညေန႐ံုးဆင္းခ်ိန္တြင္ အေျပး အလႊား ေစ်းသြား၀ယ္ပါသည္။ Mustafa တြင္ ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ အေဆာက္အဦးႏွစ္ခုလံုးကို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ပစၥည္း ရွာျခင္း၊ ၀ယ္ျခင္းမ်ား ၿပီးသည့္ေနာက္ ည ၈ နာရီေက်ာ္။ လူၾကံဳေပးျခင္းကိစၥ ၿပီးသည္ႏွင့္ အိမ္ကို ေငြလႊဲရန္ City Hall ဘက္ ေျခဦးလွည့္သည္။ လူၾကံဳလိုခ်င္သည္ ေျပာေသာ ယုန္ေမြးဆြယ္တာ- ပင္နီဆူလာမွာ ျမင္ဖူးသလိုလိုပဲဆိုၿပီး အထပ္ေစ့ ပတ္သည္။ မူစတာဖာတစ္ပတ္ႏွင့္ ညီမွ်ေသာအခါ ေျခကုန္လက္ပန္းက်လာၿပီး မေတြ႕ေၾကာင္း အေျဖထြက္လာ၏။ သည္လိုႏွင့္ အိမ္ျပန္သည့္ အေျခအေနျဖစ္ေတာ့ ည ၁၀နာရီခြဲ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ Panadol Extra တစ္လံုး ပါးစပ္ထဲ ပစ္ထည့္ကာ ေမွာက္သြားသည္။ ေခၽြးေလး စို႔ကာ ေနသာ ထိုင္သာ ျဖစ္သြားသည္။ `ငါ မဖ်ားေသး´။

စေနေန႕မနက္ ႏိုးလာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မၾကည္လင္။ ႐ံုးမသြားခ်င္ေသာ ေရာဂါအျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္လိုက္ေတာ့ ဖ်ားသည့္ဘက္ မလွည့္လိုက္ႏိုင္။ `ေတာင္လွည့္၊ ေျမာက္လွည့္နဲ႕ ႐ံုးခ်ိန္ၿပီးသြားမွာပါ´- ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးကာ အဲကြန္းခန္းထဲ သြားငုတ္တုတ္ထိုင္လိုက္သည္။ လာေလ့- ေန႕တစ္၀က္။ ႐ံုးဆင္းေသာ္ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ ပင္နီဆူလာ၊ လမ္းျပၾကယ္တို႔ဘက္ မလွည့္ႏိုင္ေတာ့။ အိမ္တန္းျပန္သည္။ ေကာင္းေကာင္း ဖ်ားရန္ အရွိန္ယူသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တနဂၤေႏြေန႕တြင္ ဂ်ိဳဟိုးလမ္းညႊန္ ကူညီ မ,စဖူးေသာ ညီမေလးက မဂၤလာေဆာင္မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖ်ားခြင့္မျပဳႏိုင္ျပန္။ သည္လိုႏွင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဖ်ားခြင့္မရရွာေသာ ခႏၶာကိုယ္က တနလၤာေန႕တြင္ ဆႏၵျပပါသည္။ ဘယ္လိုမွ မၾကည္လင္ပါ။

MRT Station ႏွင့္ ရထားေပၚတြင္ တခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားကို မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လ်က္သား ေတြ႕လာရသလို၊ ကေလးအေမ အခ်ိဳ႕လည္း မ်က္ႏွာဖံုးကိုယ္စီ နားရြက္မွာ ခ်ိတ္လာၾကသည္။ သူတို႔ၾကည့္ရသည္မွာ အေတာ္ပင္ ကို႔လို႔ကန္႕လန္႕ႏိုင္ေနၿပီး သူတို႕ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနပံုရပါသည္။ သို႔ျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားမၾကာမီ သူတို႔လည္း မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ေလးမ်ားကို ျဖဳတ္သြားၾက၏။ သို႕ေသာ္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကား တာ၀န္သိျပည္သူမ်ားပီသေနၾကေလရာ ကိုယ္တိုင္ တစ္ရွဴးေလးကြယ္ကာ ဟတ္ခ်ိဳး ေခ်ခါနီးခ်ိန္တြင္ နံေဘးမွ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း နည္းနည္း အားနာလာပါသည္။

Today မွ `ေအာ္သံ´ က႑တြင္ ကေလးမိခင္တစ္ဦးက ေရးထားသည္။ “You may survive, but my son won’t”၊ သူ႕သား ၁၀လသားကေလး ေမြးရာပါ ေရာဂါကာကြယ္မႈ အားနည္းေနေသာေၾကာင့္ ေဆး႐ံုတက္ကာ ကုသမႈ ခံယူေနရသည္။ အကယ္၍သာ ယခုအခ်ိန္ ျပင္ပမွ အျခားေရာဂါမ်ား ကူးစက္ ရရွိခဲ့လွ်င္ မည္သို႔မွ ကယ္ႏိုင္ရန္ လမ္းမရွိေတာ့။ သို႔ျဖစ္၍ —–  ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္သြားေနၾကေသာ၊ မိမိကိုယ္တိုင္ မသိႏိုင္သည့္ ေရာဂါပိုးသယ္ေဆာင္သူမ်ားကို သူ ေတာင္းဆိုထားသည္က-`ကာကြယ္ျခင္းျဖင့္ ကယ္တင္ၾကပါ´။

Mask သံုးျခင္း၏ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားအား မသိမဟုတ္၊ သိပါ၏။ သိပါေသာ္လည္း – မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ တပ္ရမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ အေတာ္ ၀န္ေလးမိသည္။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ အေၾကာက္အလန္႕ နည္းလြန္းသလား၊ ေၾကာက္တတ္သူဟု အထင္ခံရမည္ကိုပင္ ေၾကာက္လြန္းသလား၊ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနသည္။ ေကြးရဲလွ်င္ ေကြး- quarentine ထဲ ေရာက္သြားမည္ ဆိုၿပီး ေၾကာက္တာက ပိုမည္ထင္ပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္လည္း သူမ်ား မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္သလို လိုက္စြပ္ၿပီး ေခတ္မီလိုက္လွ်င္ ေကာင္းမလား။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ – အမိေျမမွာ ကိစၥတစံုတရာရွိ၍ သတင္းထုတ္ျပန္သည့္အခါ ျပည္သူလူထု အစိုးရိမ္လြန္၊ ေၾကာက္လန္႕ၾကသည္မ်ား မျဖစ္ေစရန္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းထုတ္ျပန္ေသာ သတင္းစနစ္ကို အေတာ္က်င့္သားရေနသည္ထင့္။ ယခု စကာၤပူကၽြန္းကေလးမွာ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီးဌာနက အေရးတယူ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား လုပ္ေနသည္ကိုပင္ စိတ္ထဲမွာ သည္းသည္းသန္သန္ ျဖစ္မလာ။ ေၾကာက္စရာလား။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနေသးလွ်င္ ခံႏိုင္ရည္အရာမွာ ဧတဒဂ္ေပးေလာက္ေသာ `ငါဟဲ့- ျမန္မာ´။

