ဝန္ေဆာင္မႈ က႑

ေခါင္းစဥ္ ၾကီးၾကီးတပ္ပါသည္။ စကားလံုးၾကီးၾကီး စဥ္းစားျဖစ္ညွစ္ၿပီး ေျပာရန္ ၾကံပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအရာက ထူးမျခားနားသီခ်င္းၾကီးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာမလွရျပန္ပါ။

ဇာတ္လမ္းကို လူငယ္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၆ ဦးမွ စဖြင့္ပါသည္။ သူတို႔၏ အလုပ္သမား ပါမစ္သက္တမ္းမွာ မတ္လ ဆန္းပိုင္းတြင္ ကုန္ပါမည္။ သူတို႔၏ အလုပ္ရွင္မွာ ယခုႏွစ္တြင္ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း မေကာင္းတတ္ ေကာင္းတတ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ သူတို႔ အုပ္စုမွ လူခြဲၿပီး အျခား လုပ္ငန္းတစ္ခုထံ လႊဲေျပာင္းေပးရန္ အစီအစဥ္ ရွိေနသည္။ သူတို႔ ဆက္လုပ္ခ်င္သေလာ၊ ျပန္ခ်င္သေလာဟု သေဘာထား ေကာက္ခံၿပီးသည့္အခါ သက္တမ္းတိုးရန္ သေဘာတူၾက၏။ အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားအတြက္ ႏွစ္လယ္ပိုင္း လုပ္ငန္းတစ္ဝက္သိမ္းၿပီးသည့္အခါ ျပန္သြားခြင့္ျပဳရန္ တစ္ပါတည္း ညွိႏႈိင္းၾကသည္။ ဤသို႔ သက္တမ္းတိုးႏိုင္ရန္မွာ သူတို႕၏ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားတြင္ သက္တမ္းတိုးရန္ ပထမ အေရးၾကီးကိစၥ ျဖစ္လာေလၿပီ။

အားလံုး၏ ႏိုင္ငံကူးစာအုပ္ နီနီကေလးမ်ားကို သူေဌးထံမွ ထုတ္ယူၿပီးသည့္ေနာက္ အားလံုး အလုပ္မပ်က္ စာအုပ္လဲ (Machine Readable ဘဝေျပာင္းျခင္း)၊ သက္တမ္းတိုးႏိုင္ရန္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးေသာ ျမန္မာဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကရ၏။ ႏွစ္ႏွစ္လံုး ေန၍ တစ္ခါမွ မေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ားကိုပါ ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ရာ သူတို႔လုပ္ငန္းရွင္ထံမွ ဖြတ္ကလိဒဂၤါးမ်ားလည္း ၾကိဳတင္ ထုတ္ယူခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ (လုပ္ခလစာမ်ားမွ ဖဲ့ၿပီး စုေဆာင္းထားရန္ လစဥ္ပင္ ၾကံစည္ၾကိဳးကုတ္ အားထုတ္ခဲ့ၾကေသာ္ျငား တစ္လထက္တစ္လ ေနာက္က်ရရွိေသာ လစာေငြအေျခအေနအရ လက္ေတြ႕ အထေျမာက္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ် မပါေခ်။) ကူညီဝန္ေဆာင္မႈေပးသူတို႕သည္ ဝန္ေဆာင္ခ အသျပာ ၅၀ တိတိ လက္ခံ ရရွိၿပီးေသာအခါ စာအုပ္၊ ပါမစ္ကဒ္မိတၱဴ၊ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ား စံုညီရယူ၍ ေရႊျပည္ၾကီး သံ႐ံုးတြင္ စာအုပ္သက္တမ္းတိုးျခင္းလုပ္ငန္းစဥ္ အဆင့္ဆင့္အနက္ လက္ေဗြႏွိပ္ျခင္းမွတပါး ကိုယ္စားေဆာင္ရြက္ေပးရန္ အာမခံလိုက္ၾက၏။ သည္အဆင့္က ဇန္နဝါရီလ ဒုတိယပတ္။

ဝန္ေဆာင္မႈေပးရာ ဌာနမွ စာအုပ္ေတြ သံ႐ံုးမွာ ထပ္ၿပီးလွ်င္ လက္ေဗြႏွိပ္ႏိုင္မည့္ ရက္စြဲကိုပါ ျပန္ခ်ိန္းေပးမည္ ျဖစ္၏။ ေက်းဇူးၾကီးပါေပ့။ ဘယ့္ကေလာက္ အလုပ္သက္သာသနည္း။ ည သန္းေခါင္ လူစာရင္း ေရးရန္မလို၊ အုတ္ခံု ပလက္ေဖာင္း ေခါင္းမီွ ေစာင့္ရန္မလို၊ ဟိုစာရြက္ မိတၱဴဆြဲ၊ ဒီစာရြက္ျဖည့္ လုပ္ငန္းစဥ္လည္း ေလ်ာ့၊ ေကာငး္ေလစြ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ၾကာေပမေပါ့။ တစ္လေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတာ့ ရွိမည္။ တ႐ုတ္ႏွစ္ကူးရက္မ်ားပါ ခံသည့္အေလ်ာက္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားလည္း အလိုအေလ်ာက္ ေရြ႕ေလ်ာၾကရသည္ကိုး။ သည္သို႔ တစ္လခန္႕ၾကာမည္ဆိုသည့္ အေျခအေနကို သူေဌးခမ်ာ နားမလည္ႏိုင္ရွာ။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ား သူ႕လက္ထဲမွာ မရွိေတာ့သည့္ အေျခအေနတြင္ စိတ္လက္ မေအးႏိုင္ရွာ။ တျခားႏိုင္ငံသားအလုပ္သမားမ်ား သက္တမ္းတိုးလွ်င္ စာအုပ္ကေလးေတြက ယေန႕ေပ်ာက္၊ မနက္ျဖန္ေရာက္။ ေရႊျပည္ၾကီးမွ လုပ္သားကေလးမ်ား အလုပ္ထဲမွာ အလုပ္မပ်က္ အကိုင္မပ်က္ ရွိသည္ကို ေၾကနပ္သည္က တစ္ဖက္၊ စာအုပ္ပံု ျပန္မေရာက္ႏိုင္၊ အလုပ္လုပ္ခြင့္ပါမစ္သက္တမ္းတိုးအတြက္ ေလွ်ာက္ရန္ ထားရန္ အခက္ေတြ႕ရသည္က တစ္ခ်က္။

သည္သို႔ တအံုေႏြးေႏြးကာလအတြင္း ဇန္နဝါရီလ ေနာက္ဆံုးရက္သတၱပတ္တြင္ သူတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္က အိမ္ျပန္မွ ျဖစ္မည့္အေျခအေန ဆိုက္လာသည္။ သူ ျပန္မည္ဆိုေတာ့ သက္တမ္းတိုးဖို႔ မလိုၿပီ။ ဝန္ေဆာင္ဌာနမွာ စာအုပ္သြားျပန္ယူသည္။ အံ့ဩဖြယ္အတိ။ သည္အခ်ိန္ထိ သံ႐ံုးကို စာအုပ္မထပ္ရေသးပါတဲ့။ သို႔ႏွင့္ ကုမ္ရာသီသူ စိတ္ထြက္ကာ အျခားစာအုပ္မ်ား ပါမစ္သက္တမ္းတိုး လက္က်န္ရက္မ်ားတြက္ျပရန္ႏွင့္ အေျခအေန အတိအက် သိရွိႏိုင္ရန္ ဝန္ေဆာင္မႈဌာနသို႔ ခ်ီတက္သြားပါသည္။ အေျခအေနအေၾကာင္းစံုကို ခေရေစ့တြင္းက် ရွင္းလင္းျပၿပီး အပ္ႏွံထားေသာ စာအုပ္မ်ား အေျခအေနကို ေမးျမန္းရာ ခန္႕ခန္႕ၾကီးထိုင္ေနေသာ မမၾကီးက ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ ကုမ္ရာသီသူအား မိန္႕မိန္႕ၾကီး ေျပာလိုက္သည္မွာ တစ္ခြန္းတည္း။

“ကၽြန္မတို႔ကို စာရြက္စာတမ္းနဲ႕ လိုအပ္တာ အကုန္ပံုေပးရင္ ကၽြန္မတို႔က အစီအစဥ္အတိုင္း အဆင့္ဆင့္ လုပ္ေပးမွာပဲေလ။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေတာ့ လုပ္ေပးမေနႏိုင္ဘူး။ အားလံုး သံ႐ံုးထဲ ေရာက္သြားၿပီ။ ရက္ခ်ိန္းအတိုင္း ထြက္လာမွာပဲ။ ဒီၾကားထဲေတာ့ ဘာမွ ထူးျခားမွာမဟုတ္ဘူး”

