ေဖ်ာ္ေျဖေရး

ခုတေလာ online radio အစီအစဥ္ေတြ အမ်ားၾကီး စုၿပီး နားေထာင္ျဖစ္သည္။

 အိမ္မက္လႈိင္းအျဖဴေရာင္သံစဥ္၊ (Google Desktop မွာ Radio Player ထည့္ၿပီး Station URL ေပးလိုက္လွ်င္ အေတာ္အဆင္ေျပတာ ေတြ႕ရပါသည္)

 ျမန္မာ့ဂႏၳ၀င္၊ (ၾကာၾကာ နားမေထာင္ျဖစ္ပါ။ သို႔ေသာ္ အလွည့္တစ္ခုေပးလိုက္လွ်င္ေတာ့ ခဏတျဖဳတ္ နားေထာင္ျဖစ္တတ္သည္။)

AOL radio programs (Lite Rock, Pop Rock ေတြမွာ ကိုယ္နားစြဲၿပီးသား သီခ်င္းမ်ား၊ (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္သေဘာက်တတ္ေသာ သံစဥ္အဖြဲ႕မ်ား ၾကားရတတ္သည္။ Google Desktop – Radio Player မွာေတာ့ ေပါင္းထည့္၍ မရ။ သူ႕ Player မွာ station ေရြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာၿပီး သီခ်င္းပုဒ္လိုက္ ေက်ာ္၍ရသည္။)

သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း အလုပ္ထဲ စိတ္ႏွစ္ထားရတာ နည္းနည္း စိတ္ဖိစီးမႈသက္သာသည္ထင္၍ပါ။ တစ္ဖက္စားပြဲမွ ဖြင့္ထားတတ္ေသာ စကာၤပူတ႐ုတ္ FM ေရဒီယိုအစီအစဥ္ အၿမဲတမ္းၾကားေနရတတ္ေသာ္လည္း ကိုယ္နားမလည္ေသာ ကိြစိကြစမ်ားခ်ည္း ျဖစ္ေလရာ ကိုယ္နားလည္ေသာ အစီအစဥ္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ နားလည္မႈရွိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ။ (အဲဒီတစ္မွတ္ကလြဲလွ်င္ Boss ကို အမွတ္`Minus´ ပဲ ေပးမိတာမ်ားပါသည္။)

Stress-Survival Fight တြင္ Entertainment တပ္ကူသာမရွိလွ်င္ အေတာ္ အထိနာမည္ ထင္ပါသည္။ ၾကိဳက္မိသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုက္ပါသည္။

Advertisements

ေခတ္မီလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား!

ခက္ေတာ့ အခက္သား။ စကာၤပူမွာ လူ ၁၄၀ ေက်ာ္ ကူးေနၿပီျဖစ္ေသာ H1N1 သည္းသည္းလႈပ္ေနခိုက္မွာ ဖ်ားသည္။ ေကြးေတာ့ မေကြးပါ။ လူက မိုးတိုးမတ္တပ္ သြားလိုက္လာလိုက္ႏွင့္။

ဇာတ္လမ္းအစ – ၾကာသာပေတးေန႕ႏွင့္ ေသာၾကာေန႕ ႏွစ္ရက္ဆက္၍ Site သြားသည္။ ၾကာသာပေတးေန႕ကေတာ့ မသိသာေသး။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပင္ပန္းထားၿပီး ေသာၾကာေန႕လည္မွာ ႐ံုးကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးေတြ စိုေနရာက အဲကြန္းတန္ခိုးႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ျဖစ္သြားၿပီး အစိုဓါတ္က ႏွာေခါင္းဘက္ ေျပာင္းေရႊ႕သြား၏။ သည္အခ်ိန္မွာ စေနေန႕ျပန္မည့္ လူၾကံဳက ျပည္အထိ ေရာက္မည္ဆိုေသာအခါ — အိမ္ကို လူၾကံဳေပးရန္ ဖုန္းဆက္ ေမးကာ ညေန႐ံုးဆင္းခ်ိန္တြင္ အေျပး အလႊား ေစ်းသြား၀ယ္ပါသည္။ Mustafa တြင္ ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ အေဆာက္အဦးႏွစ္ခုလံုးကို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ပစၥည္း ရွာျခင္း၊ ၀ယ္ျခင္းမ်ား ၿပီးသည့္ေနာက္ ည ၈ နာရီေက်ာ္။ လူၾကံဳေပးျခင္းကိစၥ ၿပီးသည္ႏွင့္ အိမ္ကို ေငြလႊဲရန္ City Hall ဘက္ ေျခဦးလွည့္သည္။ လူၾကံဳလိုခ်င္သည္ ေျပာေသာ ယုန္ေမြးဆြယ္တာ- ပင္နီဆူလာမွာ ျမင္ဖူးသလိုလိုပဲဆိုၿပီး အထပ္ေစ့ ပတ္သည္။ မူစတာဖာတစ္ပတ္ႏွင့္ ညီမွ်ေသာအခါ ေျခကုန္လက္ပန္းက်လာၿပီး မေတြ႕ေၾကာင္း အေျဖထြက္လာ၏။ သည္လိုႏွင့္ အိမ္ျပန္သည့္ အေျခအေနျဖစ္ေတာ့ ည ၁၀နာရီခြဲ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ Panadol Extra တစ္လံုး ပါးစပ္ထဲ ပစ္ထည့္ကာ ေမွာက္သြားသည္။ ေခၽြးေလး စို႔ကာ ေနသာ ထိုင္သာ ျဖစ္သြားသည္။ `ငါ မဖ်ားေသး´။

စေနေန႕မနက္ ႏိုးလာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မၾကည္လင္။ ႐ံုးမသြားခ်င္ေသာ ေရာဂါအျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္လိုက္ေတာ့ ဖ်ားသည့္ဘက္ မလွည့္လိုက္ႏိုင္။ `ေတာင္လွည့္၊ ေျမာက္လွည့္နဲ႕ ႐ံုးခ်ိန္ၿပီးသြားမွာပါ´- ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးကာ အဲကြန္းခန္းထဲ သြားငုတ္တုတ္ထိုင္လိုက္သည္။ လာေလ့- ေန႕တစ္၀က္။ ႐ံုးဆင္းေသာ္ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ ပင္နီဆူလာ၊ လမ္းျပၾကယ္တို႔ဘက္ မလွည့္ႏိုင္ေတာ့။ အိမ္တန္းျပန္သည္။ ေကာင္းေကာင္း ဖ်ားရန္ အရွိန္ယူသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တနဂၤေႏြေန႕တြင္ ဂ်ိဳဟိုးလမ္းညႊန္ ကူညီ မ,စဖူးေသာ ညီမေလးက မဂၤလာေဆာင္မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖ်ားခြင့္မျပဳႏိုင္ျပန္။ သည္လိုႏွင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဖ်ားခြင့္မရရွာေသာ ခႏၶာကိုယ္က တနလၤာေန႕တြင္ ဆႏၵျပပါသည္။ ဘယ္လိုမွ မၾကည္လင္ပါ။

