MIT, Dreams and Ways

USA က MIT ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေ၀းၾကီးမွ ဟိုးအေ၀းၾကီးက ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါပဲ။ ကိုယ့္တကၠသိုလ္က သင္လိုက္တဲ့ ပညာေတြေတာင္ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ ေပ်ာက္ေတာ့မယ္မွန္းမသိေအာင္ ကၽြန္မလည္း အေမ့ေပ်ာက္ခံၿပီး ေတာမေရာက္၊ ေတာင္မေရာက္ အလုပ္ေတြနဲ႕ ခါနာမွန္ေရး ၾကိဳးစားေနရတယ္ေလ။ အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စကားနဲ႕ေျပာရရင္ ႐ူးျပားနိမ္းေဟး-ခါနာနိမ္းေဟး ေပါ့။ ခက္တာက ကိုယ္သင္ခ်င္လြန္းလို႔ ၾကိဳးစားပမ္းစားသင္ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ေမ့ေပ်ာက္ကုန္ရင္ ဆိုၿပီးေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲ နာနာက်င္က်င္ ျဖစ္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ရွာေဖြ ဖတ္ရင္း အင္တာနက္ဆိုတာၾကီးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ သံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္တိုင္းလည္း ကိုယ္နားမလည္တာေတြ မ်ားလာရင္ စိတ္ဓါတ္က က်ခ်င္လာပါေရာ။ ကိုယ္ ေလ့လာတာလည္း ဘယ္အဆင့္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ၊ ကိုယ္ႏိုင္ေလာက္၏/မႏိုင္ေလာက္၏လည္း မသိ၊ ကိုယ့္ရဲ႕  Self-study ေတာ္ပံုမ်ား 😦

အဲဒါနဲ႕ အေ၀းသင္ပညာေရးကို သတိရသြားပါတယ္။ ကၽြန္မသင္ေပးခဲ့ရတဲ့ guide တပည့္ေလးေတြထဲမွာ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္အထိ ပါပါတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကို အားေပးၾကတဲ့ မိဘေတြက အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ေလးက တကၠသိုလ္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႔နဲ႕   ၉ မိုင္ပဲ ေ၀းပါတယ္။ လိုင္းကား ေန႕စဥ္ရွိၿပီး ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေစ်းသည္/ ကုန္သည္ေတြ ပံုမွန္သံုးစြဲေနတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မနက္သြား/ညေနျပန္ ေန႕ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရီးစရိတ္နဲ႕ အျခား အေထြေထြအသံုးစရိတ္ရယ္၊ ေက်ာင္းမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ခံစားဖို႔ရယ္ဆိုေတာ့ စရိတ္က မေသးလွဘူးေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူဆိုၿပီး တစ္စု ထပ္ထြက္လာပါတယ္။အဲဒီက်ျပန္ေတာ့ အေဆာင္စားရိတ္နဲ႕ မိဘရင္ခြင္က ခြါရတဲ့အခါ တျခား၊တျခားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြက ရွိလာျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ပဲ သာမန္ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားရွာေဖြေနရတဲ့ မိဘေတြက အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကုိ မ်က္စိက်သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ေတာ့ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲ ၀င္မွာပဲကိုး။

အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ဆိုတာၾကီး တက္ပါၿပီဆုိေတာ့မွ မိဘေတြ မသိခဲ့တဲ့ အနီးကပ္ဆိုတာၾကီး ပါလာပါေလေရာ။ စာစဥ္ဖိုး၊ လက္ခ်ာတိပ္ေခြဖိုး ဆိုတာကေတာ့ မိဘေတြကို ရွင္းျပလို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ က်ဴရွင္ယူရ၊ အနီးကပ္တက္ရတဲ့ စားရိတ္က ေန႕ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့လူေတြေလာက္ကို ထြက္လာပါတယ္။ စာေမးပြဲဆိုလည္း ေန႕ေက်ာင္းသားေတြထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတင္းက်ပ္တယ္ဆိုၿပီး ညည္းညဴၾကပါတယ္။ ဆရာ/ဆရာမေတြအေနနဲ႕လည္း အေ၀းသင္ေက်ာင္းသားေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မတတ္မွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ ပိုၿပီး ကရိကထ ခံရပါတယ္။ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ ‘ပညာေရး၊ ေ၀းသည္မရွိ’ ဆိုတာက ေပးလာတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဘြဲ႕ရစာရင္းနဲ႕ မမွ်ေအာင္ပါပဲ။

