ေျပာ … မေျပာခ်င္ဘူး – ၁

ခုတေလာ ျမင္ရၾကားရတာ စိတ္ကို မခ်မ္းသာရဘူး၊ ၁၆ႏွစ္သမီး Secondary ေက်ာင္းသူက  တိုက္ေပၚကေန ခုန္က်ေသေၾကာင္းၾကံတယ္၊ ရည္းစားေဟာင္းက မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚလာၿပီး ျပႆနာ ကြန္မန္႕ေတြ ေရးလို႔။ ၂၂ႏွစ္ ရွိတဲ့ သူနာျပဳမိန္းကေလးက ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသတယ္၊ ရည္းစားက ကိုယ့္ကို ပစ္ၿပီး တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔။ အဲ့ဒီမိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာဘုတ္အုပ္မွာ ခင္သူ၊ မင္သူ၊ သတင္းၾကားလို႔ မွတ္ခ်က္ေပးသူေတြက မနည္းမေနာပဲ။ ခုေနာက္ဆံုးအေျခအေနမွာ အားက်တယ္ဆိုၿပီး Status Update လုပ္ထားတဲ့ ေနာက္ထပ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္လို႔ရဖို႔ အသိမိတ္ေဆြေတြက ၾကိဳးစားပမ္းစား ဆက္သြယ္ေနၾကသလို ေဒါမနႆေတြ ပြါးၿပီး “အာလူးလာမေပးနဲ႕”လို႔ ေျပာတဲ့လူက ေျပာကုန္ၾကပါၿပီ။

တစ္မိသားနဲ႕ တစ္မိသား ခ်စ္ၾက၊ ၾကိဳက္ၾကတာ ဆန္းသလား၊ မဆန္းပါဘူး။ ဒါျဖင့္ ျပတ္ၾက၊ စဲၾကတာေရာ ဆန္းစရာလိုလား။ ဝင္ေၾကးမေပးရလို႔ ဝင္လိုက္တဲ့ကပြဲခန္းမကေန ထြက္လာတဲ့လူေတြကို ထြက္ခ ေကာက္သလိုမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေနၾကၿပီလား။ ဟုတ္ကဲ့၊ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ၾကားမွာ ခ်စ္တာေတြ၊ ေမတၱာေတြ၊ သံေယာဇဥ္ေတြ၊ တြယ္တာမႈေတြ၊ သာယာမႈေတြ၊ ၾကင္နာမႈေတြ ဒါေတြ ဝန္ေဆာင္မႈေပးခဲ့ၾကရလို႔ ထြက္လာခဲ့ခ်ိန္မွာ နာၾကင္မႈေတြ၊ ဝမ္းနည္းမႈေတြ၊ အထီးက်န္ျခင္းေတြ၊ အားငယ္စိတ္ေတြ၊ မေက်နပ္တာေတြ ထြက္ခေပးၾကရတာေပါ့။ ကပြဲခန္းမၾကီးမွာ ႏွစ္ပါးသြားကို မဆံုးတမ္းကမယ္ဆိုၿပီး အိမ္ေထာင္မ်ားျပဳၾကရင္ေတာ့ ဒါ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ပ႐ိုက္ဗိတ္ခန္းေျပာင္းတာနဲ႕ ဆင္တူပါတယ္။ ထြက္မယ္ဆို ေၾကးပိုၾကီးတာေပါ့။ ကြာၾကရွင္းၾက၊ ျပတ္ၾကစဲၾကရင္ ေျပာပါတယ္။