သည္သို႔ အဆိုရွိ၏။ ဒါျဖင့္ ဟိုတစ္အုပ္ ျပန္မယူမခ်င္း အဘယ့္ေၾကာင့္ မထပ္ခဲ့ပါသနည္း။ တစ္ခြန္းပဲ ထပ္ေျဖပါသည္။ “ေရာက္သြားၿပီေလ၊ အမတို႔က တျခား ဘာကတိမွ မေပးႏိုင္ဘူး။ ရက္ခ်ိန္းက သံ႐ံုးက ေပးတဲ့အတိုင္းပဲ ေပးတာ”။ ရွိေစေတာ့ေလ။ ကိုယ္ကေရာ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမည္နည္း။

ယခု တနလၤာေန႕က လက္ေဗြႏွိပ္ရန္ အလွည့္က်သူ လုပ္သားတစ္ဦး အခြန္ျပႆနာ ေပၚသျဖင့္ ကုမ္ရာသီသူတို႔ မ်က္လံုးျပဴးရ၏။ သူက မေလးရွားတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ အလုပ္လုပ္ဖူးသည္။ မေလးရွား ျမန္မာသံ႐ံုးတြင္ အခြန္ မေဆာင္ခဲ့။ ယခုအလုပ္ မလုပ္မီ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စာအုပ္သက္တမ္းတိုးစဥ္က ပြဲစားျဖင့္ အခြန္ေဆာင္၊ သက္တမ္းတိုးခဲ့သည္။ ျမန္မာေငြ ၃ သိန္း က်သင့္ခဲ့ပါသတဲ့။ ေျပစာေတာ့ မရခဲ့ပါ။ သက္တမ္း ၂ ႏွစ္ေတာ့ တိုး၍ ရခဲ့သည္။ ယခု စကာၤပူ ျမန္မာသံ႐ံုးက ထိုစဥ္ အခြန္ေဆာင္ထားေသာ ေျပစာကို ျပခိုင္းပါသည္။ မျပႏိုင္လွ်င္ အခြန္ ေဆာင္မထားသူအျဖစ္ သေဘာထားမည္ျဖစ္၍ ထို ႏွစ္ႏွစ္စာကို တစ္လလွ်င္ စကာၤပူ ေဒၚလာ ၄၀ ႏႈန္းျဖင့္ ေဆာင္ခိုင္းပါမည္။ (မေလးရွားတြင္ အခြန္ေဆာင္ခဲ့ပါက တစ္လလွ်င္ မေလးရွား ရင္းဂစ္ ၂၀ ႏႈန္း ျဖစ္ပါသည္။ ေငြလဲႏႈန္းျဖင့္ တြက္ပါက ၄ ဆခြဲ ကြာပါသည္။)

ကုမ္ရာသီသူ သက္တမ္းတိုးစဥ္ကလည္း ၁၀ လစာ အခြန္ေဆာင္၍ ႏွစ္ႏွစ္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္း တိုးေပးခဲ့ေသာ အေၾကာင္းရွိသည္။ သို႔ျဖစ္ရကား ယင္း ေျပစာ ကိစၥကို ေျဖရွင္းရစရာ အေၾကာင္းမျမင္သည့္အေလ်ာက္ အခြန္ေဆာင္ခိုင္းရသည္။ သူေဌးက အမ်ားတကာကို ထုတ္ေပးထားသည့္ ပမာဏမွာ ပထမအၾကိမ္ ေပးသြင္းရာတြင္ ကုန္ေလၿပီ။ ယခု ထပ္သြင္းရန္ မရွိေတာ့ၿပီ။ ထုတ္ေပးေလဦး ေနာက္တစ္ခါ။ ပထမတစ္ၾကိမ္က အားလံုးအတြက္ တစ္ေယာက္က သြားသြင္းေပးရသည္ဟု ကာယကံရွင္က ဆိုလာသည္တြင္ ယခုတစ္ၾကိမ္ ပိုက္ဆံသြားသြင္းရန္ ဝန္ေဆာင္ဌာနကို ကုမ္ရာသီသူူ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား၏။ ခန္႕ခန္႕ၾကီးႏွင့္ မမၾကီးက ေနာက္ေန႕ သြားသြင္းရမည့္ သံ႐ံုးမွ ဝန္ထမ္းနာမည္ကို ဖုန္းတြင္ ညႊန္ၾကားလိုက္သည္။ သြားသြင္းသည့္ေန႕ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္ ကာယကံရွင္သာ တန္းစီရသည္ပင္၊ ေငြသြင္းကိစၥ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဝန္ေဆာင္ဌာနမွ မည္သို႕မွ် လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း မရွိ။ ၎ဝန္ေဆာင္ဌာနမွ မည္သူမွ်လည္း (သံ႐ံုးမေျပာႏွင့္၊ Orchard MRT အနီးတြင္ပင္) ေရာက္ရွိေနျခင္း မရွိ။ တစ္ေနကုန္မွ လက္ေဗြႏွိပ္ျခင္းကိစၥၿပီးစီးကာ ေနာက္တစ္ပတ္ စာအုပ္ထြက္မည္ဟု သိခဲ့ရ၏။ 

ကိုင္း – အစကတည္းက ကိုယ့္ဘာသာ အိပ္ေရးပ်က္ခံလိုက္ရင္ ၿပီးေရာ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အသျပာ ၅၀ တိတိ ေပးခဲ့ရပါသနည္း။

ယူနီဗာဆယ္ . . . . .

ကၽြန္းပိစိေလးမွာ ဘယ္မွလည္း သြားစရာ ေထြေထြထူးထူး မရွိတာနဲ႕ ဒီေန႕ (၄-၂-၂၀၁၁) ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို (ဆန္တိုဆာ) ကို ေရာက္ပါတယ္။

ဝင္သြားၿပီး အလကား ရတာေတြ အကုန္ၾကည့္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံ ထပ္မေပးရသမွ် အကုန္လုပ္ပါတယ္။ ဟဲ ဟဲ။ ဝင္ေၾကးကလြဲရင္ အကုန္မခံဘူးဆိုၿပီးေတာ့ သႏၷိဌာန္ ခ်ထားတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ မကုန္ကုန္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားတာကလည္း ေရာက္သြားတဲ့ ဇုန္တိုင္းဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ခုအခ်ိန္က သူတို႔ ဖြင့္တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ ျဖစ္ေနလို႔ပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒီလို ႐ို လာကိုစတာၾကီးဆို ထပ္ေပးစရာမလိုဘဲ စီးလို႔ရသဗ်။ စီးခဲ့လားလို႔ေတာ့ မေမးပါနဲ႕။ သတၱိခဲ ရဲရဲနီ ကုမ္ရာသီသူ တစ္ေယာက္ မစီးခဲ့ပါဘူး။