လတ္တေလာ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္။

ယေန႕ ႐ံုးမွ ခြင့္ယူ၍ အိမ္တြင္ အားရပါးရ ဖ်ားပါသည္။ ေမာင္ထြန္းသူ ျမန္မာျပန္ `ပီကင္း´ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေန၀င္းျမန္မာျပန္ `ေဂါ့ဒ္ဖားသား´အားကိုး ရွိပါသည္။ တစ္မနက္လံုးေဆးေသာက္လိုက္၊ ျပန္အိပ္လိုက္ လုပ္ၿပီးေသာအခါ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိေနပါၿပီ။ ေဆးခန္းမသြားပါ။ အေၾကာင္းရင္းက တုပ္ေကြးမဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ဘာသာ ေသခ်ာေသာ္လည္း Quarentine ထဲ ေရာက္မွာစိုးၿပီး မသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေခတ္မီေအာင္ မေကြးရဲလိုက္ပါ။ ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္တာပါပဲ။ ခုေတာ့-

`အားလံုးေကာင္းပါသည္ခင္ဗ်ား´

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၃ (ဇာတ္သိမ္း)

စာရင္းခ်ဳပ္ၾကပါစို႔။

ဒီဇင္ဘာ ၁၀ရက္ေန႕ ေရာက္ေသာအခါ ၁၀ရက္ၾကာ-ကပၸိယဘ၀မွ ျပန္လည္ ႏႈတ္ထြက္ရန္ အေၾကာင္းသင့္လာပါသည္။ Pelangi တြင္ အင္တာနက္ သြားသံုးရင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမွ အင္တာဗ်ဴးရန္ email ၀င္လာျခင္းပါ။ ယခုတစ္ခါ အလုပ္အဆင္ေျပလွ်င္ေျပ၊ မေျပလွ်င္ စေတးတိုးရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့။ စုစုေပါင္း ၂ လေက်ာ္၊ ၃လ နီးပါး အခ်ိန္အတြင္း အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၿပီးၿပီပဲေလ။ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ျပန္လွည့္ခဲ့သည္။

ခ်ီကတည္းက ယဥ္သကို- မေလးအင္မီဂေရးရွင္းေကာင္တာသည္ ေအးစက္စက္ ၾကိဳႏွင့္သည္။ `မင္း ျပန္၀င္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ ခုမင္းရဲ႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ရက္စြဲေ၀း ေနေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စကာၤပူမွာ စေတးကုန္ရင္ မင္းတိုင္းျပည္ကိုပဲ မင္းျပန္သြားပါ။ ငါတို႔ဘက္ကို လာစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔ အလုပ္လာရွာဖို႔ တို႔တိုင္းျပည္ကို အသံုးခ်ေနၾကတာပဲ။´ လက္ထဲကို ပတ္စ္ပို႔ မေပးေသးဘဲ ရစ္ေၾကာ ရွည္ေနသည္ကို စိတ္ကုန္ခမ္းလွသည္။ ေနာက္ဆံုး ပတ္စ္ပို႔စာအုပ္ယူကာ လွည့္အထြက္ မၾကားတၾကား စကားကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေသး၏။ `မင္းဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာပါေစနဲ႕လို႔ ဆုေတာင္းတယ္´ ဆိုပဲ။ `ငါလည္း မလာခ်င္ပါဘူး´ စိတ္ထဲမွာ ဆက္လက္ ခြန္းတံု႕တင္ကာ စလံုးဘက္သြားမည့္ ကားကို တိုးတက္ခဲ့ေတာ့သည္။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းအေရာက္ ထံုးစံအတိုင္း White Card ျဖည့္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေလး လိုလွ်င္ အသင့္ထုတ္ေပးႏိုင္ရန္ ကိုင္ထားၿပီး ေကာင္တာေပၚ စာအုပ္ႏွင့္ White Card ထိုးေပးလိုက္သည္။ ထိုင္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးက ခပ္တည္တည္ မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္ၿပီး စာအုပ္ယူကာ Scanner ေလးေပၚတင္သည္။ ခလုပ္ေတြကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ႏွိပ္သည္။ ေခါင္းတစ္ခ်က္ယမ္းသည္။ ျပန္တင္သည္။ ခလုပ္ေတြ ႏွိပ္ျပန္သည္။ ေခါင္းထပ္ယမ္းသည္။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ မသိ။ ေျခဖ်ားေတြ ေအးလာသည္။ ေက်ာဘက္ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသားကို လွမ္းေခၚကာ ကိြစိကြစ ေျပာသည္။ စာအုပ္ေထာင္ျပသည္။ ဟိုပုဂၢိဳလ္က ေကာင္တာခ်င္း ကူးလာကာ ကိုယ့္စာအုပ္ကို ယူၾကည့္သည္။ အသက္ကို ေအာင့္ထားမိသလား၊ ရွဴေနမိသလား မမွတ္မိေတာ့။

“ေဩာ္၊ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔က မင့္စက္မွာ ေအာ္တို တက္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေဒတာေတြကို manual ပဲ ႐ိုက္ထည့္မွရမယ္။ မင္းရဲ႕ ကံေပါ့” “အိုေက၊ ေက်းဇူးပဲ။ ျပႆနာေတာ့ မရွိပါဘူးေနာ္” ဘိုလိုေျပာသမွ်ေလး နားစြင့္လိုက္မိသည္။ ဒီေကာင္တာေတာ့ ျဖတ္လို႔ ရပါရေစဘုရား။ ကိုယ္လုပ္လာေသာ စလံုး 10 ေဒၚလာတန္ E Ticket သည္ ေလဆိပ္ကေန တန္းျပန္၍ ရေသာ ပံုစံမဟုတ္ေၾကာင္း လုပ္ကတည္းက သိၿပီးသားမို႔ ေက်ာ႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ စိမ့္တက္သြားမိသည္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ႏွင့္ ကီးဘုတ္ေပၚႏွိပ္ေနသံက နားထဲမွာေတာ့ တူႏွင့္ထုေနသည့္အလား။ ဤသို႔ျဖင့္ စကၠန္႔ပိုင္းလြန္ေျမာက္အၿပီး-