“မ်က္စပ္ပိုးဝင္၊ ဆံတစ္ပင္တင္း၊ ခ်စ္ျခင္းမယား၊ ရည္းစားလူလု၊ အူႏုကၽြဲခတ္” ဆိုတဲ့ အခံရခက္တဲ့ ေဝဒနာေတြကို ဘာမဟုတ္တာေတြလို႔ မေျပာလိုပါဘူး။ ဆိုးလို႔မွ စာတစ္ေစာင္ေပတစ္ဖြဲ႕ ျဖစ္တာေပါ့။ မာနေတြ၊ သိကၡာေတြ အသာထားပါ၊ ကိုယ္ေပးတာနဲ႕ ျပန္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ သူမ်ားကို ထိ/မထိေတာ့ မသိဘူး၊ ကိုယ့္ေတာ့ အရင္ထိခိုက္တာကိုး။ အသည္းကြဲသီခ်င္းေတြ၊ ခံစားမႈေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာ မရလို႔ ျဖစ္တာခ်ည္းပဲ။ “မရတဲ့ေနာက္ ေနပါေစေတာ့” လို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးေတာ့လား။ ေျပာေတာ့ျဖင့္ “ကိုယ္က ခ်စ္လိုက္ရတာ၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ေပ်ာ္ေစခ်င္လွ”ဆို၊ ကိုယ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေနအထားမေရာက္ခင္ဘဲ သူ႕ကို ေပ်ာ္ေစခ်င္တာလား။ ခ်စ္လြန္လြန္းလို႔၊ သူမခ်စ္တာ မခံစားႏိုင္ေတာ့လို႔ဆိုၿပီး လာမေျပာနဲ႕။ ကိုယ္က ဘာတတ္ႏိုင္မွာတုန္း၊ အစကတည္းက သူ႕ရင္ဘတ္ထဲကဟာကို ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႔ ဘာအေၾကာင္းက အာမခံခ်က္ ေပးသတုန္း။ သူ႕ကို ကိုယ့္ေလာက္ ဘယ္သူမွ မခ်စ္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး ထင္လား။ သူလိုခ်င္တာနဲ႕ ကိုယ္ေပးႏိုင္တာနဲ႕၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို သူေပးႏိုင္တာနဲ႕ အၿမဲတမ္း တစ္ထပ္ထည္းသာ က်ေနမယ္ဆို ဒီကမၻာမွာ အားလံုး ရင္ဘတ္ကိုယ္စီမွာ ဂ်က္ပင္ကိုယ္စီနဲ႕ ျဖစ္ေနမွာပဲ။ အဓိကထိခိုက္တာ ကိုယ့္ခံစားမႈေၾကာင့္၊ ကိုယ့္ေဒါသနဲ႕ကိုယ္၊ ကိုယ့္ေသာကနဲ႕ကိုယ္ ဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္လိုက္တာနဲ႕ ဟိုယွဥ္၊ ဒီယွဥ္ ရင္နာရတာေတြ အမ်ားႀကီး အားႀကီး သက္သာသြားတယ္၊ တကယ္လုပ္ၾကည့္။

ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်စ္တာေတြ၊ ေမတၱာေတြ၊ အၾကင္နာေတြ၊ ခံစားတာေတြ ရင္ဘတ္ၾကီးနဲ႕တစ္ျပည့္ ခံစားတာ သူမ်ားဆီမေရာက္ေသးေတာ့ “အံု႔ပုန္း”တဲ့။ သူရဲေဘာေၾကာင္သတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့၊ အဲ့ဒါ အႏႈတ္လကၡဏာ တုန္႕ျပန္မႈကို ရင္ဆိုင္လက္ခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သတၱိမေကာင္းသူမ်ားအတြက္ အားသာခ်က္ပါ။ အေပါင္းလကၡဏာ၊ အခ်စ္ဆုလာဘ္အတြက္ မထိုက္တန္ဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ဆိုႏိုင္ပါတယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိခိုက္မႈ နည္းပါးတဲ့အတြက္ သိပ္မဆိုးေသးပါဘူး။

“တစ္ကမၻာလံုးသိေအာင္ ေမာင္းခတ္ေၾကညာလိုက္မယ္၊ ခ်စ္သူသိေစ” ဆိုသူမ်ားက ခ်ဲထီမွာ ပတ္လည္ထိုး၊ ထီမွာ မဂၤလာစံုတြဲ ဆယ္ေစာင္တြဲထိုးသလိုေပါ့။ ခံစားမႈအရင္းအႏွီး၊ ေဖာ္ထုတ္မႈ အရင္းအႏွီးေတြက မ်ားလာၿပီေလ။ ဒဲ့ကြက္မိေတာ့ ခ်စ္သူဘဝေရာက္မယ္၊ တြဒ္ကြက္မိေတာ့ ခင္တာေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ၾကမယ္။ “ပလံု”ဆိုၿပီး ေရထဲကို ခဲပစ္တာမွ အသံျမည္မယ္၊ ေမတၱာအသြားအျပန္မရသူမ်ားကေတာ့ အရင္းဆံုးေပါ့။ “စြန္႕ရဲလား၊ ျပန္မရရင္ ခံႏိုင္လား”လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးၿပီးမွ ထီထိုးမယ္ဆိုရင္ တစ္သက္လံုး ထိုးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ ဆုၾကီးခ်ိတ္ႏိုးႏိုးနဲ႕ ထီထိုးၾကတာပဲ မဟုတ္လား။