MRT Station ႏွင့္ ရထားေပၚတြင္ တခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားကို မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လ်က္သား ေတြ႕လာရသလို၊ ကေလးအေမ အခ်ိဳ႕လည္း မ်က္ႏွာဖံုးကိုယ္စီ နားရြက္မွာ ခ်ိတ္လာၾကသည္။ သူတို႔ၾကည့္ရသည္မွာ အေတာ္ပင္ ကို႔လို႔ကန္႕လန္႕ႏိုင္ေနၿပီး သူတို႕ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနပံုရပါသည္။ သို႔ျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားမၾကာမီ သူတို႔လည္း မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ေလးမ်ားကို ျဖဳတ္သြားၾက၏။ သို႕ေသာ္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကား တာ၀န္သိျပည္သူမ်ားပီသေနၾကေလရာ ကိုယ္တိုင္ တစ္ရွဴးေလးကြယ္ကာ ဟတ္ခ်ိဳး ေခ်ခါနီးခ်ိန္တြင္ နံေဘးမွ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း နည္းနည္း အားနာလာပါသည္။

Today မွ `ေအာ္သံ´ က႑တြင္ ကေလးမိခင္တစ္ဦးက ေရးထားသည္။ “You may survive, but my son won’t”၊ သူ႕သား ၁၀လသားကေလး ေမြးရာပါ ေရာဂါကာကြယ္မႈ အားနည္းေနေသာေၾကာင့္ ေဆး႐ံုတက္ကာ ကုသမႈ ခံယူေနရသည္။ အကယ္၍သာ ယခုအခ်ိန္ ျပင္ပမွ အျခားေရာဂါမ်ား ကူးစက္ ရရွိခဲ့လွ်င္ မည္သို႔မွ ကယ္ႏိုင္ရန္ လမ္းမရွိေတာ့။ သို႔ျဖစ္၍ —–  ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္သြားေနၾကေသာ၊ မိမိကိုယ္တိုင္ မသိႏိုင္သည့္ ေရာဂါပိုးသယ္ေဆာင္သူမ်ားကို သူ ေတာင္းဆိုထားသည္က-`ကာကြယ္ျခင္းျဖင့္ ကယ္တင္ၾကပါ´။

Mask သံုးျခင္း၏ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားအား မသိမဟုတ္၊ သိပါ၏။ သိပါေသာ္လည္း – မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ တပ္ရမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ အေတာ္ ၀န္ေလးမိသည္။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ အေၾကာက္အလန္႕ နည္းလြန္းသလား၊ ေၾကာက္တတ္သူဟု အထင္ခံရမည္ကိုပင္ ေၾကာက္လြန္းသလား၊ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနသည္။ ေကြးရဲလွ်င္ ေကြး- quarentine ထဲ ေရာက္သြားမည္ ဆိုၿပီး ေၾကာက္တာက ပိုမည္ထင္ပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္လည္း သူမ်ား မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္သလို လိုက္စြပ္ၿပီး ေခတ္မီလိုက္လွ်င္ ေကာင္းမလား။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ – အမိေျမမွာ ကိစၥတစံုတရာရွိ၍ သတင္းထုတ္ျပန္သည့္အခါ ျပည္သူလူထု အစိုးရိမ္လြန္၊ ေၾကာက္လန္႕ၾကသည္မ်ား မျဖစ္ေစရန္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းထုတ္ျပန္ေသာ သတင္းစနစ္ကို အေတာ္က်င့္သားရေနသည္ထင့္။ ယခု စကာၤပူကၽြန္းကေလးမွာ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီးဌာနက အေရးတယူ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား လုပ္ေနသည္ကိုပင္ စိတ္ထဲမွာ သည္းသည္းသန္သန္ ျဖစ္မလာ။ ေၾကာက္စရာလား။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနေသးလွ်င္ ခံႏိုင္ရည္အရာမွာ ဧတဒဂ္ေပးေလာက္ေသာ `ငါဟဲ့- ျမန္မာ´။

လတ္တေလာ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္။

ယေန႕ ႐ံုးမွ ခြင့္ယူ၍ အိမ္တြင္ အားရပါးရ ဖ်ားပါသည္။ ေမာင္ထြန္းသူ ျမန္မာျပန္ `ပီကင္း´ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေန၀င္းျမန္မာျပန္ `ေဂါ့ဒ္ဖားသား´အားကိုး ရွိပါသည္။ တစ္မနက္လံုးေဆးေသာက္လိုက္၊ ျပန္အိပ္လိုက္ လုပ္ၿပီးေသာအခါ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိေနပါၿပီ။ ေဆးခန္းမသြားပါ။ အေၾကာင္းရင္းက တုပ္ေကြးမဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ဘာသာ ေသခ်ာေသာ္လည္း Quarentine ထဲ ေရာက္မွာစိုးၿပီး မသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေခတ္မီေအာင္ မေကြးရဲလိုက္ပါ။ ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္တာပါပဲ။ ခုေတာ့-

`အားလံုးေကာင္းပါသည္ခင္ဗ်ား´

ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမွ အသီးအပြင့္မ်ား

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႕ Today မွာ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံက ထြက္ခြါလာတဲ့ ကမ္နမ္-၁ သေဘၤာရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းက စကာၤပူကို ျဖတ္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္ဆိုၿပီးေတြ႕လိုက္လို႔။ ဒံုးက်ည္ (သို႔)ဒံုးက်ည္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား တင္ေဆာင္လာမယ္လို႔ ယူဆရတဲ့သေဘာက စကာၤပူမွာ ဆီ၀င္ျဖည့္ေကာင္း ျဖည့္မယ္ဆိုပဲ။ ဦးတည္ရာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။

စကာၤပူဟာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေရပိုင္နက္ထဲသြားတဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးေတြကို ဆီျဖည့္တဲ့၀န္ေဆာင္မႈမွာ ထိပ္တန္းေနရာမွာ ရွိပါတယ္။ ခု “ကမ္နမ္-၁ သာ စကာၤပူကို ၀င္ၿပီး ဆီျဖည့္ခဲ့ရင္” ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႕ စကာၤပူကၽြန္းကေလး ေခါင္းကိုက္ေနပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ အျပည့္အစံုကိုေတာ့ Today Online မွာသာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ မနက္ျဖန္ သံလြင္အိမ္မက္မွာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈနဲ႕ စီးပြါးေရး ပိတ္ဆို႕တားဆီးမႈဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ၾကားေနက် ျဖစ္လာတာ အေတာ္ကို ၾကာေပါ့။ ဘယ္ဟာက ဘယ္လို ျဖစ္သြားလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ခုလို အသီးအပြင့္ေတြေတာ့ အသံဗလံ ၾကားေနရတာပါပဲ။