ကုမ္ရာသီသူတို႔ စီးခဲ့တာ စစခ်င္း Madagascar (Escape to Africa) က ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႕ ပတ္လည္လွည့္တဲ့ ကေလးစီး ခ်ားရဟတ္ပါ။ ပံုေတြကို ေရထိုးဖို႔ ျပန္ရွာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ႐ိုက္ တာေတြက တစ္ခုမွ ဆင္ဆာ မလြတ္တာနဲ႕ Google Images ကပဲ ယူပါတယ္။ ဟဲ ဟဲ။ အဲဒီမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႕ စိတ္ကူးေတာင္ ေပါက္ပါေသး။ Johny Depp နဲ႕ Angelina Jolie တို႔ ႐ိုက္သြားတဲ့ The Tourist မွာ ဒီလို ေနရာမ်ိဳးကေန ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္း စိတ္ကူးရသြားလားမသိ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဇာတ္လမး္ထဲက အဓိက သီခ်င္းနဲ႕ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္အ႐ုပ္ထဲ ဝင္ထားတဲ့ လူေတြ ကၾကပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက လိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနပူပူမွာ အဝတ္ထူထူၾကီးေတြေအာက္က ပူေလာင္ ႏြမ္းနယ္ေနမယ့္လူေတြကို ျမင္ေယာင္ရင္း ဆက္ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ ဘီလူးအိမ္သာဘက္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ၿပီးတာနဲ႕ ေရာက္လာတာ ဘီလူးေမာင္ႏွံ 4-Dimension နဲ႕ ျပတဲ့ ဇာတ္႐ံုေပါ့။ တန္းစီရတာကေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ နာရီဝက္အသာေလးပဲ။ ေရွ႕မွာ တန္းစီတဲ႕ အသက္ ၆၀ေက်ာ္အရြယ္ ဖြားဖြားတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ငါ ေတာ္ေတာ္ အိုစာပါ့လားလို႔ ေတြးမိလိုက္ပါေသး။ ဟယ္လိုကစ္တီ ထီးပန္းေရာင္ေလးနဲ႕၊ ဖိနပ္ခံုျမင့္ကို အသားကပ္ေျခအိတ္ေလးနဲ႕ လွပဲ လွေသးေတာ့ (ေနာက္ကေန ၾကည့္တာနဲ႕ကို အိုေတာ့ အိုေနၿပီမွန္း သိေပမယ့္ ေရွ႕ကၾကည့္မိေတာ့မွ အေတာ္ ေလ သြားပါေလေရာ)။ ႐ံုထဲေရာက္ေတာ့ လူ ေရ ၾကည့္မိတယ္။ တစ္သုတ္ကို အေယာက္ ၅၀၀ ေလာက္ သြင္းပါတယ္။ တစ္သုတ္ကို မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ၾကာတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလးကို ၾကည့္ရတာပါ။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ လာမွန္မယ့္ မီးခဲတို႔၊ ပိတ္ကားထဲက ႏွာေခ်လိုက္တာေတြ စင္မွာစိုးတာတို႔ (တကယ္ စင္သဗ်၊ ေရေတြ ဖ်န္းတယ္နဲ႕ တူတယ္)၊ ပစၥည္းေတြဘာေတြ လြင့္လာတယ္ထင္တာတို႔ေတာ့ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။ ထိုင္ခံုေပၚ ေျခေထာက္ေတြဘာေတြ တင္၊ မ်က္ႏွာနား စာရြက္နဲ႕ ကာတာကာ၊ ေခါင္းေတြဘာေတြ ငဲ႕တဲ့အခါငဲ႕။ ဝွဴး…. အလုပ္ကို မ်ားသြားတာပါပဲ။ စကားမစပ္ အဲဒီဇုန္နဲ႕ The Lost World – Jurassic Park ၾကားမွာ ATM ေတြ ေတြ႕ပါတယ္။ အထဲမွာ ပိုက္ဆံကုန္သမွ် ကဒ္နဲ႕ ေပးလို႔မွ မရဘဲကိုး။

အဲဒါနဲ႕ Jurassic Park ကို မကူးမီ ေန႕လည္စာ ဆြဲၾကပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ Food Republic ကေန ထမင္းဘူးေလး၊ ဘာေလး ဝယ္သြားၾကတာပါ၊ ဟိုက် အဲဒါေတြ အထဲ သယ္လို႔မရပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႕ပဲ အထဲမဝင္မီ တစ္ေန႕လံုးစာ Locker ၂၀ ဖိုး ထည့္ၿပီး ပစၥည္းေတြ ထားသြားရပါတယ္။ နာရီပိုင္းအလိုက္လည္း ထည့္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါ ဖြင့္ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္သံုးခ်င္တိုင္း ပိုက္ဆံ ထပ္ေပးရမွာပါ။ အဲ EZ-Link ကဒ္နဲ႕ ေပးလို႔ ရသဗ်။ ျဖည့္ထားတဲ့ ပမာဏကလည္း မ်ားေတာ့ ဒါေလးပဲ ကပ္လိုက္ပါတယ္။ အထဲမွာ ေပါက္စီ ဝယ္စား၊ ေဈးကလည္း ၾကီးပါ့။ ေရဗူးေတာ့ အိတ္ေတြထဲ ထည့္သယ္သြားတာ ပါသြားလို႔ ေတာ္ပါေသး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ သူတို႔ရဲ႕ Attraction က ေရစိုမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ပိုက္လည္း ထပ္ေပးရမွာဆိုေတာ့ မဝင္ဖို႔ အားလံုး သေဘာတူၾကပါတယ္။ ပိုက္ဆံ အကုန္ခံခ်င္လုိ႔ အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ခဲ့တာက နံရံေတာင္တက္တာပါ။ တစ္ေယာက္ကို ၅ ေဒၚလာ ထပ္ေပးရပါတယ္။ အနာတရ ျဖစ္ခဲ့ရင္ တရားမစြဲပါဘူးဆိုတဲ့ Letter of Consent မွာ လက္မွတ္ထိုး ေပးရပါတယ္။ တစ္ခါမွ မစမ္းဖူးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ေအာက္မွာ ၾကိဳးနဲ႕ ထိန္းေပးမယ့္ လူေတြက အားေပးပါတယ္။ အဟဲ။ ကိုၾကီး ဒီဘီတို႔လို လူမ်ိဳးအတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ ထိန္းေပးမယ့္လူ အေတာ္ ရွားမယ္ခင္ဗ်။ ကိုယ္ခႏၶာအေလးခ်ိန္ သိပ္မကြာသူမ်ားက ထိန္းေပးဖို႔ ေရြးခ်ယ္ရလို႔ပါ။ ကေလးေတြေရာ၊ လူလတ္ပိုင္းေတြေရာ ဖားကပ္၊ ေတာက္တဲ့ကပ္၊ အိမ္ေျမွာင္ကပ္၊ ပုတ္သင္ကပ္၊ အဲ. . . ကပ္နည္းေပါင္းစံုနဲ႕ ကုမ္ရာသီသူတစ္ေယာက္ လူ တစ္ရပ္ေက်ာ္ေတာ့ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေျခႏွစ္ဘက္၊ လက္ႏွစ္ဘက္ထဲက ၃ ပြိဳင့္ ၿမဲရင္ တစ္ပြိဳင့္လႊတ္ၿပီး ကုပ္၊ကပ္ တက္သြားရတာကိုး။ ထိပ္ဆံုးက ၾကိဳးအဆံုးက ကြင္းကို လက္နဲ႕ပုတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီ နံရံေတာင္တက္ စာေမးပြဲ ေအာင္ၿပီေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အားေပးပါတယ္။ ဒါ ပထမအၾကိမ္ပဲေလ။ ထိပ္ဆံုး မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။

ေရွးေဟာင္း အီဂ်စ္ဇုန္မွာေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္ပိန္းပိန္း ပိရမစ္အတုထဲမွာ မမ္မီကလဲ့စားကို တင္ဆက္ပါမယ္တဲ့။ မဝင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနရာတိုင္းမွာ ဝံပုေလြေခါင္းေဆာင္းနဲ႕ ကုလားမေျခေထာက္ပိုင္ရွင္မ်ားက တကားကား၊ သူတို႔နဲ႕ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္သူမ်ားက တဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ဗလ တျပျပနဲ႕ အီဂ်စ္ဖာ႐ိုအတုမ်ားကလည္း တလႊားလႊားပါပဲ။ ကုမ္ရာသီသူတို႔ ေညာင္းတာနဲ႕ အဂၤေတကို သဲေက်ာက္တံုးနဲ႕ တူေအာင္လုပ္ထားတဲ့ စဖင့္႐ုပ္အတုၾကီးရဲ႕ ေျခေထာက္ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး နားၾကပါတယ္။ အင္း . . .  ဒီေနရာၾကီး တစ္ခုလံုးကကို Real Time Setting ျဖစ္ေနတာကိုးလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိပါေသးတယ္။ ေနာက္ ဇုန္ကေတာ့ သိပၸံကားေတြ ႐ိုက္ေနက် သိပၸံၿမိဳ႕ေတာ္ အတုပါ။ ႐ိုလာကိုစတာကို အဲဒီေနရာမွာ စီးရပါတယ္။ မဝင္ပါဘူး။ အေဖၚေတြ စီးတာကို ပစၥည္းေတြ အကုန္ ယူထားေပးၿပီး ဝင္ေပါက္မွာ ေစာင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထြက္လာရင္ ဒူးေခြလာလို႔ကေတာ့ ဓါတ္ပံု ႐ုိက္မွာပဲ ဆိုၿပီး လုပ္ၾကံဖို႔ေပါ့ေလ။ သူတို႕က ထြက္လာတာ ေအးေဆး ပံုမွန္ပဲ ခင္ဗ်။