အိမ္ေထာင္ျပဳတာကိုေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္၊ ဘဝႏွစ္ခုနဲ႕ ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး ေပါင္းစပ္ဘဝတစ္ခုဖန္တီးတာလို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ေလာင္းၾကတာပဲ၊ ကံၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္း ဘယ္လိုႀကံဳမလဲေနာက္ထား၊ ယံုၾကည္ရေလာက္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ေလာက္တယ္ထင္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕၊ အခ်စ္နဲ႕၊ ဘဝနဲ႕ ပံုေအာၿပီး ေလာင္းၾကရတာပဲ။ အခ်စ္နဲ႕ၿပီးတဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးေတြ ႐ႈံးတာလည္း ရွိမယ္၊ ေျဖသာ၊ေထသာလည္း ရွိမယ္။ အ႐ံႈးႀကီး႐ံႈးၿပီး ကြဲၾက၊ ၿပဲၾကလည္း ရွိၾကတာပဲ။ အစကတည္းက ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ သူ႕ဘဝမွာေရာ၊ ကိုယ့္ဘဝမွာေရာ ျပန္မရေတာ့မွာေတြ၊ ျပန္စြန္႕ပစ္လို႔မရႏုိင္ေတာ့တာေတြ၊ အသစ္လဲလို႔မရေတာ့မွာေတြ ရွိၾကတာခ်င္းအတူတူ ကိုယ္ နာတယ္ လို႔ ေတြးသေရြ႕ နာမွာပဲ၊ ဘဝကို အသစ္ျပန္စတယ္လို႔ ဆိုခ်င္လည္း ဆိုပါ၊ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ ေလွ်ာက္သေလာက္ေတာ့ ေရာက္မွာပဲေလ။

အခ်ိန္ေတြ ျပန္မရဘူး၊ ခံစားမႈေတြ ျပန္မရဘူး၊ တန္ဖိုးထားခဲ့တဲ့အရာေတြ မရွိေတာ့ဘူး၊ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ႀကိဳက္သေလာက္ စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ခံစားမႈေတြ၊ တန္ဖိုးထားႏိုင္တဲ့အရာေတြ ျပန္ဖန္တီးပစ္လိုက္မွာေပါ့။ မတရားဘူးထင္တဲ့ ေလာကႀကီးနဲ႕ ကိုယ့္အျမတ္တႏိုးခံစားမႈေတြကို အဖက္မလုပ္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဘဝကို ရွာေဖြရတာ၊ တည္ေဆာက္ရတာ ……… ပင္ပန္းေပမယ့္ ေပ်ာ္လာမွာပါ။ ေသခ်ာတယ္၊ စိတ္ခ်။ ေျပာ ……. မေျပာခ်င္ဘူး။ အဲ့ဒီရင္ဘတ္ႀကီးထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို။         

စာသင္ျခင္း

ေက်ာင္းစာသင္ခန္းကို ခြဲခြါခဲ့သည္မွာ ၈ ႏွစ္။
အၾကာၾကီးေတာ့ မဟုတ္ေသးပါ။

တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာင္းေလးဘာေလး ျပန္တက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ဖူးပါသည္။ ကိုယ္က်င္လည္ေနရသည့္အလုပ္က ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရသည့္၊ ကိုယ္လည္း စိတ္ဝင္စားသည့္ ဘာသာရပ္မဟုတ္။ ဒါႏွင့္ပဲ အလုပ္မွာ စိတ္မဝင္စား၊ မေပ်ာ္မရႊင္ေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါ။ နဂိုစိတ္က ဘာပဲ လုပ္ရသည္ ျဖစ္ေစ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္ခ်င္သည့္အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ေနသည္ေပါ့။ စာထပ္သင္ရမည္ကို စဥ္းစားသည့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ နဂို သင္ၾကားခဲ့ေသာ လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ကူးေျပာင္းလွ်င္ ေကာင္းမလား၊ လက္ရွိ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အဆင္ေျပေစမည့္လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေလွ်ာက္မည္လား။ ပိုဆိုးသည့္ေမးခြန္းက – “ငါ စာသင္လို႔ ျဖစ္ပါဦးေတာ့မလား”

ခု ၿပီးခဲ့သည့္ တနလၤာမွ ၾကာသာပေတးထိ ရက္တိုသင္တန္းတစ္ခု တက္ရပါသည္။ လုပ္ငန္းခြင္ လိုအပ္ခ်က္အရ အလုပ္က ထားေပးေသာ သင္တန္းပါ။ Building Construction Supervisor Safety Course ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ က်င္လည္ေနရသည္မို႔ ဆိုက္ထဲက ဒါရွိမွ အဝင္ခံမည္ဆိုလွ်င္ ဒါေလးရွိေအာင္ ေျပးလုပ္ရမည္ေပါ့။ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ စိတ္အလ်ဥ္မွာ ဤသို႔ –

ပထမေန႕ – ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေက်ာင္းမွ ထပ္မတက္ေတာ့ပါဘူးဟာ

ဒုတိယေန႕ – တက္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္သြားမွာပါေလ။

တတိယေန႕ – ခုေန ေက်ာင္းထပ္တက္ရင္ ျဖစ္ေလာက္ပါေသးတယ္။ ငါ ဒီေလာက္ မေဝးေသးပါဘူး။

စတုတၳေန႕ – စာေမးပြဲသာ မေျဖရရင္ ေက်ာင္းတက္ရတာ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲ။