ကိုၾကီးဒီဘီကေတာ့ “ဘာသာျပန္လည္း ျဖစ္တာပဲလား”လို႔ ေမးပါတယ္။ အေျခအေနကေတာ့ ျမင္တဲ့အတုိင္းပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ သတင္း အျပည့္အစံုေတြ ထြက္လာႏိုင္စရာ ရွိပါေသးတယ္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကည့္႐ႈၾကပါရန္။ (အမ္- မွားျပန္ၿပီ။ Channels News Asia မွာ လႊင့္မွာေပါ့။ အဲဂလို ေျပာခ်င္တာပါ။ 😀 သည္းခံပါရွင္)

Even if …

ဒူးရင္းသီး (ေခၚ) Esplande  ႏွင့္ ACM (Asian Civilization Museum) ၾကားတြင္ Tunnel တိုတိုေလး ရွိ၏။ ပုေလြသံသဲ့သဲ့က ထိုေနရာဘက္မွ လြင့္ပ်ံလာေနသည္။

(ကၽြန္မလည္း) Scarborough Fare စာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကို ႏႈတ္မွ ခပ္သဲ့သဲ့ လိုက္ညည္းဆိုမိရင္း သူ႕ကို မိတ္ဖြဲ႕သလို ၿပံဳးျပျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးက  အာ႐ံုစိုက္မိဟန္ မျပေသး။ Tunnel ျပင္ပမွ ေန႕လည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ACM ေရွ႕ ျမင္ကြင္းသည္ ျမစ္ေရ စိမ္းစိမ္း၊ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း၊ သစ္ပင္ရိပ္စိမ္းစိမ္းတို႔ျဖင့္ ေအးျမေနသည္။ သူမႈတ္ေနသည့္ သံစဥ္ အဆံုးပိုင္းတြင္ စိတ္တိုင္းမက်ဟန္ မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕သြားၿပီး ရပ္သြား၏။ ေရဗူးေလးေဘးမွ ခ်ထားေသာအိတ္ထဲတြင္ ပုေလြရွည္/တို ၄ေခ်ာင္းက အခန္႕သား။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပိုလိုရွပ္အျဖဴတစ္ထည္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီရွည္အနက္ေရာင္ ခပ္ပြပြေၾကာင့္ နဂို ပိန္သြယ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ ပို၍ပင္ ပါးလ်သြားသည့္ဟန္ ေပၚေနသည္။ ဆံစတခ်ိဳ႕က စည္းထားသည္မွ ေျပေလ်ာ့က်ေနေသာ္လည္း အာ႐ံုစုစည္းထားမွန္း သိသာေနေသာ သူ႔မ်က္လံုး စူးစူးအတြက္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မေနပါ။ Tunnel နံရံကို မွီရင္း (သူ႕ကို) ေငးေမာၾကည့္ေနေသာ သူ႔ (ကၽြန္မကို) ျမင္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳဟန္ ျပံဳးျပကာ ေရဗူးကို လွမ္းေကာက္ကိုင္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ACM ဘက္မွ Bass သံကဲေသာ သံစဥ္အခ်ဳိ႕ ပ်ံ႕လြင့္လာသည္။

အမ်ိဳးသမီး၏ လက္သည္ ေရဗူးေလးအစား အနည္းငယ္ရွည္သြယ္ေသာ အျခားပုေလြ တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လ်က္သား ျဖစ္သြားကာ chorus ပိုဒ္မ်ားတြင္ အသံျဖည့္ လိုက္ေန၏။ ခပ္ျမဴးျမဴး ေတးသံစဥ္က တပိုင္းတစႏွင့္ ရပ္သြားေသာ္လည္း ပုေလြသံက ေ၀့ကာ ၀ိုက္ကာ ဆံုးသြား၏။

အမ်ိဳးသမီးက (ကၽြန္မဘက္ကို )လွည့္လိုက္ကာ `ကၽြန္မ ပုေလြအမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳးထဲပဲ ယူလာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကီး ၄ မ်ိဳးစာေပါ့ေလ။ တကယ္လို႔ သူတို႔ဖြင့္လိုက္တဲ့ သီခ်င္းသံက ဂ်ပ္ဇ္ဂီတျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီအမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘဲ တျခားပုေလြနဲ႕မွ အဆင္ေျပမွာ´- ဟု ဆိုသည္။ စိတ္လိုလက္ရ လွည့္ၿပီး ရွင္းျပေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို (ကၽြန္မ) အားနာသလို ၿပံဳးျပရင္း `ကၽြန္မက ဂီတကို နားလည္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ နားေထာင္ရတာကို သေဘာက်လို႔ လာနားေထာင္တာပါ´ဟု ျပန္ရွင္းျပလိုက္ရသည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ အံ့ဩသြားဟန္ ရိပ္ခနဲ ေပၚသြားေသာ္လည္း သေဘာက်သြားဟန္လည္း ရွိသည္။

`ေဩာ္၊ သိၿပီ။ နားေထာင္တာရယ္၊ သီခ်င္းညည္းတာရယ္ေပါ့။ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းသံကို ကၽြန္မကေတာ့ အျဖည့္သေဘာမ်ိဳး လိုက္ေလ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီသီခ်င္းကို မႈတ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ လိုက္ဖက္မယ့္ဟာမ်ိဳးေပါ့။ ရွင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အစအဆံုး နားေထာင္ရမယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႔က Pop သီခ်င္းေတြဖြင့္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မအဲဒီသံစဥ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း ဦးေဆာင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးအစားမွာ Acoustic Version ေတြ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္ေလ။ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မက ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ကၽြန္မမႈတ္လက္စ ေတးသြားကိုသာ ဆက္မႈတ္ေနခဲ့ရင္ နားေထာင္ရတာ အဆင္ေျပမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေျပာင္းဖြင့္တဲ့ သံစဥ္ေတြကို ကၽြန္မ နားစြင့္ေနဖို႔ လိုတယ္။ ေဟာ၊ အခု သူတို႔ဖြင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ Classic တစ္ခုကို အသြင္ေျပာင္းထားတာ´ ေျပာေနရင္း ပုေလြကို ေကာက္ကိုင္ကာ ေတးသြားအခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာသည္။ Tunnel နံရံေၾကာင့္ ပုေလြသံသည္ ျပင္ပမွာလို ႏုႏြဲ႕မေနဘဲ လိုဏ္သံေပါက္ကာ Theaterထဲမွ ဖန္တီးမႈတစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။