အဟဲ။ ဟိုတေလာေလးကမွ Step Up 3D ၾကည့္ဖူးၾကတဲ့ အမ ဂြိတို႔ ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ၿပီး အေၾကာေလွ်ာ့လို႔ရတဲ့ေနရာ နယူးေယာက္က ေဟာလီးဝုဒ္ပါ။ ဒီမွာ ဒီအဖြဲ႕ ရွိပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္၊ ကေလးမတစ္ေယာက္၊ အိႏၵိယမင္းသားတစ္ေယာက္တို႔ ေဗာ္လံတီယာ ပါဝင္တဲ့ Chain Dance, Free Style Dance တို႕နဲ႕ လက္ခုပ္ေတြ တီးၾက၊ လက္ေတြ ေျမွာက္ၿပီး ယမ္းရ (မင္းတို႔လက္ေတြ ေလထဲကို ေျမွာက္ထားလိုက္ ဆိုေတာ့လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ)၊ အေတာ္ ၿမိဳင္ဆိုင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကုမ္ရာသီသူ အေတာ္ သေဘာေတြ႕သြားတာက စတီဗင္ စပီးဘတ္ဂ္ရဲ႕ တင္ဆက္မႈ (The Day After Tomorrow က ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခုလို႔ ထင္ပါတယ္) Light, Camera, Action! အစီအစဥ္ပါ။ တစ္နာရီ မိုင္တစ္ရာ႕ငါးဆယ္ႏႈန္းနဲ႕ မုန္တိုင္းက နယူးေယာက္ကို ျဖတ္သန္းမယ့္ အခ်ိန္၊ ကိုယ္က သေဘာၤက်င္းတစ္ခုထဲ ေရာက္ေနၿပီး မိုးၾကိဳးေတြပစ္၊ ေလေတြတိုက္၊ လွ်ပ္စစ္ ေရွာ့ျဖစ္ၿပီး ေရထဲမွာ မီးေတြေတာက္၊ ထုပ္တန္းေတြ ဘာေတြ က်ိဳး၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ ဘာေတြ ေလထဲ လြင့္၊ ေနာက္ဆံုး . .  သြားေနတဲ့ သေဘာၤၾကီးက တအိအိနဲ႕ သေဘာၤက်င္း တံခါးဝကေန ေရြ႕ဝင္လာၿပီး ကိုယ့္ေရွ႕နားထိ ေရာက္လာတာ အင္း . . . . . ဒီ အတုက မီးေတြလည္း ပူ၊ ေရေတြလည္း စင္၊ အစစ္လိုလည္း ထင္ေယာင္ထင္မွား ခံစားႏိုင္ေစတာ အေတာ္ကို သ႑ာန္လုပ္၊ သ႐ုပ္တူႏိုင္ပါေပတယ္။ စကားမစပ္ ၂၀၁၂ ကမၻာၾကီးကို႔လို႔ကန္႕လန္႕ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ဆိုၿပီး ရင္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ဖိုးသိုးဖတ္သပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ၿပီးတာနဲ႕ ထြက္ၿပီး ပစၥည္းေလးေတြ ေရြး၊ ပန္းပြဲေတာ္ကို ဆက္မသြားခင္ သယ္သြားတဲ့ မုန္႕ေတြ၊ ေရေတြ ဝိတ္ေလွ်ာ့တဲ့အေနနဲ႕ ထိုင္စရာ ရွာၿပီး စားၾက၊ ဝါးၾကပါတယ္။ ယုန္႐ုပ္ကေလးေတြ၊ ၁၂ေကာင္႐ုပ္ေတြကို ပန္းေတြနဲ႕ ပံုစံေဖၚထားတာ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ၾကတာေပ့့ါေလ။ ငါးမဟုတ္၊ ျခေသၤ့မဟုတ္ အေကာင္ၾကီးဘက္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ လိေမၼာ္သီးေလးေတြနဲ႕ အလွဆင္ထားတာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အသီးျပဳတ္ရာ၊ အညွာေလးေတြ ဖြာဖြာနဲ႕ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သတိမထားမိေသးခင္ “ျဖဳတ္စားရင္ ရမလားမသိ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႕ကို အညွာရာေလးေတြနဲ႕ ေအာက္က်ေနတဲ့ ေရာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးကို ျပလိုက္ပါတယ္၊ “ဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ရွိသကိုး”လို႔ သူက ေပါင္ခ်ိန္ေလနဲ႕ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

ေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သိရတာပါ။ ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို စဖြင့္ကာစ အခ်ိန္က ဒီလို Attraction အစီအစဥ္ေတြကို ဝင္ၾကည့္ခ်င္ရင္ သတ္သတ္ ပိုက္ပိုက္ ေပးရပါသတဲ့။ ဝင္ေၾကးကလည္း ၁၀၀ ေက်ာ္ပါသတဲ့။ ခုမွ ဝင္ေၾကး ၇၂ ေဒၚလာ ေပးၿပီးရင္ ဒါေတြပါ အပါအဝင္ျဖစ္သြားတာ ဆိုပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အင္း . . . ပုရြက္ဆိတ္အံုအလား လူအုပ္ထဲမွာ တိုးရင္း၊ တန္းစီရင္း ၾကည့္ခဲ့၊ ေရာက္ခဲ့တာကို ခု ႐ံုးျပန္တက္ခါနီးမွ ေရးျပလို႔ ကုမ္ရာသီသူကို မေထာင္းၾကတန္ရာေနာ္။ နံရံေတာင္တက္ၿပီး ေကာင္လံုးနာေနတာနဲ႕ (ဘိတ္/ၿမိတ္-သံနဲ႕ ေျပာတာပါ။ တစ္ကိုယ္လံုးနာတာကို ေကာင္လံုးနာတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္) ခုမွပဲ ဒီ ေရထိုးတဲ့ ပို႔စ္ ေလး ၿပီးပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ 🙂

ေဖ်ာ္ေျဖေရး

ခုတေလာ online radio အစီအစဥ္ေတြ အမ်ားၾကီး စုၿပီး နားေထာင္ျဖစ္သည္။

 အိမ္မက္လႈိင္းအျဖဴေရာင္သံစဥ္၊ (Google Desktop မွာ Radio Player ထည့္ၿပီး Station URL ေပးလိုက္လွ်င္ အေတာ္အဆင္ေျပတာ ေတြ႕ရပါသည္)

 ျမန္မာ့ဂႏၳ၀င္၊ (ၾကာၾကာ နားမေထာင္ျဖစ္ပါ။ သို႔ေသာ္ အလွည့္တစ္ခုေပးလိုက္လွ်င္ေတာ့ ခဏတျဖဳတ္ နားေထာင္ျဖစ္တတ္သည္။)

AOL radio programs (Lite Rock, Pop Rock ေတြမွာ ကိုယ္နားစြဲၿပီးသား သီခ်င္းမ်ား၊ (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္သေဘာက်တတ္ေသာ သံစဥ္အဖြဲ႕မ်ား ၾကားရတတ္သည္။ Google Desktop – Radio Player မွာေတာ့ ေပါင္းထည့္၍ မရ။ သူ႕ Player မွာ station ေရြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာၿပီး သီခ်င္းပုဒ္လိုက္ ေက်ာ္၍ရသည္။)

သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း အလုပ္ထဲ စိတ္ႏွစ္ထားရတာ နည္းနည္း စိတ္ဖိစီးမႈသက္သာသည္ထင္၍ပါ။ တစ္ဖက္စားပြဲမွ ဖြင့္ထားတတ္ေသာ စကာၤပူတ႐ုတ္ FM ေရဒီယိုအစီအစဥ္ အၿမဲတမ္းၾကားေနရတတ္ေသာ္လည္း ကိုယ္နားမလည္ေသာ ကိြစိကြစမ်ားခ်ည္း ျဖစ္ေလရာ ကိုယ္နားလည္ေသာ အစီအစဥ္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ နားလည္မႈရွိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ။ (အဲဒီတစ္မွတ္ကလြဲလွ်င္ Boss ကို အမွတ္`Minus´ ပဲ ေပးမိတာမ်ားပါသည္။)

Stress-Survival Fight တြင္ Entertainment တပ္ကူသာမရွိလွ်င္ အေတာ္ အထိနာမည္ ထင္ပါသည္။ ၾကိဳက္မိသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုက္ပါသည္။

ေခတ္မီလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား!