စာေမးပြဲေျဖရန္ ၅ မိနစ္အလို – ေမးခ်င္တာသာ ေမးေတာ့၊ ေျဖခ်င္တာ ေျဖေတာ့မွာပဲ။ ေအာင္လက္မွတ္ ရေတာ့ ရေကာင္းပါရဲ႕။

စာေမးပြဲ ပထမပိုင္းေျဖၿပီး ဒုတိယပိုင္း မေျဖမီ – အင္း ဒီတိုင္းဆို ငါ့ေခါင္း မွတ္ႏိုင္ေသးသား။ စလံုးစခုလည္း မ်ိဳခ်႐ံုေပါ့။ မေက်လည္း ရပါတယ္။

စာေမးပြဲ ဒုတိယပိုင္း ေျဖၿပီးခ်ိန္ – ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးတာပါပဲေလ။ စာသင္ရတာလည္း လက္မွတ္ရဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ။

တနလၤာေန႕ ေအာင္စာရင္းထြက္ပါမည္။ ေအာင္မည္ဟုလည္း ထင္ပါသည္။ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လက္မွတ္ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ရေအာင္ ၆လၾကာ သင္တန္းတစ္ခု တက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ပါသည္။ ပိုက္ဆံ ၆၀၀၀ ေလာက္ ကုန္ပါမည္။ လခ ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ထပ္ရင္းမည့္ ပိုက္ပိုက္ ၆၀၀၀ ကို အိမ္မွာ လုပ္ငန္းတစ္ခု ေထာင္ရင္ေကာင္းမလား ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လိုက္ပါဦးမည္။

ခဏတျဖဳတ္ ေက်ာင္းသားျပန္လုပ္ေသာ က်ည္ေပြ႕ သတင္းအစီရင္ခံျခင္း ဤတြင္ ၿပီးပါၿပီ။ 🙂

ဝန္ေဆာင္မႈ က႑

ေခါင္းစဥ္ ၾကီးၾကီးတပ္ပါသည္။ စကားလံုးၾကီးၾကီး စဥ္းစားျဖစ္ညွစ္ၿပီး ေျပာရန္ ၾကံပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအရာက ထူးမျခားနားသီခ်င္းၾကီးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာမလွရျပန္ပါ။

ဇာတ္လမ္းကို လူငယ္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၆ ဦးမွ စဖြင့္ပါသည္။ သူတို႔၏ အလုပ္သမား ပါမစ္သက္တမ္းမွာ မတ္လ ဆန္းပိုင္းတြင္ ကုန္ပါမည္။ သူတို႔၏ အလုပ္ရွင္မွာ ယခုႏွစ္တြင္ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း မေကာင္းတတ္ ေကာင္းတတ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ သူတို႔ အုပ္စုမွ လူခြဲၿပီး အျခား လုပ္ငန္းတစ္ခုထံ လႊဲေျပာင္းေပးရန္ အစီအစဥ္ ရွိေနသည္။ သူတို႔ ဆက္လုပ္ခ်င္သေလာ၊ ျပန္ခ်င္သေလာဟု သေဘာထား ေကာက္ခံၿပီးသည့္အခါ သက္တမ္းတိုးရန္ သေဘာတူၾက၏။ အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားအတြက္ ႏွစ္လယ္ပိုင္း လုပ္ငန္းတစ္ဝက္သိမ္းၿပီးသည့္အခါ ျပန္သြားခြင့္ျပဳရန္ တစ္ပါတည္း ညွိႏႈိင္းၾကသည္။ ဤသို႔ သက္တမ္းတိုးႏိုင္ရန္မွာ သူတို႕၏ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားတြင္ သက္တမ္းတိုးရန္ ပထမ အေရးၾကီးကိစၥ ျဖစ္လာေလၿပီ။

အားလံုး၏ ႏိုင္ငံကူးစာအုပ္ နီနီကေလးမ်ားကို သူေဌးထံမွ ထုတ္ယူၿပီးသည့္ေနာက္ အားလံုး အလုပ္မပ်က္ စာအုပ္လဲ (Machine Readable ဘဝေျပာင္းျခင္း)၊ သက္တမ္းတိုးႏိုင္ရန္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးေသာ ျမန္မာဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကရ၏။ ႏွစ္ႏွစ္လံုး ေန၍ တစ္ခါမွ မေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ားကိုပါ ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ရာ သူတို႔လုပ္ငန္းရွင္ထံမွ ဖြတ္ကလိဒဂၤါးမ်ားလည္း ၾကိဳတင္ ထုတ္ယူခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ (လုပ္ခလစာမ်ားမွ ဖဲ့ၿပီး စုေဆာင္းထားရန္ လစဥ္ပင္ ၾကံစည္ၾကိဳးကုတ္ အားထုတ္ခဲ့ၾကေသာ္ျငား တစ္လထက္တစ္လ ေနာက္က်ရရွိေသာ လစာေငြအေျခအေနအရ လက္ေတြ႕ အထေျမာက္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ် မပါေခ်။) ကူညီဝန္ေဆာင္မႈေပးသူတို႕သည္ ဝန္ေဆာင္ခ အသျပာ ၅၀ တိတိ လက္ခံ ရရွိၿပီးေသာအခါ စာအုပ္၊ ပါမစ္ကဒ္မိတၱဴ၊ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ား စံုညီရယူ၍ ေရႊျပည္ၾကီး သံ႐ံုးတြင္ စာအုပ္သက္တမ္းတိုးျခင္းလုပ္ငန္းစဥ္ အဆင့္ဆင့္အနက္ လက္ေဗြႏွိပ္ျခင္းမွတပါး ကိုယ္စားေဆာင္ရြက္ေပးရန္ အာမခံလိုက္ၾက၏။ သည္အဆင့္က ဇန္နဝါရီလ ဒုတိယပတ္။