`ဒီေနရာမွာ Echo Effect ရွိေနတာေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတာပါပဲ။ ရွင္ သူတို႔ကို ေနာက္ခံဩခက္စၾထာအေနနဲ႕ သံုးၿပီး ေတးသြား ဖန္တီးလို႔ ရတာေပါ့´

`သူတို႕ကို ဘက္ဂေရာင္းထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ကၽြန္မက သူတို႔ေတးသြားမွာ ဟာမိုနီလိုက္သလိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးတာပါ။ သူတို႔က အဓိက ေတးသြားပါ။ Echo Effect ရွိတာေတာ့ အမွန္ေပါ့။ ဒီေနရာကိုယ္တိုင္က ပုေလြတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးရွိေနတယ္ေလ။ သူ႕ရဲ႕ တိုးလ်ိဳေပါက္ပြင့္ေနတဲ့ အဆံုးႏွစ္ဖက္ရယ္၊ တိုက္ခတ္ေနက် ေလေၾကာင္းရယ္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ပုေလြသံအတြက္ Speaker လိုမ်ိဳး ျဖည့္ေပးေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ ဒီမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ သံစံုတီး၀ိုင္းလိုမ်ိဳး Perform လို႔ရတာေပါ့။ ညေန ၃ နာရီေလာက္အထိ ကၽြန္မ ရွိေနဦးမွာ။ ရွင္ ဒီေနရာကို အၿမဲလာေလ့ ရွိသလား။ Orchard မွာလည္း Tunnel တစ္ခု ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီမွာဆိုရင္ ရွင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို ခံစားရမွာ။´- အမ်ိဳးသမီးက ေရဗူးထဲမွ ေရကို တစ္က်ိဳက္ေမာ့ေသာက္သည္။

`ကၽြန္မ Orchard ကို ေရာက္ခဲပါတယ္။ ဒီအနီးတ၀ိုက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္ Site ရွိပါတယ္။ အခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္စာ Break ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ Safety Shoes ကို သတိထားမိမွာေပါ့။ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး မရေပမယ့္ ဒီေနရာေလးက သာယာလို႔ ခဏလာၾကည့္တာပါ။ ရွင္ ဒီေနရာမွာ လာၿပီး ေလ့က်င့္တာသက္သက္ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရွင္ကိုယ္တိုင္ ေတးသြားေတြကို ဖန္တီးေနတာေရာ မဟုတ္ဘူးလား´

`တကယ္ေတာ့ ဘီသိုဗင္တို႔လို ၾကီးျမတ္တဲ့ ဂီတသမားေတြမွာေတာင္ Practicing Time က Performing Time ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုမ်ားတယ္ရွင့္။ သူတို႔ေတြဟာ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႕ပဲ schore ေတြေရးၾက၊ ေတးသြားေတြ ဖန္တီးခဲ့ၾကတာ။ တကယ့္ အ့ံမခန္းပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြေပါ့။ ကၽြန္မအတြက္ ဒီေနရာဟာ ေလ့က်င့္တဲ့ေနရာ သက္သက္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရွာေဖြေတြ႕ရွိလာတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေလ။ ကၽြန္မ တီး၀ိုင္းအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖတာမဟုတ္ရင္ ဒီကိုလာၿပီး အခုလို ေလ့က်င့္ေနေလ့ရွိပါတယ္။ မေန႕ကဆို ဒီျပတိုက္မွာ တ႐ုတ္အင္ပါယာသမိုင္းေၾကာင္း ျပပြဲတစ္ခုရွိလုိ႕ သူတို႔ေတြ ေရွးတ႐ုတ္သီခ်င္းၾကီးေတြဖြင့္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အေတာ္ အခက္ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ သူတို႔ေတြ ဂ်ပ္ဇ္နဲ႕ ေပါ့ပ္ကို တစ္လွည့္စီလို ဖြင့္ေနၾကေလရဲ႕။ ေဟာ- ခုဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ ရွင္သိမယ္ထင္တယ္´- ေတးသြားသည္ ကပြဲတစ္ခုမွာလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ မသိပါ။ အမ်ိဳးသမီး၏ ပုေလြသံသည္ ေရွးအဂၤလိပ္ကားမ်ားတြင္ ပါတတ္ေသာ အသံတြန္႕၍ ဟစ္၍ ဆိုတတ္သည့္ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနသည္။

`ရွင္ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ရွင့္ပုေလြနဲ႕ သီခ်င္းဆိုတယ္ေနာ္။ ဟုတ္လား´

`အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္မ အျဖည့္သံစဥ္ေတြပဲ ဖန္တီးတတ္ပါတယ္။ ခု ၿပီးသြားတဲ့ သံစဥ္မွာေတာ့ ကၽြန္မ သီခ်င္းလိုက္ဆိုေနမိတာ ဟုတ္တယ္။ တစ္ပုဒ္လံုး မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳး အလွည့္အေျပာင္းေတြက အခိုက္အတန္႕တခ်ိဳ႕ကို ပိုၿပီး ျမဴးၾကြေစတယ္။ အသက္၀င္ေစတယ္ ဆိုရမလား။ Tunnel ရဲ႕ ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေတးသံ ႏွစ္မ်ိဳး ထြက္လာရင္ေတာ့ တကယ့္ကို ဗ႐ုတ္သုကၡပါပဲေလ။ သူတို႔ေတြဟာ တစ္သံနဲ႕ တစ္သံ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကပံုပါပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေတာ့္ကို ၾကီးတဲ့ စိန္ေခၚမႈမ်ိဳးပါ။ ရွင္ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ အာမ, မခံႏိုင္ေပမယ့္ ညေနပိုင္းေလာက္ဆိုရင္ သူတို႔ဖြင့္တဲ့ ေတးသြားေတြက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာ အမွန္ပါပဲ။´

`ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္မအဲဒီအခ်ိန္အထိ ရွိမေနႏိုင္တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ခု ကၽြန္မရဲ႕ ေန႕လည္အားလပ္ခ်ိန္ေလးက ကုန္ေတာ့မွာမို႔ပါ။ ဂီတ သံစဥ္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ၊ အပန္းေျပစရာပါပဲ။ ရွင္ အဆင္ေျပပါေစ´