“ဒံုး”

“အုိေက၊ သြားႏိုင္ပါၿပီ”

ဘုရား၊ ဘုရား။ ကိုယ့္နားႏွင့္ မ်က္စိကိုပင္ မယံုႏိုင္။ ေကာင္တာတစ္ဖက္မွာ စာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေနထိုင္ခြင့္ ရက္ ၃၀။ အက်င့္ရေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႕ဘာသာသူ ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး Kranji ဘူတာသို႔သြားမည့္ကားေပၚ ေရာက္လာသည့္တိုင္ ရင္ခုန္ႏႈန္း မၿငိမ္ေသး။ ေဩာ္……… ဘ၀၊ ဘ၀။

အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖပါသည္။ အဆင္ေျပမလိုလိုႏွင့္ မေျပလိုက္ျပန္ပါ။ ဥေရာပႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ နီးသျဖင့္ ကုမၸဏီၾကီးၾကီးမ်ားမွ လူ(ရာထူး)ၾကီးၾကီးမ်ား အိမ္ျပန္ၾကပါသည္။ ကုမၸဏီေသးေသးမွ လူေသးေသးမ်ားက ေယာင္ၾကပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလတြင္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူမွ် အလုပ္ကိစၥ အားတက္သေရာ မရွိေတာ့ပါ။ သတင္းစာတြင္ Vacancy ေၾကာ္ျငာ နည္းသြားလိုက္သည္မွာ မပါသေလာက္။ ျပန္ရဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ဇန္န၀ါရီပထမပတ္ အကုန္တြင္ စေတးလည္း ကုန္မည္ျဖစ္၍ ဒီဇင္ဘာလကုန္ခါနီးတြင္ ေနာက္တစ္လသက္တမ္းတိုး ၾကိဳးစားၾကည့္ပါေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ထပ္မံေျဖခြင့္ၾကံဳေသာ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကလည္း ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ Offer ၃ ခုရဖူးသူအျဖစ္ ဖ်ာေလးလိပ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးပိုက္ကာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့ရပါေၾကာင္း။ (ဒါမ်ိဳးေလးေတာင္ ေျဖစရာမရွိရင္ အိမ္ကို ဘယ္သို႔ မ်က္ႏွာျပရမည္ကို မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။)

စာၾကြင္း။

ျပန္မည္ဆိုေတာ့ ကုန္က်ရန္ရွိေသးသည့္စာရင္း တြက္ရသည္။ လာခဲ့စဥ္က Air Bagan ႏွင့္ ၃လ လက္မွတ္ျဖစ္သည္။ ႏို၀င္ ဘာလတြင္ Air Bagan ၏ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္မ်ား ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေလရာ MAI ႏွင့္ လက္မွတ္လဲေပးလိုသူမ်ားအား လဲေပးမည္ဆို၏။ ထိုအခ်ိန္က အလုပ္ Offer ရထားေလရာ ခပ္တည္တည္ပင္ Refund ျပန္ယူမည္ဟု ေျပာလိုက္မိသည္။ ခု ျပန္ရေတာ့မည္။ Jet Star ျဖင့္ ျပန္မည္ေပါ့။ ကုန္က်စရိတ္ခုသာခံသာ ရွိေလရေအာင္ အျပန္ ကီလိုေရာင္းသည္။ ဂ်ိဳဟိုးကို သြားစဥ္ကလို ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးႏွင့္ မရွိမျဖစ္ စာရြက္စာတမ္း မ်ားသာ ထည့္ကာ ၀န္စည္စလယ္ ခ်ံဳ႕ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာႏိုင္ရန္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို အကိုတို႔၊အမတို႔ အိမ္မွာ ထားခဲ့သည္။ အကို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Laptop သယ္ခိုင္းခ်င္သူရွိေၾကာင္း သတင္းေပးသည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္တန္ဖိုး၏ တစ္၀က္ မွ်မက ေက်သြားပါသည္။ ဖူးခက္သို႔ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ား ေရွာင္ၾကသည္လည္း ရွိပါသည္။ ၾကားဖူးေသာ “ပဲရစ္ၿမိဳ႕ သို႔ လူမြဲလမ္းညႊန္”ကို အားက်၍ “ဂ်ိဳဟိုးသို႔ ဘတ္ဂ်က္လမ္းညႊန္” ထုတ္လိုက္ပါေၾကာင္း။

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၂

ကၽြန္မ ၀န္ခံခ်င္သည့္တစ္ခ်က္က ဒီတစ္ခါ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားခ်င္သျဖင့္ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ ျမန္ျမန္ဆြဲရစ္ပါသည္။ စိတ္ညစ္တာ ၾကာၾကာ ေခါင္းထဲ မထည့္ခ်င္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ညစ္မွာလည္း မလိုလားပါ။ ဂ်ိဳဟိုးအိမ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ကို ျမန္ျမန္ ႏိုးထလိုက္ပါေတာ့မည္။ ပထမတစ္ေခါက္ စေတးေရွာင္အၿပီး ျပန္၀င္ပါၿပီ။