ဝန္ေဆာင္မႈေပးရာ ဌာနမွ စာအုပ္ေတြ သံ႐ံုးမွာ ထပ္ၿပီးလွ်င္ လက္ေဗြႏွိပ္ႏိုင္မည့္ ရက္စြဲကိုပါ ျပန္ခ်ိန္းေပးမည္ ျဖစ္၏။ ေက်းဇူးၾကီးပါေပ့။ ဘယ့္ကေလာက္ အလုပ္သက္သာသနည္း။ ည သန္းေခါင္ လူစာရင္း ေရးရန္မလို၊ အုတ္ခံု ပလက္ေဖာင္း ေခါင္းမီွ ေစာင့္ရန္မလို၊ ဟိုစာရြက္ မိတၱဴဆြဲ၊ ဒီစာရြက္ျဖည့္ လုပ္ငန္းစဥ္လည္း ေလ်ာ့၊ ေကာငး္ေလစြ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ၾကာေပမေပါ့။ တစ္လေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတာ့ ရွိမည္။ တ႐ုတ္ႏွစ္ကူးရက္မ်ားပါ ခံသည့္အေလ်ာက္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားလည္း အလိုအေလ်ာက္ ေရြ႕ေလ်ာၾကရသည္ကိုး။ သည္သို႔ တစ္လခန္႕ၾကာမည္ဆိုသည့္ အေျခအေနကို သူေဌးခမ်ာ နားမလည္ႏိုင္ရွာ။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ား သူ႕လက္ထဲမွာ မရွိေတာ့သည့္ အေျခအေနတြင္ စိတ္လက္ မေအးႏိုင္ရွာ။ တျခားႏိုင္ငံသားအလုပ္သမားမ်ား သက္တမ္းတိုးလွ်င္ စာအုပ္ကေလးေတြက ယေန႕ေပ်ာက္၊ မနက္ျဖန္ေရာက္။ ေရႊျပည္ၾကီးမွ လုပ္သားကေလးမ်ား အလုပ္ထဲမွာ အလုပ္မပ်က္ အကိုင္မပ်က္ ရွိသည္ကို ေၾကနပ္သည္က တစ္ဖက္၊ စာအုပ္ပံု ျပန္မေရာက္ႏိုင္၊ အလုပ္လုပ္ခြင့္ပါမစ္သက္တမ္းတိုးအတြက္ ေလွ်ာက္ရန္ ထားရန္ အခက္ေတြ႕ရသည္က တစ္ခ်က္။

သည္သို႔ တအံုေႏြးေႏြးကာလအတြင္း ဇန္နဝါရီလ ေနာက္ဆံုးရက္သတၱပတ္တြင္ သူတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္က အိမ္ျပန္မွ ျဖစ္မည့္အေျခအေန ဆိုက္လာသည္။ သူ ျပန္မည္ဆိုေတာ့ သက္တမ္းတိုးဖို႔ မလိုၿပီ။ ဝန္ေဆာင္ဌာနမွာ စာအုပ္သြားျပန္ယူသည္။ အံ့ဩဖြယ္အတိ။ သည္အခ်ိန္ထိ သံ႐ံုးကို စာအုပ္မထပ္ရေသးပါတဲ့။ သို႔ႏွင့္ ကုမ္ရာသီသူ စိတ္ထြက္ကာ အျခားစာအုပ္မ်ား ပါမစ္သက္တမ္းတိုး လက္က်န္ရက္မ်ားတြက္ျပရန္ႏွင့္ အေျခအေန အတိအက် သိရွိႏိုင္ရန္ ဝန္ေဆာင္မႈဌာနသို႔ ခ်ီတက္သြားပါသည္။ အေျခအေနအေၾကာင္းစံုကို ခေရေစ့တြင္းက် ရွင္းလင္းျပၿပီး အပ္ႏွံထားေသာ စာအုပ္မ်ား အေျခအေနကို ေမးျမန္းရာ ခန္႕ခန္႕ၾကီးထိုင္ေနေသာ မမၾကီးက ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ ကုမ္ရာသီသူအား မိန္႕မိန္႕ၾကီး ေျပာလိုက္သည္မွာ တစ္ခြန္းတည္း။