`ရွင့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရသလို ကၽြန္မအတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာပါပဲေလ။  ရွင္လည္း အဆင္ေျပပါေစ။ ဂြတ္ဘုိင္´

Moral of the story: : ၾကိဳက္သလို ယူဆပါ။ ယူဆသလို ရရွိပါသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ရွိျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနကို သံစဥ္ညီညြတ္ေအာင္ မတီးခတ္ႏိုင္ေသာ ရြာေဆာ္ေမာင္းကြဲသံၾကီးမ်ားကို ၾကားေယာင္ေနပါသည္။

(မေျပျပစ္သည္မ်ားကို ျပန္လည္တည္းျဖတ္လိုက္ရပါသည္။)

စေတးႏွင့္ မေလး

စလံုးကို အလုပ္လာရွာစဥ္က ျပန္မေတြးခ်င္ေသာ အမွတ္တရ မ်ားေလစြ။ ခု ဖူးႏုသစ္မွာ စေတးေရွာင္သူတစ္ဦး၏ မွတ္တမ္းမ်ားကို ျမင္ရေတာ့ ကိုယ့္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ အကုန္ျပန္ျမင္ေယာင္လာသည္။

စကာၤပူမွာ အလုပ္လာရွာမည္စိတ္ကူးကတည္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုး၊ အလုပ္ရွာစဥ္ ကုန္က်မည့္ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္၊ သြားစရိတ္တို႔ကိုပါ တြက္ခ်က္စုေဆာင္းၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္လွ်င္ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာ ေအာက္ပါအတိုင္း စဥ္းစားရသည္။ အလုပ္သာ တစ္ခါတည္း အဆင္ေျပလွ်င္ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ့။ ကံဆိုးကံေကာင္း –

၁) အလုပ္မရ၊ အင္တာဗ်ဴးမရ၊ စေတးက်န္လွ်င္- ပြဲစားစပ္မည္။ (အင္တာဗ်ဴးမရတာ အေျခအေန အေတာ္ဆိုးသည္။ CV အျပင္အဆင္ ညံ့ဖ်င္းမႈ ၅၀% ၊ ကိုယ္တိုင္အရည္အခ်င္း  ၃၀%၊ Personality အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္မႈ/မျဖစ္မႈ ၁၀%၊ ကံ ၁၀%၊ တစ္ခုမွ အားကိုးစရာ မက်န္လွ်င္ အိမ္က ရင္းႏွီးျမႈပ္ႏံွမႈအတြက္ ျပန္ထြက္လာႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ရကို ရမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အလိမ္မခံရေရး ဦးစားေပးၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွ ပြဲစား Background စံုစမ္းထားရသည္။)

၂) အလုပ္မရ၊ အင္တာဗ်ဴးရ၊ စေတးမက်န္လွ်င္- မေလးေရွာင္မည္။ (CV အျပင္အဆင္ သင့္တင့္မႈ ၅၀%၊ ကိုယ္တိုင္အရည္အခ်င္း ၃၀%၊ Personality အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္မႈ/မျဖစ္မႈ၁၀%၊ ကံ ၁၀%)

၃) အလုပ္ရ၊ စေတးမက်န္၊ MOM တြင္ သက္တမ္းတိုး မရလွ်င္- မေလးေရွာင္မည္။ (CV ေကာင္းမြန္၊ ကိုယ္တိုင္ အရည္အခ်င္းရွိ၊ Interviewer.vs.Interviewee အေပးအယူမွ် ေသာ္လည္း ကံဆိုးမႈ ၁၀% ပါ၀င္ေနေသးလွ်င္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သမွ် အေလွ်ာ့မေပးတမ္း လုပ္ရန္)

သို႔ျဖင့္ စရိတ္စကကို မေလးေရွာင္စရိတ္ပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားၿပီး ျပင္ဆင္လာခဲ့ပါသည္။

စက္တင္ဘာလတစ္၀က္အခ်ိန္၊ စလံုးေရာက္လာေတာ့ ႏွစ္ပတ္အတြင္း အင္တာဗ်ဴး စ, ရပါသည္။ အင္တာဗ်ဴး ညံ့ဖ်င္းေသာ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ အလုပ္မရလိုက္။

အင္တာဗ်ဴးေတြ ရသျဖင့္ တစ္လကုန္ၿပီး ေနာက္တစ္လ- သက္တမ္းတိုးသည္။ ရသည္။ မေလး ဗီဇာကို စိတ္ပူသျဖင့္ ၾကိဳ လုပ္ထားသည္။ ၃လ Multiple Entry ရသည္။ ၾကားထဲတြင္ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု အဆင္ေျပ၏။underpaid ျဖစ္ေသာ္လည္း အေျခအေနမဆိုး။ Technical ပိုင္း အေပးအယူ မွ်သည့္သေဘာရွိသည္။ သို႕ျဖင့္ Pass တင္ရန္ ျဖစ္လာေသာအခါ ကုမၸဏီမွ HR က အျခားႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမား မ်ားကို Work Permit သာ တင္ေပးဖူးသည့္အားေလ်ာ္စြာ WP ပဲ တင္ေပးမည္တဲ့။ Elegibility အရ S-Pass မွ ျဖစ္ပါမည္ဟု မည္သို႔ပင္ ေျပာေျပာ လက္မခံ။ အဆင္ေျပသြားမွာပါ ခ်ည့္ ေျပာသည္။ “ကိုင္း၊ ဒါျဖင့္လည္း တင္”ေပါ့ ။

ေန႕ပင္မကူးလိုက္။ Reject ျဖစ္ပါသည္တဲ့။ HR အမ်ိဳးသမီးက ၿငိဳျငင္လာသည္။ Technical Dept မွ Head က အစည္းအေ၀းတြင္ ကိုယ့္အတြက ္ေျပာေပးသျဖင့္ S-Pass ကို ေျပာင္းတင္ေပးသည္။ သို႔ေသာ္—— (လစာေစ်းခ်သည္ဆိုၿပီး ၀ိုင္းဆဲလိုက ဆဲၾကပါကုန္။ ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိပါသည္။) ကိုယ္သေဘာတူထားေသာ လစာက တရား၀င္ တင္ေပးရမည့္ လစာႏွင့္ အနည္းငယ္ ကြာဟေနသည့္အတြက္ သူတို႔ကို ညွိၿပီးတင္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုေသာ္လည္း…. (ေျပာရင္းေတာင္ ရွက္လာသည္)။ “၀မ္းနည္းပါတယ္။ ငါတို႔ကုမၸဏီက တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းျဖစ္ေတာ့ ဒီလို အစိုးရနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ကိစၥမွာ မေျဖာင့္မွန္တာ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ တကယ္လို႔ မင္း ဒီလစာ သေဘာတူညီခ်က္အတိုင္း လက္ခံႏိုင္ရင္ ဒီအတိုင္း တင္ေပးပါမယ္။ လစာ ထပ္တိုးဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ Board of Director ကိုပါ ျပန္ တင္ရမွာမို႔ ငါမကူညီႏိုင္တာ ၀မ္းနည္း ပါတယ္” (ေသဟ။ ေျပာမိတဲ့ ႏႈတ္သီးကို ျပန္တီးခ်င္လာသည္။)။