မေလးက အထြက္- အဆင္ေျပပါသည္။ အင္မီဂေရးရွင္းက ဘာမွ မေျပာပါ။ အ၀င္တုန္းက ပိုက္ဆံ ေတာင္းတတ္သည္ၾကား၍ လက္ထဲမွာ နည္းနည္း ကပ္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ဘာမွ မေတာင္းလိုက္ပါ။ ကံေကာင္းပါသည္။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မေရွာင္ပါရေစနဲ႕-ဟု တိတ္တိတ္က်ိတ္ ဆုေတာင္းမိသည္ကလည္း အထပ္ထပ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ၄ ၾကိမ္ႏွင့္အထက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရွာင္ခဲ့ၾကရေသာ အမ်ိဳးသမီး သတၱိရွင္မ်ားအေၾကာင္း ၾကားခဲ့ရေသာ္ျငား ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဲဒီေလာက္ ခံႏိုင္ရည္ မရွိမွန္း ကိုယ္တိုင္ပဲ သိပါသည္။ စလံုးအ၀င္- ရသမွ် ဘုရားစာ အကုန္ရြတ္ၿပီး ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ ဟန္မပ်က္ထိန္း၊ White Card ျဖည့္ပါသည္။ စလံုး Check Point မွာ အလကားရေသာ White Card ကို မေလးက အင္မီဂေရးရွင္းအ၀င္မွာ တစ္ေစာင္မေလးရင္းဂစ္တစ္က်ပ္ႏွင့္ ပိုက္ပိုက္ယူၿပီး ျဖည့္ေပးမယ္လို႔ လုပ္စားေနတာလည္း ရွိပါသည္။ ဘ၀၊ ဘ၀။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းက်ေတာ့လည္း ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမေျပာဘဲ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး တံုးထုခ်လိုက္၏။ ေကာင္တာျဖတ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ 14 ရက္ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ ငိုရခက္၊ ၿပံဳးရခက္ဆိုတာ အဲသည့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ၁လေလာက္ ျပန္ရမွ ဒီWhite Card နံပါတ္ အသစ္ႏွင့္ online stay ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရမည္ေလ။ ခုေတာ့ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုအတြက္ ၁၄ ရက္ယူလိုက္ရသလို။ Anyway, ေရာက္ရားပဲ-ဆိုၿပီး ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလး အေရာက္ျပန္၊ ေနာက္ေန႕ အင္တာဗ်ဴး သြားေျဖပါသည္။ တူလိုက္ပံု။ ဒီတစ္ခါ အလုပ္ ကလည္း ေနာက္ ၃ ရက္မွာ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား၊ အင္တာဗ်ဴးအဆင္ေျပပါသည္။ Pass တင္ေပးဖို႔ ညွိမရျပန္ပါ။ လစာလည္း အရင္ အလုပ္ offer တုန္းက အတိုင္း။  ထူး……….. မျခားနား ဆိုၿပီး သီခ်င္းၾကီး ထ,ဟစ္မိပါေတာ့သည္။ အလုပ္ေလွ်ာက္တာေတြကိုေတာ့ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလုံ႕လနဲ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ေနတုန္း။ ဒီလုိႏွင့္ ဒုတိယတစ္ၾကိမ္မွာ ရန္ကုန္ျပန္မလားဆိုသည့္ Option ကို စဥ္းစားေနရပါၿပီ။

ေလွ်ာက္ထားေသာ အလုပ္မ်ား၊ စလံုးပြဲစား ၃ေယာက္ေလာက္ကို CV အပ္ထားသည္မ်ား၊ ေပါင္းလိုက္ေသာ္ အင္တာဗ်ဴး ၅ ခုမွ် ထပ္ရမည္ဆိုလွ်င္-…  မေလးကိုပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ အခ်ိန္က ႏို၀င္ဘာ လကုန္ခါနီး။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း လူရွင္းေသာ Week Days ေန႕ခင္းပိုင္းသြားပါသည္။ စလံုးကအထြက္- ေအးေဆးပါ။ မေလးအ၀င္——— စပါၿပီ။ ျပႆနာ။

“မင္းရဲ႕ ပတ္စ္ပို႔အရ မၾကာေသးခင္ကမွ လာသြားေသးတာပဲ။ ခု ဘာလာလုပ္တာလဲ။”

“အရင္တစ္ေခါက္က ေနရပ္လိပ္စာမွာပဲ ဘာလို႔ ေနမွာလဲ” “ေလယာဥ္လက္မွတ္ေရာ ပါသလား” “စကာၤပူမွာလည္း စေတး မက်န္ေတာ့ပါလား” “အရင္တစ္ေခါက္ကလည္း Woodlands ကပဲ လာတာပဲ၊ မင္း စကာၤပူကို အလုပ္လာရွာတာ မဟုတ္လား။” “မင္းဟာ မေလးရွားကို မင္းကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ေနတာပဲ။ မင္းကို ၀င္ခြင့္မေပးႏိုင္ဘူး။ ခု စကာၤပူဘက္ကို ျပန္သြားပါ။” (ဒါျဖင့္ တံတားေပၚ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရမွာလား။ သူမ်ားေျပာသံ ၾကားဖူးတယ္။ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ဘုရား)

“ဘာလို႔ ျပန္သြားရမွာလဲ၊ ငါ ခုဒီကိုလာတာ မင္းတို႔ဆီမွာ အလုပ္လာရွာတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္ ေဆြမ်ိဳးကို လာေတြ႕တာပဲ။ ငါ ျပန္မသြားႏိုင္ဘူး”

“ငါတို႔က မင္းကို ယံုမယ္ထင္ေနသလား။ ဒါဆို မင္း Officer ကို ၀င္ေတြ႕ရဲသလား”

“ေတြ႕ရဲတာေပါ့။ ဘယ္မွာလဲ”

“ေဟ့ … ဒီမွာ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔တစ္ေယာက္၊ Woodlands နဲ႕ Johor ကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လုပ္ေနတယ္။ သူ႕ကို Officer ဆီပို႔လိုက္”

ဒီလိုႏွင့္ သူမ်ားတကာ ရင္ပူရေသာ စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းမဟုတ္ဘဲ ေငြေပးလိုက္လွ်င္ ေျပလည္သည္ဆိုသည့္ မေလးအင္မီဂေရးရွင္းက ျပႆနာ ရွာပါသည္။ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ Officer ၀င္ေတြ႕ေတာ့ ႐ုပ္တည္ၾကီးႏွင့္ ဘြားေတာ္က “မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ” တစ္ခြန္းပဲ ေမးသည္။ ခုနက စကားေတြကိုပဲ အစီအစဥ္အတိုင္း ျပန္ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ အေတာ္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး စာအုပ္မွာ တံုးထုေပးသည္။ ျပဴးၿပဲၾကည့္ေတာ့ သာမန္ Journey Performed တံုးႏွင့္ ၁၄ ရက္ ေနထိုင္ခြင့္။……….. ဟူး…………….. ေတာ္ေဒးတာေပါ့ေလ။ တစ္ဆင့္။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဘတ္စ္ႏွင့္ပဲ သြားသည္။ City Square အျပင္ဘက္မွ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေဘး ကားဂိတ္လိုမ်ိဳး ဘတ္စ္ေတြ တန္းစီေနသည့္ေနရာမွာ Pelangi ေရာက္သလား ေလွ်ာက္ ေမးၾကည့္သည္။ ဘတ္စ္ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ခ်ိဳ႕က ျပန္မေျဖ။ နားမလည္ၾကသလိုမ်ိဳး။ ကားေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ပထမတစ္ေခါက္က စီးဖူးသည့္ကားကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ တက္လိုက္သည္။ 1 ရင္းဂစ္ထည့္ၿပီး တံခါးေပါက္နားနီးသည့္ ခံုသြားထိုင္သည္။ လမ္းကို သတိမလြတ္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီး Crystal Crown ဟိုတယ္ေရွ႕ မွတ္တိုင္တြင္ သုတ္သုတ္ ဆင္းသည္။ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ (ျပည္လမ္း-အင္း၀ေပါက္ဘက္) လိုမ်ိဳး သူမ်ားေတြ ျဖတ္ကူးသလို လိုက္ကူးသည္။ လမ္းလယ္ကၽြန္းလိုမ်ိဳးမွာ သူမ်ား ေက်ာ္ခြသြားသလို သြားသည္။ လမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ေတာ့ အေပၚကားပါကင္ (ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရွိရာ) ဘက္ကို သူမ်ားေတြ ေက်ာ္ခြတက္သလို တက္လိုက္သည္။ ကိုင္း…. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရာက္သြားကၿပီ။