အဓိကအခ်က္က ရလာတဲ့ ဘြဲ႕ကို လိုခ်င္တာလား၊ အဲဒီပညာေရးက သင္ေပးလာမယ့္ ပညာကိုလိုခ်င္တာလားဆိုတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြမ်ား သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို အပင္ပန္းခံ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ သူတို႕ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီေက်ာင္းၿပီးလို႔ လယ္ထဲ ကိုင္းထဲ ျပန္မဆင္းဘဲ တျခားလုပ္ငန္းခြင္၀င္တဲ့အခါ အေ၀းသင္ဘြဲ႕မို႔ သူမ်ားထက္ မ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္တဲ့။ အသံုးမက်တာ သူမ်ားထက္ဆိုးေနမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္အသိစိတ္ေလးနဲ႕ကိုယ္ ၾကိဳးစားၾကတာပါတဲ့။ ကၽြန္မျဖင့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းနားက ရြာမွာ အေဆာင္သြားေနၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တကၠသိုလ္ တက္ရတာေတာင္ သူတို႕ကို ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ အားနာမိသြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေျပာျပမိရင္ ဩဘာေပးေလာက္ရဲ႕- ေၾကာင္ပါ့ ဆိုၿပီးေလ။

သူတို႕ တန္ဖိုးထားတဲ့အေပၚမူတည္ၿပီး သူတို႕ ဘ၀ေလးေတြမွာ အမ်ားၾကီးမဟုတ္ေတာင္ အေတာ္ကို ကြာျခားၾကပါတယ္။ လူ႐ိုေသရွင္႐ိုေသ၊ မိတ္ဆက္လို႔ေကာင္းေအာင္၊ အလုပ္ေလွ်ာက္လို႔ ေဘာင္၀င္ေအာင္ သင္ခဲ့ၾကသူမ်ားဟာ ေရာက္ေလရာမွာ ရပ္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဆက္ၿပီးတိုးတက္ဖို႔ (ဆိုလိုတာက ေလ့လာသင္ယူၿပီး တိုးတက္ဖို႔) ၾကိဳးစားလက္စရွိတဲ့ ဘြဲ႕ထက္ ပညာကို လိုခ်င္သူမ်ားသာ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ တိုးတက္လာၾကတာပါ။ ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းၿပီးခါစ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကံဳ အားနည္းခ်က္အရ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ တကယ္ အသံုးခ်ရင္း ဆက္လက္ ေလ့လာသြားမွသာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြကို ထပ္ၿပီး ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မွာပါ။ ဒီလိုနဲ႕ လုပ္ငန္းခ်ိန္ျပင္ပ သင္တန္းေတြဆီမွာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေပၚလာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကလည္း self-study ကို ညႊန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လမ္းခြဲအမ်ားၾကီးမွာ သိုးေပ်ာက္ကို ရွာၾကသလိုေပါ့။ ကိုယ္ ဘယ္လမ္းလိုက္ရပါ့ ဆိုၿပီး ေထြျပားသြားတတ္တာလည္း ရွိသလို ေျမပံု မျပည့္စံု၊ လမး္စရိတ္မရွိလို႔ ဆက္မသြားျဖစ္တာေတြလည္း self-study ရဲ႕ ေဘးထြက္ အာနိသင္ေတြ ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္ပါတယ္။