ခက္ေတာ့ အခက္သား။ စကာၤပူမွာ လူ ၁၄၀ ေက်ာ္ ကူးေနၿပီျဖစ္ေသာ H1N1 သည္းသည္းလႈပ္ေနခိုက္မွာ ဖ်ားသည္။ ေကြးေတာ့ မေကြးပါ။ လူက မိုးတိုးမတ္တပ္ သြားလိုက္လာလိုက္ႏွင့္။

ဇာတ္လမ္းအစ – ၾကာသာပေတးေန႕ႏွင့္ ေသာၾကာေန႕ ႏွစ္ရက္ဆက္၍ Site သြားသည္။ ၾကာသာပေတးေန႕ကေတာ့ မသိသာေသး။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပင္ပန္းထားၿပီး ေသာၾကာေန႕လည္မွာ ႐ံုးကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးေတြ စိုေနရာက အဲကြန္းတန္ခိုးႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ျဖစ္သြားၿပီး အစိုဓါတ္က ႏွာေခါင္းဘက္ ေျပာင္းေရႊ႕သြား၏။ သည္အခ်ိန္မွာ စေနေန႕ျပန္မည့္ လူၾကံဳက ျပည္အထိ ေရာက္မည္ဆိုေသာအခါ — အိမ္ကို လူၾကံဳေပးရန္ ဖုန္းဆက္ ေမးကာ ညေန႐ံုးဆင္းခ်ိန္တြင္ အေျပး အလႊား ေစ်းသြား၀ယ္ပါသည္။ Mustafa တြင္ ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ အေဆာက္အဦးႏွစ္ခုလံုးကို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ပစၥည္း ရွာျခင္း၊ ၀ယ္ျခင္းမ်ား ၿပီးသည့္ေနာက္ ည ၈ နာရီေက်ာ္။ လူၾကံဳေပးျခင္းကိစၥ ၿပီးသည္ႏွင့္ အိမ္ကို ေငြလႊဲရန္ City Hall ဘက္ ေျခဦးလွည့္သည္။ လူၾကံဳလိုခ်င္သည္ ေျပာေသာ ယုန္ေမြးဆြယ္တာ- ပင္နီဆူလာမွာ ျမင္ဖူးသလိုလိုပဲဆိုၿပီး အထပ္ေစ့ ပတ္သည္။ မူစတာဖာတစ္ပတ္ႏွင့္ ညီမွ်ေသာအခါ ေျခကုန္လက္ပန္းက်လာၿပီး မေတြ႕ေၾကာင္း အေျဖထြက္လာ၏။ သည္လိုႏွင့္ အိမ္ျပန္သည့္ အေျခအေနျဖစ္ေတာ့ ည ၁၀နာရီခြဲ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ Panadol Extra တစ္လံုး ပါးစပ္ထဲ ပစ္ထည့္ကာ ေမွာက္သြားသည္။ ေခၽြးေလး စို႔ကာ ေနသာ ထိုင္သာ ျဖစ္သြားသည္။ `ငါ မဖ်ားေသး´။

စေနေန႕မနက္ ႏိုးလာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မၾကည္လင္။ ႐ံုးမသြားခ်င္ေသာ ေရာဂါအျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္လိုက္ေတာ့ ဖ်ားသည့္ဘက္ မလွည့္လိုက္ႏိုင္။ `ေတာင္လွည့္၊ ေျမာက္လွည့္နဲ႕ ႐ံုးခ်ိန္ၿပီးသြားမွာပါ´- ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးကာ အဲကြန္းခန္းထဲ သြားငုတ္တုတ္ထိုင္လိုက္သည္။ လာေလ့- ေန႕တစ္၀က္။ ႐ံုးဆင္းေသာ္ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ ပင္နီဆူလာ၊ လမ္းျပၾကယ္တို႔ဘက္ မလွည့္ႏိုင္ေတာ့။ အိမ္တန္းျပန္သည္။ ေကာင္းေကာင္း ဖ်ားရန္ အရွိန္ယူသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တနဂၤေႏြေန႕တြင္ ဂ်ိဳဟိုးလမ္းညႊန္ ကူညီ မ,စဖူးေသာ ညီမေလးက မဂၤလာေဆာင္မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖ်ားခြင့္မျပဳႏိုင္ျပန္။ သည္လိုႏွင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဖ်ားခြင့္မရရွာေသာ ခႏၶာကိုယ္က တနလၤာေန႕တြင္ ဆႏၵျပပါသည္။ ဘယ္လိုမွ မၾကည္လင္ပါ။

MRT Station ႏွင့္ ရထားေပၚတြင္ တခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားကို မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လ်က္သား ေတြ႕လာရသလို၊ ကေလးအေမ အခ်ိဳ႕လည္း မ်က္ႏွာဖံုးကိုယ္စီ နားရြက္မွာ ခ်ိတ္လာၾကသည္။ သူတို႔ၾကည့္ရသည္မွာ အေတာ္ပင္ ကို႔လို႔ကန္႕လန္႕ႏိုင္ေနၿပီး သူတို႕ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနပံုရပါသည္။ သို႔ျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားမၾကာမီ သူတို႔လည္း မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ေလးမ်ားကို ျဖဳတ္သြားၾက၏။ သို႕ေသာ္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကား တာ၀န္သိျပည္သူမ်ားပီသေနၾကေလရာ ကိုယ္တိုင္ တစ္ရွဴးေလးကြယ္ကာ ဟတ္ခ်ိဳး ေခ်ခါနီးခ်ိန္တြင္ နံေဘးမွ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း နည္းနည္း အားနာလာပါသည္။

Today မွ `ေအာ္သံ´ က႑တြင္ ကေလးမိခင္တစ္ဦးက ေရးထားသည္။ “You may survive, but my son won’t”၊ သူ႕သား ၁၀လသားကေလး ေမြးရာပါ ေရာဂါကာကြယ္မႈ အားနည္းေနေသာေၾကာင့္ ေဆး႐ံုတက္ကာ ကုသမႈ ခံယူေနရသည္။ အကယ္၍သာ ယခုအခ်ိန္ ျပင္ပမွ အျခားေရာဂါမ်ား ကူးစက္ ရရွိခဲ့လွ်င္ မည္သို႔မွ ကယ္ႏိုင္ရန္ လမ္းမရွိေတာ့။ သို႔ျဖစ္၍ —–  ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္သြားေနၾကေသာ၊ မိမိကိုယ္တိုင္ မသိႏိုင္သည့္ ေရာဂါပိုးသယ္ေဆာင္သူမ်ားကို သူ ေတာင္းဆိုထားသည္က-`ကာကြယ္ျခင္းျဖင့္ ကယ္တင္ၾကပါ´။

Mask သံုးျခင္း၏ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားအား မသိမဟုတ္၊ သိပါ၏။ သိပါေသာ္လည္း – မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ တပ္ရမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ အေတာ္ ၀န္ေလးမိသည္။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ အေၾကာက္အလန္႕ နည္းလြန္းသလား၊ ေၾကာက္တတ္သူဟု အထင္ခံရမည္ကိုပင္ ေၾကာက္လြန္းသလား၊ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနသည္။ ေကြးရဲလွ်င္ ေကြး- quarentine ထဲ ေရာက္သြားမည္ ဆိုၿပီး ေၾကာက္တာက ပိုမည္ထင္ပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္လည္း သူမ်ား မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္သလို လိုက္စြပ္ၿပီး ေခတ္မီလိုက္လွ်င္ ေကာင္းမလား။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ – အမိေျမမွာ ကိစၥတစံုတရာရွိ၍ သတင္းထုတ္ျပန္သည့္အခါ ျပည္သူလူထု အစိုးရိမ္လြန္၊ ေၾကာက္လန္႕ၾကသည္မ်ား မျဖစ္ေစရန္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းထုတ္ျပန္ေသာ သတင္းစနစ္ကို အေတာ္က်င့္သားရေနသည္ထင့္။ ယခု စကာၤပူကၽြန္းကေလးမွာ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီးဌာနက အေရးတယူ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား လုပ္ေနသည္ကိုပင္ စိတ္ထဲမွာ သည္းသည္းသန္သန္ ျဖစ္မလာ။ ေၾကာက္စရာလား။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေနေသးလွ်င္ ခံႏိုင္ရည္အရာမွာ ဧတဒဂ္ေပးေလာက္ေသာ `ငါဟဲ့- ျမန္မာ´။