EZ-Link ကဒ္ထဲမွာ စလံုး ၁၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး က်န္သည္။ လက္ထဲမွာ ရင္းဂစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ ျပန္၀င္ရင္ စေတးၾကာၾကာရေအာင္ မေလးမွာ နည္းနည္း ရက္ၾကာဆြဲေနရန္ အကိုတို႔၊ အမတို႔က မွာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့…… ဒီလိုပဲေပါ့ေလ။ ကပၸိယဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္း Training ရသြားသေပါ့။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴရွိလွ်င္ သူတို႔လူအင္အားႏွင့္သူတို႔ လာၾကတာ မ်ားပါသည္။ ကိုယ္က ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာမွာ ရွိသည္၊ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ဆိုတာမ်ိဳး၊ အလွဴအတြက္ သန္႕ရွင္းေရးကအစ ေအာက္ေျခသိမ္း ကူညီရင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ပါ ရသြားသည္။ ဒကာရင္းမ်ားက လာေရာက္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းလွဴဒါန္းၾကသည့္အခါ သူတို႔ေတြဆီက လမ္းေၾကာင္းေတြလည္း ၾကားရသည္။

အင္တာနက္ဆိုင္ကေတာ့ စလံုးထက္ ပိုေပါသည္။ ေစ်းလည္း နည္းနည္း ပိုသက္သာသည္။ အလုပ္သြားသြားေလွ်ာက္ေသာ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္က သိပ္ေ၀းေ၀းမဟုတ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္က ကားပြဲစားတန္းလို၊ ကားေဘာ္ဒီႏွင့္ ေဆာင္းေဘာက္ျပင္ေသာ၊ ကားပစၥည္း ေရာင္းေသာဆိုင္မ်ား စုေ၀းရာ ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို မေလး အလုပ္လက္မဲ့မ်ားက အုပ္စုေတာင့္လွ်င္ေတာင့္သလို မိုက္ေၾကးခြဲၾကတာ ဟိုဘက္ တစ္ရပ္ကြက္ေလာက္မွာ မၾကာမၾကာ ၾကားရသည္။ အဲသည့္ဘက္မွ ျမန္မာဆိုင္ကို ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ၀င္ၿပီး ဒျမတိုက္သြားတာ မၾကာေသး-ဟုလည္း သိရသည္။ သမီးေယာက္ဖလို ခင္မင္သြားေသာ နယ္ခံအကိုတစ္ေယာက္က “ေယာက္ဖ- ဒီမွာပဲ အလုပ္ရွာလိုက္ပါလား”ဟု ေျမွာက္ေပးသည္။ ကိုယ္တိုင္က စိတ္ပါေသာ္လည္း နည္းနည္း ေၾကာက္တတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း အဲဒီမွာမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိသြားပါသည္။

ျပန္ေျပာလိုက္မိသည့္စကားက-

“ေနပါေစဗ်ာ။ သတၱိက လက္ထဲမွာ ဓါးရွိရင္ေတာင္ ခရမ္းသီးကိုပဲ အံၾကိတ္ၿပီး လွီးေနမိမွာဆိုေတာ့… စရိတ္ေထာင္းခံၿပီး စလံုးမွာပဲ ႐ုန္းပါေတာ့မယ္”

(ေနာက္တစ္ပိုင္း ဇာတ္သိမ္းပါမည္- အိမ္မက္ေတြ ျပန္မက္ကာ အိပ္ေရးပ်က္လြန္း၍ပါ)

ရပ္တည္မႈ၊ နားလည္မႈ

အခုတေလာ ေတြးမိတာေတြ မ်ားေနသည္ထင့္။ လူအမ်ားႏွင့္စကားေျပာလွ်င္ အဆင္ေျပေအာင္ မနည္း သတိထား ေနရသည္။ နားလည္မႈဆိုသည္ကလည္း တည္ေဆာက္ရ လက္ေပါက္ကတ္သေလာက္ လြဲခ်င္လွ်င္ အေတာ့္ကို ေျပာင္ေျမာက္ေအာင္ လြဲႏိုင္သည့္အမ်ိဳး။ Tolerate ေကာင္းေကာင္း လုပ္တတ္လွ်င္ လူျဖစ္ၿပီဟု အေမကေတာ့ ဆံုးမဖူးသည္။

နားလည္မႈ (၁)

ၿပီးခဲ့သည့္တစ္ပတ္က သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆံုခိုက္ သူ႔အိမ္က missed call ေပးသည္။ သူလည္း 1818 အားျပဳၿပီး ျပန္ဆက္ရေလသည္။။ နားထဲ ၀င္လာသမွ်တို႔ကို ျပန္ေရးျပပါမည္။ (တစ္ဖက္စကား စစ္စစ္ျဖစ္ပါသည္။ ဟိုတစ္ဖက္က စကားမ်ားကို ကိုယ့္ဘာသာျဖည့္ၿပီး စဥ္းစားၾကပါကုန္)

`ေနထိုင္ေကာင္းပါတယ္။ အေမတို႔ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ပူရတာ။ ဒီမွာေနရတာ အဆင္ေျပပါတယ္´

`——- —- ———´

`ပင္ပန္းတာကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ႐ံုးကေန ည ၉နာရီမထိုးဘဲနဲ႕ မျပန္ႏိုင္ဘူး၊ မနက္မိုးမလင္းခင္ အိမ္ကထြက္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ေနကို မျမင္ရဘူး´

`ဟာ… ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားသားပဲ။ အဲဒီ ၿပီးခဲ့တဲ့လက ပို႔လိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႕  ဖုန္းလိုင္းတစ္လုိင္းေလး ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္လိုက္ပါဆို။ အဲဒီ ျခင္းဖုန္းၾကီး ၀ယ္ၿပီး PCO ထိုင္ရေအာင္ ဘယ္သူ႕ကို ခိုင္းဦးမွာလဲ´