 “ငါတို႔ ဒီအတိုင္း ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကတာေပါ့” ဟု ဆိုကာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ S-Pass ျဖင့္ ျပန္တင္သည္။ စေတးက ကုန္လုၿပီ။ အခ်ိန္က ႏို၀င္ဘာလလယ္။ ေနာက္ေလွ်ာက္ထားေသာ အင္တာဗ်ဴးေတြကလည္း ကိုယ့္စေတးကုန္ၿပီး ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္မွ ေခၚမည္။ ရင္ပူပူႏွင့္ ပထမအၾကိမ္ မေလးခရီးစဥ္သည္ ေရွာင္လႊဲမရႏိုင္ေတာ့။

Re-Entry Visa၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ Confirmation တို႔ကို မသြားမီ လုပ္သြားသည္။ ရသည္။ နီးနီးနားနား Johor Bahru ကိုပဲ သြားရန္ ဆံုးျဖတ္သည္။ မဟာစည္ရိပ္သာ ခြဲတစ္ခုျဖစ္ေသာ ေညာင္ကန္ေအး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းခြဲတစ္ခုႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရသည္။ သို႔ျဖင့္ SBS Transit စီး၍ JB သို႔ ခ်ီတက္ရ၏။ ကံေကာင္းသည္ဆိုရမည္။ အင္မီဂေရးရွင္းမ်ားက ဘာမွ မရစ္လိုက္။

၃ရက္ အၾကာ။ စလံုးမွာ ထားခဲ့ေသာ ကိုယ့္ဖုန္းကို အင္တာဗ်ဴးလာရန္ တစ္ေနရာက လွမ္း အေၾကာင္းၾကားသည္တဲ့။ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး စလံုးဘက္ကမ္းကို Woodlands တံတားျဖတ္ကာ အေျပးျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါ အင္မီဂေရးရွင္းက ဘာမွေတာ့ မေမး။ မေျပာ။ ၁၄ ရက္ပဲ တံုးထုေပးသည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ထင့္ကနဲ။

ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးသည္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ လြဲေခ်ာ္ျပန္ေသာအခါ ၁၄ ရက္ စေတးသည္လည္း ဖင္လွည့္၊ ေခါင္းလွည့္ႏွင့္ ကုန္ျပန္၏။ စေတးတိုးမရသည့္အတြက္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ မေလးသို႔ ၀င္သည္။ မေလး အင္မီဂေရးရွင္းကား ကိုယ့္ စာအုပ္ နီနီေလးကို အေတာ္ မ်က္စိ စပါးေမြး စူးဟန္ရွိ၏။ ေကာင္တာ ၄ ခုမွ မ်က္လံုး ၄ စံုျပဴးၾကည့္ကာ ပြစိပြစိ ၁၅ ခြန္းခန္႕ အရစ္တက္ၿပီး ကိုယ္ အေၾကာမာမႈအတြက္ သင္ခန္းစာေပးရန္ Officer ႏွင့္ ေပးေတြ႕လိုက္ၾကပါေတာ့သည္။ ကံက ေကာင္းျပန္သည္။ ၀င္ခြင့္ရသြားသလို တံုး အေရာင္လည္း ျပႆနာ မရွိ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကပၸိယဘ၀ျဖင့္ ေနၿပီး ၁၀ ရက္ အၾကာ ျပန္ထြက္လာေတာ့လည္း စကား ၁၀ ခြန္းခန္႕ ပိုေျပာလိုက္ရတာေလာက္ပဲ ။ အေျခအေန မဆိုး။

စလံုး အင္မီဂေရးရွင္းသည္ ကိုယ့္ ႏွလံုးသားေလး အၾကမ္းပတမ္း ခုန္ေနမည္ကို သိရွိေနဘိသကဲ့သို႔ ညွာတာစြာ ၁ လ တံုးျပန္ထုေပး၏။ သို႔ေသာ္———- အခ်ိန္က ဒီဇင္ဘာလ ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။  အလုပ္ရွာရန္ လာဖူးသူမ်ား သိၾကပါမည္။ ဥေရာပႏွစ္ကူးႏွင့္ တ႐ုတ္ႏွစ္ကူးၾကား အခ်ိန္ကာလသည္ ေသခ်င္ေစာ္ နံေလာက္ေအာင္ အလုပ္ရွား၏။

သည္လိုႏွင့္……….. ေနာက္ဆံုး စေတး တစ္လ မကုန္မီ အင္တာဗ်ဴးေနာက္တစ္ခု အဆင္ေျပပါသည့္တိုင္ Second Interview After Chinese Newyear ဆိုသည့္ ဓါးခ်က္ျဖင့္ စလံုးအိမ္မက္ ပူေဖာင္းသည္ ေပါက္ကြဲ လြင့္စဥ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေလ၏။

ခု အလုပ္ကေတာ့ ပထမဆံုး Option 1 ရဲ ႕ ရလဒ္ပါပဲ။

အရပ္ကတို႔

ပါ၀င္သူမ်ား-
(၁) ေဒၚျမႏွစ္- အသက္ ၅၀ေက်ာ္ (ဘယ္ေလာက္ေက်ာ္မွန္း အသိမခံ)၊ ကုန္ေသးဆိုင္ပိုင္ရွင္

(၂) ကိုစံခ်ိတ္- အသက္ ၄၀ေက်ာ္ (၅၀နီးဟု ခန္႕မွန္းရသည္)၊ ကာလသားေခါင္း (ေဟာင္း)

(၃) အိမ္နီးနားခ်င္း အရပ္သူ အရပ္သားမ်ား

******                ***************                                  ******

– တစ္ေန႕စာ ေရာင္းရေငြမ်ား၊ အေၾကြးစာရင္းပါ မွတ္ထားေသာ ကုန္ဖိုးမွတ္စာအုပ္၊ တိုလီမိုလီပစၥည္းမ်ား၊ `ေငြ၀င္လာဘ္ပြင့္ဂါထာမ်ား´စာအုပ္တို႔ ထည့္လာသည့္ ဆြဲျခင္းကို ခ်ရင္း ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္ ခႏၶာကိုယ္ပါ ထိုင္ခ်ကာ တအင္းအင္း တကၽြတ္ကၽြတ္ သံစံု ထုတ္လႊင့္လိုက္သည္မွာ ေဒၚျမႏွစ္၏ ေန႕စဥ္ ေစ်းျပန္ခ်ိန္ ျမင္ကြင္း