လတ္တေလာ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္။

ယေန႕ ႐ံုးမွ ခြင့္ယူ၍ အိမ္တြင္ အားရပါးရ ဖ်ားပါသည္။ ေမာင္ထြန္းသူ ျမန္မာျပန္ `ပီကင္း´ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေန၀င္းျမန္မာျပန္ `ေဂါ့ဒ္ဖားသား´အားကိုး ရွိပါသည္။ တစ္မနက္လံုးေဆးေသာက္လိုက္၊ ျပန္အိပ္လိုက္ လုပ္ၿပီးေသာအခါ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိေနပါၿပီ။ ေဆးခန္းမသြားပါ။ အေၾကာင္းရင္းက တုပ္ေကြးမဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ဘာသာ ေသခ်ာေသာ္လည္း Quarentine ထဲ ေရာက္မွာစိုးၿပီး မသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေခတ္မီေအာင္ မေကြးရဲလိုက္ပါ။ ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္တာပါပဲ။ ခုေတာ့-

`အားလံုးေကာင္းပါသည္ခင္ဗ်ား´

ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမွ အသီးအပြင့္မ်ား

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႕ Today မွာ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံက ထြက္ခြါလာတဲ့ ကမ္နမ္-၁ သေဘၤာရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းက စကာၤပူကို ျဖတ္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္ဆိုၿပီးေတြ႕လိုက္လို႔။ ဒံုးက်ည္ (သို႔)ဒံုးက်ည္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား တင္ေဆာင္လာမယ္လို႔ ယူဆရတဲ့သေဘာက စကာၤပူမွာ ဆီ၀င္ျဖည့္ေကာင္း ျဖည့္မယ္ဆိုပဲ။ ဦးတည္ရာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။

စကာၤပူဟာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေရပိုင္နက္ထဲသြားတဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးေတြကို ဆီျဖည့္တဲ့၀န္ေဆာင္မႈမွာ ထိပ္တန္းေနရာမွာ ရွိပါတယ္။ ခု “ကမ္နမ္-၁ သာ စကာၤပူကို ၀င္ၿပီး ဆီျဖည့္ခဲ့ရင္” ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႕ စကာၤပူကၽြန္းကေလး ေခါင္းကိုက္ေနပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ အျပည့္အစံုကိုေတာ့ Today Online မွာသာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။ မနက္ျဖန္ သံလြင္အိမ္မက္မွာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈနဲ႕ စီးပြါးေရး ပိတ္ဆို႕တားဆီးမႈဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ ၾကားေနက် ျဖစ္လာတာ အေတာ္ကို ၾကာေပါ့။ ဘယ္ဟာက ဘယ္လို ျဖစ္သြားလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ခုလို အသီးအပြင့္ေတြေတာ့ အသံဗလံ ၾကားေနရတာပါပဲ။

ကိုၾကီးဒီဘီကေတာ့ “ဘာသာျပန္လည္း ျဖစ္တာပဲလား”လို႔ ေမးပါတယ္။ အေျခအေနကေတာ့ ျမင္တဲ့အတုိင္းပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ သတင္း အျပည့္အစံုေတြ ထြက္လာႏိုင္စရာ ရွိပါေသးတယ္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကည့္႐ႈၾကပါရန္။ (အမ္- မွားျပန္ၿပီ။ Channels News Asia မွာ လႊင့္မွာေပါ့။ အဲဂလို ေျပာခ်င္တာပါ။ 😀 သည္းခံပါရွင္)

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၃ (ဇာတ္သိမ္း)

စာရင္းခ်ဳပ္ၾကပါစို႔။

ဒီဇင္ဘာ ၁၀ရက္ေန႕ ေရာက္ေသာအခါ ၁၀ရက္ၾကာ-ကပၸိယဘ၀မွ ျပန္လည္ ႏႈတ္ထြက္ရန္ အေၾကာင္းသင့္လာပါသည္။ Pelangi တြင္ အင္တာနက္ သြားသံုးရင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမွ အင္တာဗ်ဴးရန္ email ၀င္လာျခင္းပါ။ ယခုတစ္ခါ အလုပ္အဆင္ေျပလွ်င္ေျပ၊ မေျပလွ်င္ စေတးတိုးရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့။ စုစုေပါင္း ၂ လေက်ာ္၊ ၃လ နီးပါး အခ်ိန္အတြင္း အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၿပီးၿပီပဲေလ။ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ျပန္လွည့္ခဲ့သည္။

ခ်ီကတည္းက ယဥ္သကို- မေလးအင္မီဂေရးရွင္းေကာင္တာသည္ ေအးစက္စက္ ၾကိဳႏွင့္သည္။ `မင္း ျပန္၀င္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ ခုမင္းရဲ႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ရက္စြဲေ၀း ေနေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စကာၤပူမွာ စေတးကုန္ရင္ မင္းတိုင္းျပည္ကိုပဲ မင္းျပန္သြားပါ။ ငါတို႔ဘက္ကို လာစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔ အလုပ္လာရွာဖို႔ တို႔တိုင္းျပည္ကို အသံုးခ်ေနၾကတာပဲ။´ လက္ထဲကို ပတ္စ္ပို႔ မေပးေသးဘဲ ရစ္ေၾကာ ရွည္ေနသည္ကို စိတ္ကုန္ခမ္းလွသည္။ ေနာက္ဆံုး ပတ္စ္ပို႔စာအုပ္ယူကာ လွည့္အထြက္ မၾကားတၾကား စကားကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေသး၏။ `မင္းဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာပါေစနဲ႕လို႔ ဆုေတာင္းတယ္´ ဆိုပဲ။ `ငါလည္း မလာခ်င္ပါဘူး´ စိတ္ထဲမွာ ဆက္လက္ ခြန္းတံု႕တင္ကာ စလံုးဘက္သြားမည့္ ကားကို တိုးတက္ခဲ့ေတာ့သည္။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းအေရာက္ ထံုးစံအတိုင္း White Card ျဖည့္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေလး လိုလွ်င္ အသင့္ထုတ္ေပးႏိုင္ရန္ ကိုင္ထားၿပီး ေကာင္တာေပၚ စာအုပ္ႏွင့္ White Card ထိုးေပးလိုက္သည္။ ထိုင္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးက ခပ္တည္တည္ မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္ၿပီး စာအုပ္ယူကာ Scanner ေလးေပၚတင္သည္။ ခလုပ္ေတြကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ႏွိပ္သည္။ ေခါင္းတစ္ခ်က္ယမ္းသည္။ ျပန္တင္သည္။ ခလုပ္ေတြ ႏွိပ္ျပန္သည္။ ေခါင္းထပ္ယမ္းသည္။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ မသိ။ ေျခဖ်ားေတြ ေအးလာသည္။ ေက်ာဘက္ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသားကို လွမ္းေခၚကာ ကိြစိကြစ ေျပာသည္။ စာအုပ္ေထာင္ျပသည္။ ဟိုပုဂၢိဳလ္က ေကာင္တာခ်င္း ကူးလာကာ ကိုယ့္စာအုပ္ကို ယူၾကည့္သည္။ အသက္ကို ေအာင့္ထားမိသလား၊ ရွဴေနမိသလား မမွတ္မိေတာ့။

“ေဩာ္၊ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔က မင့္စက္မွာ ေအာ္တို တက္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေဒတာေတြကို manual ပဲ ႐ိုက္ထည့္မွရမယ္။ မင္းရဲ႕ ကံေပါ့” “အိုေက၊ ေက်းဇူးပဲ။ ျပႆနာေတာ့ မရွိပါဘူးေနာ္” ဘိုလိုေျပာသမွ်ေလး နားစြင့္လိုက္မိသည္။ ဒီေကာင္တာေတာ့ ျဖတ္လို႔ ရပါရေစဘုရား။ ကိုယ္လုပ္လာေသာ စလံုး 10 ေဒၚလာတန္ E Ticket သည္ ေလဆိပ္ကေန တန္းျပန္၍ ရေသာ ပံုစံမဟုတ္ေၾကာင္း လုပ္ကတည္းက သိၿပီးသားမို႔ ေက်ာ႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ စိမ့္တက္သြားမိသည္။ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ႏွင့္ ကီးဘုတ္ေပၚႏွိပ္ေနသံက နားထဲမွာေတာ့ တူႏွင့္ထုေနသည့္အလား။ ဤသို႔ျဖင့္ စကၠန္႔ပိုင္းလြန္ေျမာက္အၿပီး-

“ဒံုး”

“အုိေက၊ သြားႏိုင္ပါၿပီ”