“ကၽြန္မတို႔ကို စာရြက္စာတမ္းနဲ႕ လိုအပ္တာ အကုန္ပံုေပးရင္ ကၽြန္မတို႔က အစီအစဥ္အတိုင္း အဆင့္ဆင့္ လုပ္ေပးမွာပဲေလ။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေတာ့ လုပ္ေပးမေနႏိုင္ဘူး။ အားလံုး သံ႐ံုးထဲ ေရာက္သြားၿပီ။ ရက္ခ်ိန္းအတိုင္း ထြက္လာမွာပဲ။ ဒီၾကားထဲေတာ့ ဘာမွ ထူးျခားမွာမဟုတ္ဘူး”

သည္သို႔ အဆိုရွိ၏။ ဒါျဖင့္ ဟိုတစ္အုပ္ ျပန္မယူမခ်င္း အဘယ့္ေၾကာင့္ မထပ္ခဲ့ပါသနည္း။ တစ္ခြန္းပဲ ထပ္ေျဖပါသည္။ “ေရာက္သြားၿပီေလ၊ အမတို႔က တျခား ဘာကတိမွ မေပးႏိုင္ဘူး။ ရက္ခ်ိန္းက သံ႐ံုးက ေပးတဲ့အတိုင္းပဲ ေပးတာ”။ ရွိေစေတာ့ေလ။ ကိုယ္ကေရာ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမည္နည္း။

ယခု တနလၤာေန႕က လက္ေဗြႏွိပ္ရန္ အလွည့္က်သူ လုပ္သားတစ္ဦး အခြန္ျပႆနာ ေပၚသျဖင့္ ကုမ္ရာသီသူတို႔ မ်က္လံုးျပဴးရ၏။ သူက မေလးရွားတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ အလုပ္လုပ္ဖူးသည္။ မေလးရွား ျမန္မာသံ႐ံုးတြင္ အခြန္ မေဆာင္ခဲ့။ ယခုအလုပ္ မလုပ္မီ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စာအုပ္သက္တမ္းတိုးစဥ္က ပြဲစားျဖင့္ အခြန္ေဆာင္၊ သက္တမ္းတိုးခဲ့သည္။ ျမန္မာေငြ ၃ သိန္း က်သင့္ခဲ့ပါသတဲ့။ ေျပစာေတာ့ မရခဲ့ပါ။ သက္တမ္း ၂ ႏွစ္ေတာ့ တိုး၍ ရခဲ့သည္။ ယခု စကာၤပူ ျမန္မာသံ႐ံုးက ထိုစဥ္ အခြန္ေဆာင္ထားေသာ ေျပစာကို ျပခိုင္းပါသည္။ မျပႏိုင္လွ်င္ အခြန္ ေဆာင္မထားသူအျဖစ္ သေဘာထားမည္ျဖစ္၍ ထို ႏွစ္ႏွစ္စာကို တစ္လလွ်င္ စကာၤပူ ေဒၚလာ ၄၀ ႏႈန္းျဖင့္ ေဆာင္ခိုင္းပါမည္။ (မေလးရွားတြင္ အခြန္ေဆာင္ခဲ့ပါက တစ္လလွ်င္ မေလးရွား ရင္းဂစ္ ၂၀ ႏႈန္း ျဖစ္ပါသည္။ ေငြလဲႏႈန္းျဖင့္ တြက္ပါက ၄ ဆခြဲ ကြာပါသည္။)

ကုမ္ရာသီသူ သက္တမ္းတိုးစဥ္ကလည္း ၁၀ လစာ အခြန္ေဆာင္၍ ႏွစ္ႏွစ္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္း တိုးေပးခဲ့ေသာ အေၾကာင္းရွိသည္။ သို႔ျဖစ္ရကား ယင္း ေျပစာ ကိစၥကို ေျဖရွင္းရစရာ အေၾကာင္းမျမင္သည့္အေလ်ာက္ အခြန္ေဆာင္ခိုင္းရသည္။ သူေဌးက အမ်ားတကာကို ထုတ္ေပးထားသည့္ ပမာဏမွာ ပထမအၾကိမ္ ေပးသြင္းရာတြင္ ကုန္ေလၿပီ။ ယခု ထပ္သြင္းရန္ မရွိေတာ့ၿပီ။ ထုတ္ေပးေလဦး ေနာက္တစ္ခါ။ ပထမတစ္ၾကိမ္က အားလံုးအတြက္ တစ္ေယာက္က သြားသြင္းေပးရသည္ဟု ကာယကံရွင္က ဆိုလာသည္တြင္ ယခုတစ္ၾကိမ္ ပိုက္ဆံသြားသြင္းရန္ ဝန္ေဆာင္ဌာနကို ကုမ္ရာသီသူူ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား၏။ ခန္႕ခန္႕ၾကီးႏွင့္ မမၾကီးက ေနာက္ေန႕ သြားသြင္းရမည့္ သံ႐ံုးမွ ဝန္ထမ္းနာမည္ကို ဖုန္းတြင္ ညႊန္ၾကားလိုက္သည္။ သြားသြင္းသည့္ေန႕ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္ ကာယကံရွင္သာ တန္းစီရသည္ပင္၊ ေငြသြင္းကိစၥ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဝန္ေဆာင္ဌာနမွ မည္သို႕မွ် လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း မရွိ။ ၎ဝန္ေဆာင္ဌာနမွ မည္သူမွ်လည္း (သံ႐ံုးမေျပာႏွင့္၊ Orchard MRT အနီးတြင္ပင္) ေရာက္ရွိေနျခင္း မရွိ။ တစ္ေနကုန္မွ လက္ေဗြႏွိပ္ျခင္းကိစၥၿပီးစီးကာ ေနာက္တစ္ပတ္ စာအုပ္ထြက္မည္ဟု သိခဲ့ရ၏။ 