– လက္တိုလက္ေတာင္း ခိုင္းေကာင္း၍ ဖင္ေပါ့ေသာ တူမေလးကို ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ တင္ပါး ထိခ်ိန္မရေအာင္ စီကာစဥ္ကာ ခုိင္းေစရင္း ထိုင္ရာမထ၊ ပြစိပြစိ ဆီမန္းမန္းတတ္သည္မွာ ေဒၚျမႏွစ္၏ life style

– တၿမိဳ႕တရြာ ေရာက္ေနၾကေသာ တူ/တူမမ်ားက ေဘးတြဲ၊ ေနာက္တြဲ အသီးသီး အသကႏွင့္ `အရီး/အန္တီ/ေဒၚေလး-ျမ´ထံ လာေရာက္ ဂါရ၀ျပဳ ၾကသည့္အခါ ကန္ေတာ့ခံပစၥည္းႏွင့္ ျပန္ခ်ီးျမွင့္ရန္ မုန္႔ဖိုးတို႔ကို အခ်ိန္တိုအတြင္း အခ်ိဳးခ်လ်က္ တြက္ခ်က္ ထုတ္ေပးကာ အလႅာပသလႅာပ ျမန္ျမန္ ကိစၥျပတ္ေစသည္က ႏွစ္စဥ္

`တို႔မ်ားမွာ အရပ္ေကာင္းမွ အေလာင္းလွရမွာေအ့´ဟု ပါးစပ္ဖ်ားမွ မခ်တမ္းေျပာရင္း တစ္ရပ္လံုးမွ ကာလသား/သမီးမ်ား အေရးကို တက္တက္ၾကြၾကြ၊ စိတ္ပါ၀င္စား၊ နားစြင့္ မ်က္စိဖြင့္လ်က္ ပါ၀င္တတ္သူ အႏွီ ေဒၚျမႏွစ္ခမ်ာ မၾကာမၾကာ အေၾကာတက္တတ္၏။ လက္ကတံုးေတာင္ေ၀ွး တူမေလးမွာ ရွိသမွ်အင္အားကို ေန႕စဥ္၀တၱရားမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံလိုက္ရသည့္အတြက္ ေနာက္ဆံုး… လက္အံေသ အားကုန္ျခင္းသာ အဖတ္တင္သည္၊ ေဒၚျမႏွစ္၏ တက္ေနေသာ အေၾကာတို႔ မေျပေလ။

`အံမယ္ေလး´ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ႏွစ္ခြန္းခန္႕ ရြတ္ၿပီး `အေၾကာေတြကလည္း တက္လွခ်ည့္ေနာ္၊  အရပ္ကတုိ႔ေရ´ ဟု ေဒၚျမႏွစ္ တ,လိုက္လွ်င္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အိမ္နီးနားခ်င္း ကူညီတတ္သူမ်ား ၀င္လာကာ `ကိုင္း၊ ကိုင္း။ အရီး/အမၾကီး/ေဒၚေလး- အေနရဆိုးေနသလား။ အားမနာပါနဲ႕။ လုပ္ေပးရမွာေပါ့´ ေျပာရင္းဆိုရင္း နင္းၾက၊ ႏွိပ္ၾက၊ အေၾကာေျဖေပးၾကသည္။ ေတာင္ဘက္ ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္မွ ကိုစံခ်ိတ္ကား ပညာရပ္ေပါင္းစံု အေတာ္ ႏွံ႕စပ္သူ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ေကာင္းစြာ အေၾကာေျဖေပးေလ့ရွိသတည္း။

ေဒၚျမႏွစ္၏ `အရပ္ကတို႔´အၿပီးတြင္ ကေလးမေလး တည္ခင္း ဧည့္ခံေသာ ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ပဲေလွာ္၊ ထန္းလ်က္၊ ပဲျခမ္းသုတ္၊ လက္ဖက္သုတ္၊ ဂ်င္းသုတ္ တို႔ကို သံုးေဆာင္ကာ ေထြရာေလးပါးေျပာဆို၍ အိမ္နီးနားခ်င္း အမ်ား လူစုခြဲၾက၏။ ကိုစံခ်ိတ္ကား အေျပာေကာင္း၊ အေဟာေကာင္းပါေပ။

သို႔ျဖင့္ ေဒၚျမႏွစ္၏ `အရပ္ကတို႔´သည္ သံုးလတြင္ ႏွစ္ၾကိမ္ခန္႕ ထြက္ေပၚရာမွ တစ္လတစ္ၾကိမ္ခန္႕ ျဖစ္လာေသာအခါ အရပ္က စ,ၾက၏။ ကိုစံခ်ိတ္မွာ အေရပင္ ထူျငားေသာ္လည္း `အဘြားၾကီး´ႏွင့္ အစ,ခံႏိုင္ဟန္ မရွိ။ ရွက္ႏိုး၍ တစ္ၾကိမ္ေသာ `အရပ္ကတို႔´၀ယ္ မေရာက္၊ မလာ ေနဘိ၏။ မၾကာမတင္ေသာ အခါ ေဒၚျမႏွစ္၏ `ေအာင္မေလး- အရပ္ကတို႔၊ ကိုစံခ်ိတ္ကတို႔ရဲ႕´ဟူေသာ အသံ ၾကားရေလေတာ့သည္။ အရပ္သူ၊ အရပ္သားမ်ားကား ျပံဳးစိစိ၊ ေဒၚျမႏွစ္က ခပ္တည္တည္၊ မ်က္လံုးပင္ ဖြင့္မၾကည့္။ ကိုစံခ်ိတ္ကား ၾကားလိုက္ဟန္မျပ။ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္လာသည္။

*******                           ******************                                  **************

`အဲဒါနဲ႕ ေဒၚျမႏွစ္ၾကီးလည္း အသက္ ၆၀ေက်ာ္၊ ၇၀ နီးေတာ့ ရဟန္းအမ၊ ေက်ာင္းအမ၊ အပ်ိဳၾကီး ဘ၀နဲ႕ပဲ ဆံုးတာပါပဲေအ။ ကိုစံခ်ိတ္ကလည္း `သပၸဴရိသ ဦးစံခ်ိတ္´ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္ၿပီး တူ/တူမေတြနဲ႕ ဒီလိုပဲ ေနသြားတာပါပဲ´ ဟု အေမက နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။