ဘုရား၊ ဘုရား။ ကိုယ့္နားႏွင့္ မ်က္စိကိုပင္ မယံုႏိုင္။ ေကာင္တာတစ္ဖက္မွာ စာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေနထိုင္ခြင့္ ရက္ ၃၀။ အက်င့္ရေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႕ဘာသာသူ ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး Kranji ဘူတာသို႔သြားမည့္ကားေပၚ ေရာက္လာသည့္တိုင္ ရင္ခုန္ႏႈန္း မၿငိမ္ေသး။ ေဩာ္……… ဘ၀၊ ဘ၀။

အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖပါသည္။ အဆင္ေျပမလိုလိုႏွင့္ မေျပလိုက္ျပန္ပါ။ ဥေရာပႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ နီးသျဖင့္ ကုမၸဏီၾကီးၾကီးမ်ားမွ လူ(ရာထူး)ၾကီးၾကီးမ်ား အိမ္ျပန္ၾကပါသည္။ ကုမၸဏီေသးေသးမွ လူေသးေသးမ်ားက ေယာင္ၾကပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလတြင္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူမွ် အလုပ္ကိစၥ အားတက္သေရာ မရွိေတာ့ပါ။ သတင္းစာတြင္ Vacancy ေၾကာ္ျငာ နည္းသြားလိုက္သည္မွာ မပါသေလာက္။ ျပန္ရဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ဇန္န၀ါရီပထမပတ္ အကုန္တြင္ စေတးလည္း ကုန္မည္ျဖစ္၍ ဒီဇင္ဘာလကုန္ခါနီးတြင္ ေနာက္တစ္လသက္တမ္းတိုး ၾကိဳးစားၾကည့္ပါေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ထပ္မံေျဖခြင့္ၾကံဳေသာ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကလည္း ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုခ်ည္း ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ Offer ၃ ခုရဖူးသူအျဖစ္ ဖ်ာေလးလိပ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးပိုက္ကာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့ရပါေၾကာင္း။ (ဒါမ်ိဳးေလးေတာင္ ေျဖစရာမရွိရင္ အိမ္ကို ဘယ္သို႔ မ်က္ႏွာျပရမည္ကို မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။)

စာၾကြင္း။

ျပန္မည္ဆိုေတာ့ ကုန္က်ရန္ရွိေသးသည့္စာရင္း တြက္ရသည္။ လာခဲ့စဥ္က Air Bagan ႏွင့္ ၃လ လက္မွတ္ျဖစ္သည္။ ႏို၀င္ ဘာလတြင္ Air Bagan ၏ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္မ်ား ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေလရာ MAI ႏွင့္ လက္မွတ္လဲေပးလိုသူမ်ားအား လဲေပးမည္ဆို၏။ ထိုအခ်ိန္က အလုပ္ Offer ရထားေလရာ ခပ္တည္တည္ပင္ Refund ျပန္ယူမည္ဟု ေျပာလိုက္မိသည္။ ခု ျပန္ရေတာ့မည္။ Jet Star ျဖင့္ ျပန္မည္ေပါ့။ ကုန္က်စရိတ္ခုသာခံသာ ရွိေလရေအာင္ အျပန္ ကီလိုေရာင္းသည္။ ဂ်ိဳဟိုးကို သြားစဥ္ကလို ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးႏွင့္ မရွိမျဖစ္ စာရြက္စာတမ္း မ်ားသာ ထည့္ကာ ၀န္စည္စလယ္ ခ်ံဳ႕ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာႏိုင္ရန္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို အကိုတို႔၊အမတို႔ အိမ္မွာ ထားခဲ့သည္။ အကို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Laptop သယ္ခိုင္းခ်င္သူရွိေၾကာင္း သတင္းေပးသည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္တန္ဖိုး၏ တစ္၀က္ မွ်မက ေက်သြားပါသည္။ ဖူးခက္သို႔ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ား ေရွာင္ၾကသည္လည္း ရွိပါသည္။ ၾကားဖူးေသာ “ပဲရစ္ၿမိဳ႕ သို႔ လူမြဲလမ္းညႊန္”ကို အားက်၍ “ဂ်ိဳဟိုးသို႔ ဘတ္ဂ်က္လမ္းညႊန္” ထုတ္လိုက္ပါေၾကာင္း။

budget စေတးေရွာင္ျခင္း – ၂

ကၽြန္မ ၀န္ခံခ်င္သည့္တစ္ခ်က္က ဒီတစ္ခါ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားခ်င္သျဖင့္ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ ျမန္ျမန္ဆြဲရစ္ပါသည္။ စိတ္ညစ္တာ ၾကာၾကာ ေခါင္းထဲ မထည့္ခ်င္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ညစ္မွာလည္း မလိုလားပါ။ ဂ်ိဳဟိုးအိမ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ကို ျမန္ျမန္ ႏိုးထလိုက္ပါေတာ့မည္။ ပထမတစ္ေခါက္ စေတးေရွာင္အၿပီး ျပန္၀င္ပါၿပီ။

မေလးက အထြက္- အဆင္ေျပပါသည္။ အင္မီဂေရးရွင္းက ဘာမွ မေျပာပါ။ အ၀င္တုန္းက ပိုက္ဆံ ေတာင္းတတ္သည္ၾကား၍ လက္ထဲမွာ နည္းနည္း ကပ္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ဘာမွ မေတာင္းလိုက္ပါ။ ကံေကာင္းပါသည္။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မေရွာင္ပါရေစနဲ႕-ဟု တိတ္တိတ္က်ိတ္ ဆုေတာင္းမိသည္ကလည္း အထပ္ထပ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ၄ ၾကိမ္ႏွင့္အထက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရွာင္ခဲ့ၾကရေသာ အမ်ိဳးသမီး သတၱိရွင္မ်ားအေၾကာင္း ၾကားခဲ့ရေသာ္ျငား ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဲဒီေလာက္ ခံႏိုင္ရည္ မရွိမွန္း ကိုယ္တိုင္ပဲ သိပါသည္။ စလံုးအ၀င္- ရသမွ် ဘုရားစာ အကုန္ရြတ္ၿပီး ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ ဟန္မပ်က္ထိန္း၊ White Card ျဖည့္ပါသည္။ စလံုး Check Point မွာ အလကားရေသာ White Card ကို မေလးက အင္မီဂေရးရွင္းအ၀င္မွာ တစ္ေစာင္မေလးရင္းဂစ္တစ္က်ပ္ႏွင့္ ပိုက္ပိုက္ယူၿပီး ျဖည့္ေပးမယ္လို႔ လုပ္စားေနတာလည္း ရွိပါသည္။ ဘ၀၊ ဘ၀။

စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းက်ေတာ့လည္း ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမေျပာဘဲ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး တံုးထုခ်လိုက္၏။ ေကာင္တာျဖတ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ 14 ရက္ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ ငိုရခက္၊ ၿပံဳးရခက္ဆိုတာ အဲသည့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ၁လေလာက္ ျပန္ရမွ ဒီWhite Card နံပါတ္ အသစ္ႏွင့္ online stay ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရမည္ေလ။ ခုေတာ့ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုအတြက္ ၁၄ ရက္ယူလိုက္ရသလို။ Anyway, ေရာက္ရားပဲ-ဆိုၿပီး ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလး အေရာက္ျပန္၊ ေနာက္ေန႕ အင္တာဗ်ဴး သြားေျဖပါသည္။ တူလိုက္ပံု။ ဒီတစ္ခါ အလုပ္ ကလည္း ေနာက္ ၃ ရက္မွာ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား၊ အင္တာဗ်ဴးအဆင္ေျပပါသည္။ Pass တင္ေပးဖို႔ ညွိမရျပန္ပါ။ လစာလည္း အရင္ အလုပ္ offer တုန္းက အတိုင္း။  ထူး……….. မျခားနား ဆိုၿပီး သီခ်င္းၾကီး ထ,ဟစ္မိပါေတာ့သည္။ အလုပ္ေလွ်ာက္တာေတြကိုေတာ့ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလုံ႕လနဲ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ေနတုန္း။ ဒီလုိႏွင့္ ဒုတိယတစ္ၾကိမ္မွာ ရန္ကုန္ျပန္မလားဆိုသည့္ Option ကို စဥ္းစားေနရပါၿပီ။