`အဲဒီလူေတြက အေမတို႔ကို ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ေကၽြးေနဦးမယ္။ စိတ္ၾကီးခ်။´

`ဘုရား ရွိခိုးတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ရွိခိုးမေနနဲ႕လို႕ ေျပာမလား။ အေမတို႔ ေငြ၀င္စရာက ဒီမွာ OT တစ္လကို နာရီ ၂၀၀ မျပည့္မခ်င္းလုပ္မွပဲ ျဖစ္မွာေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသက္ထြက္ေတာ့မယ္။´

`ျပန္တာကေတာ့ ျပန္လာခ်င္တာေပါ့။ ခု ျပန္လာေတာ့ အဲဒီမွာ ဆက္ၿပီး လုပ္ကိုင္စားလို႔ရေအာင္ ပါဦးမွကို။ ကၽြန္ေတာ္ ပို႔ထားတာေတြက ဒီပံုစံနဲ႕ဆို ဘာမ်ား စုမိမွာလဲ။´

`နားမလည္တာမဟုတ္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီမွာ ဒီကအလုပ္ကိုလုပ္ရတဲ့ အခက္အခဲေတာ့ ရွိတာပဲ။ အဲကြန္းနဲ႕ ဇိမ္နဲ႕ ႏွပ္ေနရတယ္ေတာ့ ဟုတ္မလား၊ ´

`ဟုတ္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္လည္း နားလည္ေပးၾကပါဦး။ အခု ပင္နီဆူလာေရာက္ေနတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိတယ္။ အေမတို႕က ေခၚလို႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖရင္ စိတ္ပူေနမွာစိုးလို႔ ျပန္ေခၚတာ။ ညက် ျပန္ေခၚလိုက္မယ္။ ဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚျဖစ္ေအာင္ ေခၚမွာ၊ စိတ္ခ်။ ဒါပဲ၊ ဒါပဲ´

ဖုန္းႏွင့္အတူ သက္ျပင္းၾကီးၾကီးပါ တစ္ပါတည္း ေရာခ်သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းကိုၾကည့္ရင္း ကိုယ္တိုင္လည္း သက္ျပင္းခ်မိသြားပါသည္။

နားလည္မႈ (၂)

တျပည္တရြာ အလုပ္လုပ္ရန္ ထြက္မလာမီ မိသားစု အစည္းအေ၀းထိုင္ေနၾကသည္။ သံုးပြင့္ဆိုင္ေတြ၊ ရင္ၾကားေစ့ေတြ ေလာက္ေတာ့ `ပ်င္း,သနား´သြားမည္။ ဒူးတိုက္ေတြ၊ နဖူးတိုက္ေတြ အကုန္ပါသည္။ ႐ႈစားၾကပါဦး။

`နင့္ဟာက ျဖစ္ေရာ ျဖစ္ႏိုင္လို႔လား။ သူမ်ားတကာ သြားၾက၊ လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာ ဟိုမွာ အလုပ္တို႔ အကိုင္တို႔ ရၿပီးသားေတြ။ နင္က ကိုယ့္ဘာသာ သြားရွာမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ဟာတုန္း´

`သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဒီလိုပဲ သြားၾကတာပဲဗ်ာ။ ရႏိုင္လို႔ပါ´

`ဟဲ့ လမ္းေပါက္လမ္းစ မရွိလို႔မွ နင္ ဒီေလာက္ၾကာေနတာေလ၊ ဒီမွာတင္ ရတဲ့အလုပ္ေလး ၀င္လုပ္ေနပါ ဆိုေတာ့လည္း အျဖစ္ရွိေအာင္ မရွာ။ ရန္ကုန္ ကုန္က်စရိတ္ဆိုတာ ေသးတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုယ့္ရြာမွာ သူမ်ား မ်က္စိေနာက္ေအာင္ မေနရင္ တ၀မ္းတခါးေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ ေနလို႔ရတယ္။ အသက္ကလည္း မငယ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုိျဖစ္ေနတာ ဣေၿႏၵမရဘူးဟဲ့။ ျပန္ခဲ့ေတာ့´

`ဟာ … မမၾကီးကလည္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိသေလာက္ေတာ့ သူဂ်ီး(ေခ်း)မ်ားလို႔ အလုပ္မရတာမွ မဟုတ္တာ။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု အလုပ္ရွင္ေတြက အဲဒီေလာက္ တတ္တဲ့လူေတြ ငါတို႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ရင္ ၿမဲမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာနဲ႕ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ရမယ့္လစာကလည္း survive ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ တအားေကာင္းတဲ့ ေရနံကုမၸဏီေတြက်ျပန္ေတာ့ သူလုပ္လာတဲ့ Experience ေတြနဲ႕က မလံုေလာက္ျပန္ဘူး။ ဒီလို ျဖစ္ေနတာ သူတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး မမၾကီးရဲ႕´

`အေဖျမင္တာကေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးခါစတုန္းကလည္း ႏိုင္ငံျခားသြား၊ ေက်ာင္းဆက္တက္မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ေနတာျမင္တာပဲ။ ရသလား/ မရသလား၊ ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္နဲ႕ကိုယ္ အသိဆံုး။ ဟုတ္လား။ အခု အလုပ္ သြားလုပ္မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒီမွာရွိတဲ့ အလုပ္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အဆင္ေျပဖို႔ လိုအပ္သလိုမ်ိဳးပဲ၊ ဟိုမွာရွိမယ့္ အလုပ္ခြင္အေျခအေနတို႔၊ အလုပ္ရွင္တို႔ ဆိုတာကိုလည္း နားမလည္ခ်င္လို႔ မရဘူး။ ပိုၿပီး ပင္ပန္းမွာ။ ကိုယ့္ဘက္က တစ္ခြန္းအေျပာခံရစရာ မရွိေအာင္ ေနႏိုင္လုပ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မွာ။ အဲဒါေရာ သိသလား၊ နားလည္လား´

`အေဖရာ။ သူမ်ားတကာ ေမာ္တာနဲ႕ေရတင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သမီးတို႔က လက္ခုပ္နဲ႕ေရသယ္ေနရတာပါ။ ဒီ့ထက္ေတာ့ ထူးၿပီး မပင္ပန္းႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။ ခုလည္း စုမိေဆာင္းမိေလး ျဖစ္လာရင္ ေရပံုးေလး၊ ေရစည္လွည္းေလးေလာက္ ျဖစ္လာေအာင္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းေလးနဲ႕ ရပ္တည္လို႔ရတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ ဒီမွာ ရပ္လို႔မရေပမယ့္ ဟိုမွာ ရပ္လို႔ရမွာပါ။ နားလည္ပါတယ္။´