အခု Mysteryzillion Forum မွာ mmlegend ညႊန္းထားတဲ့ MIT က ပံ့ပိုးတဲ့ Opencourseware ဆိုတာ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာ MIT က ေပးတဲ့ ဘြဲ႕ကိုမွ လိုခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ တက္ရမယ့္ အခ်ိန္၊ ေငြ၊ အျခားအျခားေသာ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး သြားတက္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ေလ့လာမႈနဲ႕ကိုယ္ ဘယ္လို မြမ္းမံမလဲ၊ ဘယ္လို ျပန္ေႏႊးမလဲ၊ ဘယ္လို ၾကိဳးစားမလဲဆိုရင္ သူတို႔ပံ့ပိုးထားတဲ့ lecture notes, learning aids, video lectures, recession ေတြကို အစီအစဥ္ခ်ၿပီး ေလ့လာလို႔ရပါၿပီ။ ဒီလို အလြတ္ေလ့လာမႈေတြအတြက္ MIT မွာ register လုပ္စရာ၊ Fees သြင္းစရာ မလိုသလို diploma, certificate, degree ေတြ ေပးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ၿပီး သိုးေပ်ာက္ရွာဖို႔အတြက္ ျပည့္စံုေကာင္းမြန္တဲ့ ေျမပံုတစ္ခ်ပ္ရသလိုပဲ ျဖစ္မွာပါ။

အခု ကၽြန္မ MIT ရဲ႕ အေ၀းသင္ေက်ာင္းသား လုပ္ၾကည့္ေနပါၿပီ။ သူက ေပးမယ့္ ဘြဲ႔ ဆိုတာထက္ ကိုယ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဒါေတြဟာ ဘာေတြပါလိမ့္ဆိုတဲ့ ေယာင္တီးေယာင္နဘ၀ကို ျပန္ျဖည့္ဆည္းခ်င္တာနဲ႔ကို MIT ရဲ႕ Virtual ေက်ာင္းသား လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။  ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေလွ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ လမ္းေတြမွာ ရခဲ့တဲ့ အျခားအျခားေသာ ေျမပံုဖတ္နည္းမ်ားကိုလည္း အသံုးခ်ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြကို အလကားမျဖစ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္အားေပးရင္း၊ အခု ေလ့လာသင္ယူမႈ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ တက္ေလွ်ာက္ျပန္ၿပီေပါ့ရွင္။ 🙂

Advertisements

ဘာေတြျပန္ရပါသနည္း

ၾကားဖူး၊ မွတ္ဖူးတဲ့ စကားပါ။ သတင္းနဲ႕ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ ေသခ်ာတဲ့ကိစၥနဲ႕ မေသခ်ာတဲ့ကိစၥေတြဟာ ေခါင္းစဥ္မွာကို ထင္ရွားပါတယ္တဲ့။ ေသခ်ာတိက်တဲ့ သေဘာထားအျမင္ေတြကိုေျပာခ်င္ရင္ ဒဲ့ေျပာပါတယ္၊ ဥပမာ- “နည္းပညာျပပြဲ ၂၀၀၉-၀က္၀က္ကြဲေအာင္ျမင္” အဟဲ၊ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ပစ္လိုက္တာေပါ့။
စာနယ္ဇင္းအေနနဲ႕ တာ၀န္နည္းနည္း ေပါ့ေအာင္၊ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း အဲဒီ တာ၀န္ေပါ့ေအာင္ လုပ္ေၾကာင္း မသိေအာင္ ေျပာခ်င္ရင္ေတာ့ ေမးခြန္းေတြပံုစံ သံုးပါတယ္၊ ဥပမာ- ‘ကမၻာၾကီးပ်က္စီးလုနီးၿပီေလာ” အဲဒါမ်ိဳးေပါ့။ (ဒါကို ေသခ်ာပါတယ္လို႔ သြားေျပာရင္ ေနာက္တစ္ေန႕ မ်က္ႏွာသစ္စရာ အသက္နဲ႕ကိုယ္ေတာင္ အိုးစားကြဲသြားလို႔ ဒုကၡမ်ားသြားမွာကိုး။)