ကိုင္း – အစကတည္းက ကိုယ့္ဘာသာ အိပ္ေရးပ်က္ခံလိုက္ရင္ ၿပီးေရာ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အသျပာ ၅၀ တိတိ ေပးခဲ့ရပါသနည္း။

relativity vs. reality

ႏိႈင္းရသီဝရီကို သက္ေသျပရန္ အလြယ္ကူဆံုး သာဓက အေနျဖင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္နာရီ၊ မီးက်ီးခဲေပၚ ၅ မိနစ္ ထိုင္ျခင္းအားျဖင့္ အခ်ိန္၏ အမွန္တရားျဖစ္ေသာ တစ္နာရီႏွင့္ ၅မိနစ္တို႔ ေျပာင္းႏိုင္ပါမည္လား။

မေျပာင္းႏိုင္ေသာ တစ္နာရီႏွင့္ ၅ မိနစ္အစား တစ္စကၠန္႕ႏွင့္ တစ္ကမၻာတို႔ကိုသာ ႏႈိင္း၍ ေတြးမိၾကပါသည္။ လူတို႔တြင္ အားေကာင္းေသာ မွန္ဘီလူးမ်ားသည္ ေမြးရာပါပင္ ျဖစ္ေလသေလာ စဥ္းစားမရပါ။ မိမိလက္ခံႏိုင္ေသာ၊ လက္မခံႏိုင္ေသာ ႏႈိင္းယွဥ္မႈမ်ားကို အေျချပဳ၍ ျမင့္ျခင္း၊ နိမ့္ျခင္း၊ မ်ားျခင္း၊ နည္းျခင္း၊ လွပျခင္း၊ အက်ည္းတန္ျခင္း၊ တရားျခင္း၊ မတရားျခင္း၊ ေကာင္းမြန္ျခင္း၊ ညံ့ဖ်င္းျခင္း၊ . . . .  မ်ားစြာေသာ စကၠန္႕ပိုင္း ကမၻာမ်ားတြင္ လူတို႔ ေနသားက်ေနပါသည္။ ထို မွန္ဘီလူးမ်ားသာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္ဆိုလွ်င္ ေတြ႕ရွိလာမည့္ အမွန္တရားသည္ အေတာ္ ေနမထိ ထိုင္မသာျဖစ္ေစမည္လား မသိပါ။

ထို႕ေၾကာင့္ စကၠန္႔ပိုင္းကမၻာမ်ားစြာအတြင္းရွိ မွန္ဘီလူး၊ မွန္ေျပာင္းပိုင္ရွင္ လူသားမ်ား အခ်င္းခ်င္း မွန္ဘီလူးခ်င္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိေသာအခါ စၾကာဝဠာႏွင့္ ခ်ီေသာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိမည့္ ဧရာမ အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ား ျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ ၂၀၁၂ ကမၻာပ်က္ျခင္း၊ မပ်က္ျခင္းသည္ ဧရာမ အေၾကာင္းျခင္းရာၾကီး ဆိုပါစို႔။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ပ်က္သုဥ္းႏိုင္ေသာ မိမိ ကမၻာကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ဧရာမ အေၾကာင္းျခင္းရာၾကီး ျဖစ္မေနေပဘူးလား။