`ဩ၊ ယံုရေလာက္သားပဲ။ နင့္စကား နင္ပဲ ျပန္စဥ္းစားစမ္းပါဦး။ ဒီမွာေတာင္ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ အလုပ္တစ္ခုမလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႕ ဟို အထိသြားၿပီးမ်ား အလုပ္လုပ္ဦးမတဲ့။ ငါ အျပတ္ေျပာထားမယ္ေနာ္။ အားအားယားယား အပ်င္းသြားေျဖရေလာက္တာေတြ အားက်ဖို႔ စိတ္ကူးရင္ ျပန္လာဖို႔ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္နဲ႕။ ရွင္းလား။ ဒါပဲ´

အရွင္းဆံုး ရာဇသံ ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ အမၾကီးက ဆံထံုးကို ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ျပင္ထံုးရင္း အိမ္ခန္းထဲ ၀င္သြားသလို အေဖက ဘုရားခန္းဘက္ လွည့္ရင္း သက္ျပင္းခ်သည္။ အမလတ္ႏွင့္ ေယာက္ဖက တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ကိုယ့္ဘက္ကို ၿပိဳင္တူ လွည့္ၾကည့္သည္။ ဒီစကၠန္႕ပိုင္းသည္ အသက္႐ွဴရ အပင္ပန္းဆံုး ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။ နားလည္ရတာေတြ မ်ားလွခ်ည့္ေလ။

********                                         ******************                                                  ***********

ရပ္တည္ရာ အေနအထားေတြ ကြာျခားသလို နားလည္မႈေတြ ေျပာင္းလဲသြားလွ်င္လည္း တစ္မ်ိဳးေတာ့ အဆင္ေျပမည္ထင္ပါသည္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း `ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ၊ ေတာ္ရာမွာ ေနရသည့္အတူတူ ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္´ဟု ဆိုသည္။ တခ်ိဳ႔က `ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ျဖစ္၊ မေပ်ာ္သည္ျဖစ္ျဖစ္ သင့္ေတာ္တဲ့ ရလဒ္တစ္ခု ထြက္တာပဲ၊ ေတာ္ၿပီေပါ့´ ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

အိမ္ကလူေတြ ဒီလိုေတာ့ျဖင့္ နားလည္ေစခ်င္မိေသးသည္။

လူမွန္ ေနရာမွန္ ?

Once you see this Ads, you’ll see the exact message of agency. (picture credited to RogerS)

အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီတစ္ခုက ေၾကာ္ျငာလိုက္တာ hit the bull’s eye လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ထိပါတယ္။ တကယ္သာ အဲဒီ အလယ္လူလို ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ အေတာ္ ဆိုးတဲ့ ဘ၀ပါပဲ။ တျခား အေျခအေနမွာသာဆိုရင္ အဲဒီ အလယ္လူအတြက္ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ အလားအလာ ရွိပါေသးတယ္။ သူကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွ လုပ္လို႔ မရႏိုင္တာေတြေတာင္ ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အလုပ္လုပ္ၾကရာမွာ Doing Things Right နဲ႕ Doing Right Things ဆိုၿပီး ရွိပါသတဲ့။ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ လုပ္စရာရွိတာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး မွန္ကန္ေအာင္ Doing Things Right နဲ႕ ေနေနတာ အေတာ္ၾကာသြားၿပီဆိုေတာ့ လူက နည္းနည္း ပ်င္းလာတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔။ ဒီအလုပ္ကို တျခားလူ ေရာက္လာမယ္ဆိုရင္လညး္ ဒီေလာက္ေတာ့ မွန္ကန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ဒါမွမဟုတ္၊ ကိုယ္ ဒီမွ်မက လုပ္ႏိုင္ေနပါလ်က္နဲ႕ အေျခအေနက ဒီေလာက္ပဲ ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုတဲ့အခါ ကိုယ္လုပ္ေနတာေတြကေတာ့ Doing Things Right ပါပဲ။ ကိုယ့္အတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာမွန္မွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ေတြးမိလာႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဗဟိုျပဳၿပီး စဥ္းစားတဲ့အခါ ကမၻာၾကီးကလည္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ျဖစ္သြားပါတယ္။ (ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ အသိုင္းအ၀ိုင္း က်ယ္က်ယ္ကို ေတြးသလဲ။ ေတြးသေလာက္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ကမၻာ ျဖစ္လာမွာပဲကိုး) အဲဒီ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးထဲမွာ ကိုယ္ဟာ မရွိမျဖစ္၊ အေရးအပါဆံုး ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနမွာမို႔ Doing Right Things ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ဒါလည္း စဥ္းစားစရာပါပဲ။ ျပင္ပကမၻာနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ကမၻာ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လို႔ရမယ့္ Right Things ေတြဟာ ကြဲလြဲမႈလည္း ရွိေနႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ခုထိ ကၽြန္မေရးၿပီးသမွ်မွာ ျပန္ရခ်က္နဲ႕ တြက္ၾကည့္တာ မပါေသးပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာ၊ စြမ္းရည္နဲ႕ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာ၀ပဲ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ေနတာပါ။ ကိုယ္စိုက္ထုတ္ထားတဲ့ အင္အား၊ အခ်ိန္၊ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈေတြအတြက္ ျပန္ရခ်က္ကိုပါ ထည့္စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ Doing Right Things မွာ Criteria ေတြ တိုးလာပါမယ္။ Doing Things Right ကေတာ့ ေျပာင္းလဲမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Doing Things Right က ပုဂၢိဳလ္ေရး နဲ႕ ပိုဆက္ႏြယ္ၿပီး Doing Right Things ကေတာ့ က်င့္၀တ္ပိုင္း၊ သေဘာထားခံယူမႈအပိုင္းေတြနဲ႕ ပိုနီးစပ္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ Peter Drucker ရဲ႕ အဆိုအမိန္႕တစ္ခုပါ။   Management is doing things right; leadership is doing the right things. သူကေတာ့ စီမံခန္႕ခြဲမႈနဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈကိုပဲ ေျပာသြားတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ေန႕စဥ္ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာပါ `ဘာလုပ္လုပ္ မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္´ ဆိုတာနဲ႕ `မွန္တာပဲလုပ္´ဆိုတာ အၿမဲတမ္းညွိေနရမယ့္ ဒြိဟတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနမွာပါပဲ။