အခုလည္း ကၽြန္မ အဲဒီအတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးတဲ့ေမးခြန္းကို မေျဖႏိုင္သလိုလို ျဖစ္ေနတာနဲ႕ အိမ္လာလည္တဲ့လူေတြကို ေမးၾကည့္တာပါ။ ကၽြန္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းက- ‘အင္တာနက္ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္းသံုးေနၿပီး ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြ တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းလာသလဲ’
ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္လလံုးလိုလို ကၽြန္မ စာမေရးျဖစ္ပါဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာပ်က္သလိုလို ျဖစ္သြားတာကို ကလိရင္းကေန Mystery Zillion Forum မွာ လည္ပတ္ၿပီး ျပန္မထြက္ႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုး။ ကြန္ပ်ဴတာကျဖင့္ ေကာင္းေနၿပီ-ကၽြန္မက အဲဒီ Forum မွာ လည္ပတ္၊ စာဖတ္လို႕ေကာင္းတုန္း။ ဖတ္လိုက္တဲ့ဖတ္လိုက္၊ General DTP ကေန PHP နဲ႕ Blogging ေရာက္လိုေရာက္၊ Internet Security ကေန Windows Registry ေတြ ေရာက္လိုေရာက္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္သိတယ္ထင္တာေတြက ကိုယ့္အထင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ Forum က ဖတ္လို႔ မဆံုးေသးဘူး။ ဘယ္ဆံုးမလဲ။ အဲဒီမွာ ပညာရပ္ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ဆက္စပ္ နည္းပညာပိုင္းပဲ ရွိေသးတာေတာင္ မနည္းကို က်ယ္ျပန္႕လွၿပီေလ။

ေနာက္ဆံုး လူလည္း အေတာ္ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်သြားေတာ့မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စီစစ္ၿပီး ကိုယ္တကယ္ သိခ်င္တာ၊ သိလို႔ မွ်ေ၀သင့္တယ္ထင္တာ၊ သိဖို႔လိုကို လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္တာ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ျပန္ဖတ္ရပါတယ္။ မလိမၼာ ႏွစ္ခါေမာ တာေပါ့ေလ။

အဲဒီလို ေမာၿပီး သိလိုက္ရတာေတြကိုလည္း ျပန္မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အျမတ္ထြက္တာ Google Service ေတြကို အေတာ္ ထိထိေရာက္ေရာက္သံုးစြဲတတ္လာတာပါပဲ။ အရင္က ကၽြန္မသံုးစြဲတာ အေတာ္ကို နည္းပါတယ္။ Gmail, Gtalk, Blog, Picasa Web Album, Alert အဲဒါ ကၽြန္မ သံုးတတ္သမွ် အကုန္ပဲ။ အခု ေနာက္ထပ္တိုးလာတာေတြ ေျပာပါ့မယ္။

Google Sites: Media File ေတြနဲ႕ ကိုယ္အၾကိဳက္ ကိုယ့္ Site ေလးကို ကိုယ္ စမ္းသပ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေလာက္ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် မကလိရေသးေပမယ့္ media file ေတြအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်တယ္။

Google Reader: အစက စာအုပ္စာရင္းမွတ္ၿပီး ဖတ္လို႔ရတယ္ေအာက္ေမ့ေနတာကေန ကိုယ္ ဖတ္ေနက်၊ လည္ေနက်ေနရာေတြကို စာရင္းျပဳစုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿမဲ up to date ျဖစ္ေအာင္ ေလ့လာလို႔ရမွန္း အဲဒါကို သံုးေတာ့မွ သိပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မသိၾကေသးဘူးထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ account ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ Shared item အေတာ္ နည္းပါတယ္။ (ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ share ထားတာပဲ ေတြ႕တယ္ 😦 အားရွိစရာပဲ)

API Code ေတြ ကို အေျခခံ ေလ့လာဖို႔ကေန အလြယ္ယူသံုးဖို႔ဆိုၿပီး ပံ့ပိုးထားတာကို အံ့ဩတၾကီးေတြ႕လိုက္ရတာ တကယ့္ကို မေတာ္တဆ တုိက္ဆိုင္မႈပါ။ ဘေလာ့မွာ expendable code ေလး ထည့္သံုးခ်င္လို႔ googling လုပ္လိုက္ရင္းကေန အဲဒါမ်ိဳးရွိတယ္ဆိုတာ သိသြားပါတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဥာဏ္မမီေသးလို႔ တစ္ေၾကာင္းခ်င္း ျပန္ဖတ္တုန္းပဲ 😀