  သည္သို႔ ေတြးမိလွ်င္ ေရခဲေခတ္က သစ္ေစ့ေလးတစ္ေစ့ႏွင့္ မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆန္ျပဴး အလုပ္မ်ားေနေသာ ရွဥ့္ကေလးလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတြး ရယ္ခ်င္သည္။ ဖရဲသီးသံုးလံုးႏွင့္ ႏွစ္သန္းခ်ီေသာ ေရခဲေခတ္ကို ျဖတ္သန္းရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေသာ ဒိုဒို ငွက္ၾကီးမ်ားကို ျမင္ေယာင္ၿပီး ရယ္ခ်င္သည္။ ဆင္ၾကီးတို႔ ရဲသံုးေဖာ္လို ၾကိဳမသိႏိုင္ေသာ စကၠန္႔ပိုင္းမ်ား မည္သည့္အခ်ိန္ ကိုယ့္အတြက္ ျဖစ္လာမည္လဲ။

ပ်က္သုဥ္းျခင္းႏွင့္ ပ်က္ယြင္းျခင္းတရားမ်ား ေန႕စဥ္ ျဖတ္သန္းေနေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားႏိုင္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကိုလည္း သတိထားမိႏိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါသည္။

(ေလးေလးပင္ပင္ ေရးရတာ ေမာထွာ၊ အဲဒါ Ice Age ၾကည့္မိသြား၍ပါ ခင္ဗ်ား။ 😀 )

Resolutions!!!!!

အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႕ တူေအာင္ လုပ္တဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ျပန္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ (လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ စုႏွစ္က ျပန္မရေတာ့မယ့္ Energy ေတြ ျပန္တမ္းတလို႔ အပိုပါပဲလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ေပါ့ေလ)

ဖတ္ခ်င္လို႔ ဝယ္ထားတဲ့ (ေလွ်ာ့ေဈးလည္းရလို႔ပါ) စာအုပ္ ၃ အုပ္ရွိသြားၿပီ။ တစ္အုပ္မဟုတ္တစ္အုပ္ ဆံုးခန္းတိုင္ ေရလည္ေအာင္ ဖတ္ျဖစ္ခ်င္တယ္။

အိမ္ကို တစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္ျဖစ္ခ်င္တယ္။

သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရတာ ၾကာသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ၊ ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ဆိုတာေတြ ၾကည့္ျဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

Audio Book ေတြ ရွာၿပီး ဖတ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ ၄ အုပ္ရွိတယ္။ အဲဒါေတြ ေတြ႕မယ္၊ ရမယ္၊ နားေထာင္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

ပိုက္ဆံနဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ မွ်သလိုရွိသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ဆႏၵလည္း က်န္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ စာထပ္သင္ၿပီး Certificate တစ္ခုလည္း ရခ်င္ပါတယ္။

Google Reader မွာ Unread ေပၚေနတဲ့ Post အေရအတြက္ကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ဟုတၱိပတၱိ စာဖတ္ျဖစ္မယ္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ 

အေဝးၾကီးကို မၾကည့္ဘဲ နီးနီးနားနားျဖစ္ႏိုင္တာကိုသာ စဥ္းစားရမယ္ဆိုရင္ ခုလာမယ့္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ဘေလာ့ပို႔စ္တစ္ခု (သို႔) FaceBook Note တစ္ခု တက္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ (ရာႏႈန္း ၈၀)

Wishing all “Happy 2011”

ဒီေန႕ ၂၀၁၁ ရဲ႕ ပထမဆံုး ေန႕ရက္ျဖစ္ပါၿပီ။

မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ား၊ မိသားစုေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ အလုပ္ခြင္ထဲမွ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား၊ ေရစက္ရွိလို႔ ဆံုၾကရတဲ႕ . . . 

အားလံုး အားလံုး အတြက္

ေန႕စဥ္ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား

ေန႕စဥ္ ႀကံံ့ခိုင္မႈမ်ား

ေန႕စဥ္ အခက္အခဲ ျဖတ္ေက်ာ္/ေျဖရွင္းမႈမ်ား

ေန႕စဥ္ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး သာယာခ်မ္းေျမ႕ရျခင္းမ်ား

ေန႕စဥ္ ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ ၿပီးေျမာက္မႈမ်ား

ေန႕စဥ္ ဘဝရဲ႕ ေႏြးေထြးေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အခ်ိန္ကာလမ်ား ၂၀၁၁ သာ မက ေရွ႕ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပည့္စံု ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း ျပဳလိုက္ပါရေစ။

ဘဝကို တက္ၾကြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းရင္း မိမိတို႔ ရည္မွန္းရာ၊ တန္ဖိုးထားရာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာ ရရွိႏိုင္ၾကပါေစ။

Come Talk to Me

just a blink of eye didn’t you even spare me

just a sigh of breath didn’t you even share me

just a crack of silence didn’t you even broke me out

just an edge of your cloth didn’t you even stroke me out

Download this MP3 – (Right Click)

Alas……………………………..

I’m such a fool

I’m such an idiot

I’m such a murderer

I’m such a stray

I’m such a crazy naive

Please………………………..

Let my hands to reach your cloth-edges

Let my words to reach your headphone, wireless

Let me reach your hand

Let me please be a member of your gang

Come on!!!!!

Take a look at me now!