`ဟင္ …… ဂလိုၾကီးလား။ တို႔အိမ္မွာေတာ့ `ကိုစံခ်ိတ္ကတို႔ ´က အေဖထင္တယ္ေနာ္ …… အေမ့၊  အဟိ´

`ေဒါက္´

`အား လား လား……….. အေမကလည္း၊ စ,တာကို´

***********                         ***************                                     ************

မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္ရြယ္ပါ။ “အရပ္ကတို႔” တ, ၍ အလုပ္မျဖစ္သည့္အခါ “ကိုစံခ်ိတ္ကတို႔” ပါ ထည့္၍ တ,လုိက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းက အိမ္မွာ အေတာ္ တြင္က်ယ္ဖူးပါသည္။ အပ်ိဳၾကီး ဆိုသဟာမ်ိဳးက လူေတြ အေၾကာင္းကို နည္းနည္းသိ- သိသလို အသံုးတည့္ပစ္လိုက္ၿပီး အပိုင္ မသိမ္းခ်င္တတ္ေသာ သဘာ၀တစ္ရပ္ပါသည္ဟု အေမက မွတ္ခ်က္ျပဳ၏။ အသက္ရလာသည္ႏွင့္ အမွ် အေရထူလာသည္ကလည္း သဘာ၀တစ္ရပ္ပဲ ထင္ပါသည္။ အမခင္ဦးေမ၏ Nature of Women ကို တစ္တပ္တစ္အား ပါ၀င္ကူညီသည့္အေနျဖင့္ တင္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ဟိ 😛

ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္ ၊ ဆင္နားရြက္

ခုတေလာ စာလည္း မေရးျဖစ္၊ ဘေလာ့ေတြလည္း မလည္ျဖစ္။ Reader ယူထားသမွ်ကိုသာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ဖတ္ျဖစ္သည္။ Bro. DBA က အလုပ္မ်ားေနသလားဆိုၿပီး လွမ္းေမးသည္။ (အထင္ၾကီးခံရ နည္းသလားေနာ္ 😛 ။ ၿငိမ္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမည္ထင္သည္။) အလုပ္ကေတာ့ ထူး၍ မ်ားမလာပါ။ Draft Post ေတြသာ မ်ားသထက္ မ်ားလာပါသည္။ (ၾကိဳတင္ ေလသံပစ္ထားတာပါ။ ဘယ္စာတစ္ပုဒ္ကိုမွ အဆံုးမသတ္ႏိုင္တာ အေတာ္ ဆုိးပါသည္။)

႐ုပ္ရွင္ကားေတြကို Download ခ်ၿပီး ၾကည့္ျဖစ္သည့္အခါ စာေရးခ်င္စိတ္ေပၚမိပါေသာ္လည္း အားလံုးကို ၀ါးတားတားပဲ မွတ္မိသည့္အတြက္ မေရးျဖစ္ေတာ့ပါ။ (Side Bar မွာ သူမ်ားေတြ သြားလည္ႏိုင္ရန္ လမ္းညႊန္သလိုလိုႏွင့္ ကိုယ္ခ်ည္း သြားၾကည့္ေနမိတာပါ)

စံုစီနဖာေလးမ်ား စာမ်က္ႏွာမွာ ျဖည့္ရန္ ၾကံပါေသးသည္။ WordPress က ကတ္ဖဲ့တိုက္ေနသလားမွတ္ရသည္။ တစ္ခုမွ် အေကာင္အထည္ မျမင္ရ။ (Blogspot က ကလိခ်င္တိုင္း ကလိလို႔ရေသးသည္)

ရွားရွားပါးပါး ေက်ာင္းတူ-ဘေလာ့ဂါ-သူငယ္ခ်င္းမ်ားက Tag ရန္ ၾကံစည္ၾက၏။ ေကာင္းပါသည္။ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးကို နာမည္ေပးထားပံု အေစာၾကီးကတည္းက ေရးမိထားတာ နည္းနည္း ႏွေျမာသြားသည္။ သူတို႔ကိုလည္း ေတာင္းပန္လိုက္ရသည္။ ခုေတာ့ အသစ္ျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔လည္း မရေတာ့ပါ။

လတ္လ်ားလတ္လ်ား ေလွ်ာက္သြားမည္ ၾကံေသာအခါ ျပည္ေတာ္ ခဏျပန္မည့္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အိမ္ကို လူၾကံဳေပးရန္ ပစၥည္း၀ယ္ျဖစ္သည္သာ အဖတ္တင္သြားသည္။ Post တစ္ပုဒ္ထြက္မလာ။ (ပိုက္ပိုက္ကုန္သလို စိတ္ပါကုန္သြားပါသည္။ Bro. DB တို႔လို သြားျဖစ္လွ်င္ ၀ိတ္က် သြားမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါေသာ္လည္း…….. Shopping Mall ၀ကၤပါမ်ားကို ၁၆ ေခါက္ထက္မနည္း ပတ္ၿပီးေသာအခါ energy လံုး၀ မက်န္ေတာ့သေလာက္ ျဖစ္သြားသျဖင့္ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ရပါသည္)

ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ျမင္သမွ်ကို ကန္႕လန္႕တိုက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေနေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း စာ ေကာင္းေကာင္း ေရးမရတတ္ျပန္ပါ။ တစ္ေယာက္တည္းမွ ျဖစ္ေနေသာ စိတ္ အခ်င္းခ်င္း ခလုတ္တိုက္မိေသာအခါ စာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ မထြက္သည့္အတူတူ မေရးတာကမွ ေကာင္းပါမည္ဆိုၿပီး တိတ္တိတ္ပဲ ေနလိုက္မိပါသည္။ Mr. Republic ကေတာ့ ဆူညံေသာ တိတ္ဆိတ္မႈကို အသားက်သြားၿပီး အဆင္ေျပေျပ ယစ္မူးေနပံုရ၏။ ဘာသံမွ် မၾကားရတာ ၾကာေပါ့။ (အမႈလွမ္းတြဲလိုက္ပါသည္။ သူကေတာ့ ႐ိုး…ဟိုး…. ဟိုး… ေနေလာက္ပါၿပီ 😀 )

ေနာက္ဆံုး၏ ေနာက္ဆံုးတြင္ ရွိစုမဲ့စု အင္အားေလးကို ျဖစ္ညွစ္ၿပီးသကာလ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေျဖသိမ့္ေသာ၊ ေျဖရွင္းေသာ ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္၊ ဆင္နားရြက္တို႔ျဖင့္ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္တင္လိုက္ပါၿပီ။ ေနာက္မ်ား  မၾကာမီ ဆက္လက္၍ အေၾကြးမ်ား ရွင္းလင္းပါမည့္အေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေတာင္းပန္ အပ္ပါသည္ခင္ဗ်ား။