ဟိုေနရာ ဒီေနရာ အကူအညီေျပးေတာင္းေနရတာလည္း ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးမွာ မ်က္ႏွာ မန္က်ည္းရြက္ဘ၀က တက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးဆို စိတ္ေလွ်ာ့ထားရာက Group ဆိုတဲ့ service ကို ေတြ႕သြားပါတယ္။ Forum ေတြလိုမ်ိဳး ေဆြးေႏြးတဲ့ group ေတြ ရွိသလို fun only mailing group ေတြအေၾကာင္းလည္း သိလာပါတယ္။ ကိုယ္ စိတ္ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္လည္း group member ေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ရွိပါတယ္ (ဘယ္ group လဲေတာ့ မေမးနဲ႕ အေၾကာင္းသိေတြပဲဟာ ေနာ္)

Online Education ဖိုရမ္ေတြမွာ သူမ်ားေပးလာတဲ့ လိပ္စာေတြကို သြားၾကည့္ရင္းကေန ကိုယ္ျပန္ရွာခ်င္၊ ဖတ္ခ်င္တာေတြကို ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ မွတ္ထားလို႔၊ ညႊန္းလို႔ရတဲ့ Favourite link မွတ္တဲ့ စနစ္လည္း ပိုၿပီး သံုးျဖစ္လာတယ္။ Document ေတြ စုသိမ္းၿပီး ျပန္ share ဖို႔လည္း memory stick မလိုေတာ့သေလာက္ online file share site ေတြ သံုးတတ္လာတယ္။

ဘာအေၾကာင္းအရာ သိခ်င္ရင္ ဘယ္မွာ ႐ႈ ဆိုတဲ့ စြယ္စံုက်မ္းလို ဘ၀မ်ိဳးကို ကၽြန္မ အလြန္သေဘာက်ခဲ့ပါတယ္။ ခရီးသြားေတြအတြက္ လမ္းခရီးကို ညႊန္ျပတဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ လက္ညွိဳးညႊန္ရာ ဆုေတာင္းျပည့္တဲ့ ႐ုကၡစိုးအေၾကာင္း ပံုျပင္ကို ကၽြန္မ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အခု သတိထားမိတာေတာ့ အခုျဖစ္ေနတဲ့ စြယ္စံုက်မ္းဘ၀က အျပည့္အစံု မဟုတ္ဘဲ link ပဲ သိတဲ့ link library ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ တကယ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိရဲ႕လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္၊ လမ္းစေလးေဖာ္လိုက္- ေနာက္တစ္လမ္းသြားလိုက္နဲ႕ လမး္ရွာတာကေတာ့ အေတာ့္ကို အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ၿပီလုိ႔ သတိထားမိလာပါတယ္။ ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လမး္ေတြက မ်ားသထက္မ်ားလာၿပီး ေခါင္းကလည္း  အေတာ္ မူးလာပါတယ္။ လမ္းတစ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ကၽြန္မ မျဖစ္မေန ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မ ခရီးေပါက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ အင္အားေတာင္ က်န္ပါေတာ့မလားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၀မ္းသာရတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးလိုသည္ျဖစ္ေစ၊ မလိုသည္ျဖစ္ေစ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ အရာမ်ားစြာက သူတစ္ပါးတို႕အတြက္ အသံုး၀င္တဲ့ အရာေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏိုင္လို႔ပါပဲ။ အသံုးတည့္မႈတစ္ခုအတြက္ ျဖည့္ဆည္းလိုက္ႏိုင္တဲ့အခါ သူ႕ကို သယ္ေဆာင္လာရက်ိဳးနပ္တယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မ ေတြးမိပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ကၽြန္မ ဘာေတြ ျပန္ရသလဲဆိုတာ ကၽြန္မ ေက်နပ္ႏိုင္ၿပီေပါ့။