(အဲဒါ Life-and-live မွာ ေရးျဖစ္ထားတဲ့ စာေလးပါ။ Draft ဘ၀မွာ ကာလအေတာ္ၾကာ ေနရရွာတဲ့ ပို႔စ္ေလးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တျခား ေဆးပညာအသိုင္းအ၀ိုင္းIT Field နဲ႕ စီးပြါးေရးဆိုင္ရာ စာတမ္းေတြမွာလည္း လိုက္ရွာ ဖတ္ၾကည့္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ပို႔စ္ အၿပီးသတ္ေတာ့ ရက္စြဲက စေရးခဲ့တာရဲ႕ တစ္လေက်ာ္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မ ယံုၾကည္မိပါေသးတယ္။ လြတ္လပ္မႈဆိုတာကို က်င့္သံုးတဲ့အခါမွာလည္း တာ၀န္ရွိမႈ၊ တာ၀န္သိမႈဆိုတာေတြ ထည့္သြင္းစဥ္းစားၿပီး Right Things ေတြကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ၾကမယ္လို႔ ။)

ကိုယ့္အေၾကာင္းႏွင့္ကိုယ္

`အဲဒီလူေပါ့ဗ်ာ…. ဟို ကိစၥတုန္းက …. သိတယ္မဟုတ္လား´
`ဒီလူ သူ႕သမိုင္းသူ ေရးသြားမွာပါကြာ။ အပူမရွာစမ္းပါနဲ႕´

***                                                 ***                                                      ***

`ခင္ဗ်ားတို႔ သိထားဖို႔က ျပႆနာတစ္စံုတစ္ခု ေပၚလာၿပီဆိုရင္ အဲဒီ ျပႆနာထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ပါတယ္ဆိုတာပဲ´(ေရွ႕မွ Management ဆရာ၏ ရွင္းျပေနသံ)

`ျပႆနာရွိေနတယ္ဆိုတာကို လက္ခံမွ ျပႆနာဆိုတာ ရွိမွာဟ။ အဲဒါကိုက ျပႆနာပဲ´

`ဆရာကလည္း ျပႆနာမရွိတာကို ျပႆနာလုပ္ခိုင္းေနတယ္ဟာ´ (ေနာက္မွ သင္တန္းသားမ်ား၏ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား)

***                                              ***                                          ***

ဆရာၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း ေရးသြားခဲ့ေသာ စာတမ္းမ်ားစြာ စာအုပ္အျဖစ္ေရာက္လာခဲ့သလို ေရာက္မလာခဲ့သည္မ်ားလည္း မနည္းပါ။ ဆရာၾကီးက သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားစြာ ေရးခဲ့သလို သူ႔သမိုင္းကိုလည္း သူကိုယ္တိုင္ ေရးသြားခဲ့ပါသည္။ ဆရာၾကီး၏ သမိုင္းမွာ ပါ၀င္ေနေသာ အျခားသူမ်ား သူတို႔သမိုင္းကို သူတို႔ေရးထိုးသည့္အခါ ဆရာၾကီးပါ၀င္သြားေသာ သမိုင္းအစိတ္အပိုင္းမ်ားလည္း သူတို႔ဆီမွာ ေတြ႕ပါလိမ့္မည္။

အေမ လူထု ေဒၚအမာ၏ စာမ်ားကို ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။ ေခတ္၏သမိုင္း၊ ေခတ္အလိုက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏သမိုင္းမ်ားကို ေလေအးေလးႏွင့္ ေျပာသြားတတ္ေသာ အေမေဒၚအမာသည္  သူ႔သမိုင္းကို သူေရးသြားပါသည္။ သူ႔သားမ်ား၏ဘ၀၊ သူ႔ခင္ပြန္းသည္၏ဘ၀၊ သူ႔ေရးေဖာ္ေရးဖက္ စာေပေလာကသား မ်ား၏ဘ၀ …. ဒါေတြကေရာ သူ႔သမိုင္းကုိ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ေရးဖြဲ႕ျခယ္မႈန္းသြားသည္ပဲ မဟုတ္ပါလား။ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွ အျခားသူမ်ားတြင္လည္း အေမေဒၚအမာ ပါ၀င္ေဆးျဖည့္သြားေသာ စုတ္ခ်က္ေတြ ေတြ႕ႏိုင္တာပါပဲ။

ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသူမ်ားမွ မဟုတ္ပါ။ လူအားလံုးသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ သူတို႔ပါ၀င္ေသာ အခန္းက႑မ်ားကို ေဆးေရာင္ျဖည့္သြင္းရင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုး၏ သမိုင္းကို ပါ၀င္ေရးထိုးၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မိဘႏွင့္သားသမီး၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ၊ စီးပြါးဖက္ တရားၿပိဳင္… အားလံုးသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ မွန္ကူကြက္မ်ားခ်ည္းပဲ ဟု ျမင္ပါသည္။ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးၾကသလို ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္၏ သမိုင္းကိုလည္း ေရးေနၾကသည့္အေၾကာင္း လက္ခံဖို႔လိုမည္ထင္ပါသည္။

ေလာေလာဆယ္ ဖတ္ျဖစ္ေသာ ေမာင္ထြန္းသူ ျမန္မာျပန္ `ဇာစ္ျမစ္´ ႏွင့္ ေမာင္၀ံသစုစည္းေသာ `သမၼတကေတာ္၏ ဘ၀ခရီး´ စာႏွစ္အုပ္ကို အျခား ဖတ္ထားမိသမွ် အတၳဳပၸတၱိမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ အစာေျခမိေသာအခါ ယခုလို အေတြးမ်ိဳးေတြးမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းကျဖင့္ ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုဟု ေျပာဆိုသည့္အခါတိုင္း ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္၏သမိုင္းကို ကိုယ္လည္း ေရးမိေနေၾကာင္း သတိျပဳမိႏိုင္ပါသည္။

`ကိုယ့္သမိုင္းကို ကိုယ္ေရးျခင္း´ ျဖစ္စဥ္သည္ `ျပႆနာ၏ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းအေနျဖင့္ ကိုယ္ပါ၀င္ေနျခင္း´ ႏွင့္ ယွဥ္တြဲျဖစ္တည္ေနေၾကာင္း၊ `ကိုယ့္အေၾကာင္းႏွင့္ကိုယ္´ ေတြးမိသမွ် ဒီေလာက္ပဲ ေရးႏိုင္လိုက္ပါသည္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ `က်က်မ္း´သြားဖတ္လိုက္ပါဦးမည္။ 🙂