ေလွ်ာက္ထားေသာ အလုပ္မ်ား၊ စလံုးပြဲစား ၃ေယာက္ေလာက္ကို CV အပ္ထားသည္မ်ား၊ ေပါင္းလိုက္ေသာ္ အင္တာဗ်ဴး ၅ ခုမွ် ထပ္ရမည္ဆိုလွ်င္-…  မေလးကိုပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ အခ်ိန္က ႏို၀င္ဘာ လကုန္ခါနီး။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း လူရွင္းေသာ Week Days ေန႕ခင္းပိုင္းသြားပါသည္။ စလံုးကအထြက္- ေအးေဆးပါ။ မေလးအ၀င္——— စပါၿပီ။ ျပႆနာ။

“မင္းရဲ႕ ပတ္စ္ပို႔အရ မၾကာေသးခင္ကမွ လာသြားေသးတာပဲ။ ခု ဘာလာလုပ္တာလဲ။”

“အရင္တစ္ေခါက္က ေနရပ္လိပ္စာမွာပဲ ဘာလို႔ ေနမွာလဲ” “ေလယာဥ္လက္မွတ္ေရာ ပါသလား” “စကာၤပူမွာလည္း စေတး မက်န္ေတာ့ပါလား” “အရင္တစ္ေခါက္ကလည္း Woodlands ကပဲ လာတာပဲ၊ မင္း စကာၤပူကို အလုပ္လာရွာတာ မဟုတ္လား။” “မင္းဟာ မေလးရွားကို မင္းကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ေနတာပဲ။ မင္းကို ၀င္ခြင့္မေပးႏိုင္ဘူး။ ခု စကာၤပူဘက္ကို ျပန္သြားပါ။” (ဒါျဖင့္ တံတားေပၚ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရမွာလား။ သူမ်ားေျပာသံ ၾကားဖူးတယ္။ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ဘုရား)

“ဘာလို႔ ျပန္သြားရမွာလဲ၊ ငါ ခုဒီကိုလာတာ မင္းတို႔ဆီမွာ အလုပ္လာရွာတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္ ေဆြမ်ိဳးကို လာေတြ႕တာပဲ။ ငါ ျပန္မသြားႏိုင္ဘူး”

“ငါတို႔က မင္းကို ယံုမယ္ထင္ေနသလား။ ဒါဆို မင္း Officer ကို ၀င္ေတြ႕ရဲသလား”

“ေတြ႕ရဲတာေပါ့။ ဘယ္မွာလဲ”

“ေဟ့ … ဒီမွာ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔တစ္ေယာက္၊ Woodlands နဲ႕ Johor ကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လုပ္ေနတယ္။ သူ႕ကို Officer ဆီပို႔လိုက္”

ဒီလိုႏွင့္ သူမ်ားတကာ ရင္ပူရေသာ စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းမဟုတ္ဘဲ ေငြေပးလိုက္လွ်င္ ေျပလည္သည္ဆိုသည့္ မေလးအင္မီဂေရးရွင္းက ျပႆနာ ရွာပါသည္။ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ Officer ၀င္ေတြ႕ေတာ့ ႐ုပ္တည္ၾကီးႏွင့္ ဘြားေတာ္က “မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ” တစ္ခြန္းပဲ ေမးသည္။ ခုနက စကားေတြကိုပဲ အစီအစဥ္အတိုင္း ျပန္ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ အေတာ္ၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး စာအုပ္မွာ တံုးထုေပးသည္။ ျပဴးၿပဲၾကည့္ေတာ့ သာမန္ Journey Performed တံုးႏွင့္ ၁၄ ရက္ ေနထိုင္ခြင့္။……….. ဟူး…………….. ေတာ္ေဒးတာေပါ့ေလ။ တစ္ဆင့္။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဘတ္စ္ႏွင့္ပဲ သြားသည္။ City Square အျပင္ဘက္မွ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေဘး ကားဂိတ္လိုမ်ိဳး ဘတ္စ္ေတြ တန္းစီေနသည့္ေနရာမွာ Pelangi ေရာက္သလား ေလွ်ာက္ ေမးၾကည့္သည္။ ဘတ္စ္ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ခ်ိဳ႕က ျပန္မေျဖ။ နားမလည္ၾကသလိုမ်ိဳး။ ကားေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ပထမတစ္ေခါက္က စီးဖူးသည့္ကားကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ တက္လိုက္သည္။ 1 ရင္းဂစ္ထည့္ၿပီး တံခါးေပါက္နားနီးသည့္ ခံုသြားထိုင္သည္။ လမ္းကို သတိမလြတ္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီး Crystal Crown ဟိုတယ္ေရွ႕ မွတ္တိုင္တြင္ သုတ္သုတ္ ဆင္းသည္။ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ (ျပည္လမ္း-အင္း၀ေပါက္ဘက္) လိုမ်ိဳး သူမ်ားေတြ ျဖတ္ကူးသလို လိုက္ကူးသည္။ လမ္းလယ္ကၽြန္းလိုမ်ိဳးမွာ သူမ်ား ေက်ာ္ခြသြားသလို သြားသည္။ လမ္းတစ္ဖက္ေရာက္ေတာ့ အေပၚကားပါကင္ (ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရွိရာ) ဘက္ကို သူမ်ားေတြ ေက်ာ္ခြတက္သလို တက္လိုက္သည္။ ကိုင္း…. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရာက္သြားကၿပီ။

EZ-Link ကဒ္ထဲမွာ စလံုး ၁၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး က်န္သည္။ လက္ထဲမွာ ရင္းဂစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ ျပန္၀င္ရင္ စေတးၾကာၾကာရေအာင္ မေလးမွာ နည္းနည္း ရက္ၾကာဆြဲေနရန္ အကိုတို႔၊ အမတို႔က မွာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့…… ဒီလိုပဲေပါ့ေလ။ ကပၸိယဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္း Training ရသြားသေပါ့။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴရွိလွ်င္ သူတို႔လူအင္အားႏွင့္သူတို႔ လာၾကတာ မ်ားပါသည္။ ကိုယ္က ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာမွာ ရွိသည္၊ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ဆိုတာမ်ိဳး၊ အလွဴအတြက္ သန္႕ရွင္းေရးကအစ ေအာက္ေျခသိမ္း ကူညီရင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ပါ ရသြားသည္။ ဒကာရင္းမ်ားက လာေရာက္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းလွဴဒါန္းၾကသည့္အခါ သူတို႔ေတြဆီက လမ္းေၾကာင္းေတြလည္း ၾကားရသည္။

အင္တာနက္ဆိုင္ကေတာ့ စလံုးထက္ ပိုေပါသည္။ ေစ်းလည္း နည္းနည္း ပိုသက္သာသည္။ အလုပ္သြားသြားေလွ်ာက္ေသာ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္က သိပ္ေ၀းေ၀းမဟုတ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္က ကားပြဲစားတန္းလို၊ ကားေဘာ္ဒီႏွင့္ ေဆာင္းေဘာက္ျပင္ေသာ၊ ကားပစၥည္း ေရာင္းေသာဆိုင္မ်ား စုေ၀းရာ ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို မေလး အလုပ္လက္မဲ့မ်ားက အုပ္စုေတာင့္လွ်င္ေတာင့္သလို မိုက္ေၾကးခြဲၾကတာ ဟိုဘက္ တစ္ရပ္ကြက္ေလာက္မွာ မၾကာမၾကာ ၾကားရသည္။ အဲသည့္ဘက္မွ ျမန္မာဆိုင္ကို ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ၀င္ၿပီး ဒျမတိုက္သြားတာ မၾကာေသး-ဟုလည္း သိရသည္။ သမီးေယာက္ဖလို ခင္မင္သြားေသာ နယ္ခံအကိုတစ္ေယာက္က “ေယာက္ဖ- ဒီမွာပဲ အလုပ္ရွာလိုက္ပါလား”ဟု ေျမွာက္ေပးသည္။ ကိုယ္တိုင္က စိတ္ပါေသာ္လည္း နည္းနည္း ေၾကာက္တတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း အဲဒီမွာမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိသြားပါသည္။

ျပန္ေျပာလိုက္မိသည့္စကားက-

“ေနပါေစဗ်ာ။ သတၱိက လက္ထဲမွာ ဓါးရွိရင္ေတာင္ ခရမ္းသီးကိုပဲ အံၾကိတ္ၿပီး လွီးေနမိမွာဆိုေတာ့… စရိတ္ေထာင္းခံၿပီး စလံုးမွာပဲ ႐ုန္းပါေတာ့မယ္”

(ေနာက္တစ္ပိုင္း ဇာတ္သိမ္းပါမည္- အိမ္မက္ေတြ ျပန္မက္ကာ အိပ္ေရးပ်က္လြန္း၍ပါ)