Individualism vs. Co-operative

ဆရာ ဦးဘဂ်မ္း၏ ကာတြန္းလက္ရာမ်ားအနက္ မွတ္မိစြဲၿမဲေနေသာ ကာတြန္ေလးတစ္ကြက္ရွိပါသည္။ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္တစ္၀ိုက္က စစ္ျပန္မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္တြင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္သည္။ ပံုထည့္ေပးခ်င္၍ ျပန္ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕ေတာ့။ မွတ္မိသေလာက္ ဇာတ္လမ္းစဥ္ကို အခန္းငယ္ ေလးခန္းျဖင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပပါမည္။

၁) ဟုတ္ကဲ့။ ၾကြေရာက္လာေသာ ဧည့္ပရိႆတ္အေပါင္းအား ကၽြန္ေတာ္မ်ား အသင္းၾကီးကို ခြဲျခား ဖြဲ႕စည္းၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း ေၾကျငာပါရေစခင္ဗ်ား။

၂) ေဟ့ေမာင္ရင္၊ မင့္ေၾကျငာပံုက လြဲေနတယ္ထင္တယ္။ အခု ဒီေန႕မွ ဒီအသင္းၾကီး စဖြဲ႕တာ မဟုတ္လား။

၃) ေဩာ္ ဦးရဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အသင္းအဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕စည္းပံု ထံုးတမ္းအတိုင္းပါပဲ ခင္ဗ်။

၄) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံ့သမိုင္းတေလွ်ာက္မွာ ဖြဲ႕သမွ်အဖြဲ႕ အကုန္လံုးဟာ ေနာက္ဆံုးက် ကြဲရတာပဲ ခင္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အခုကတည္းက အစဥ္အလာကို မေဖာက္ဖ်က္ရေအာင္ ကြဲေပးထားလိုက္တာပါ။

***************************************************

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသား ျမန္မာ့အေၾကာင္း ကၽြမ္းက်င္သူ၊ ျမန္မာအမည္ ‘ ေရႊဘ’ ဟု  ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေသာ ဂ်ပန္ အမ်ိဳးသားၾကီးက ေျပာဖူးသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း ထူးခၽြန္ထက္ျမက္သေလာက္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ အလြန္အားနည္းသည္တဲ့။

စီးပြါးေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အလုပ္ေခၚသည့္အခါ အဖြဲ႕လိုက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မႈႏွင့္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ႏိုင္မႈ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို ေတာင္းဆိုတာ သတိထားမိပါသည္။ ကိုယ့္အတြက္ တျခားဘယ္သူမွ ဆံုးျဖတ္မေပးႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားအတြက္ မိမိကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခိုင္ခိုင္မာမာခ်ကာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ အေရးၾကီးသလို အဖြဲ႕အစည္းတြင္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈအတြက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါ၀င္ႏိုင္ရန္လည္း လိုအပ္ေၾကာင္း လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကံဳ အတန္အသင့္ ရဖူးသူမ်ားကအစ သိရွိထားၿပီး ျဖစ္ၾကပါသည္။

အျခားအျခားေသာ သမိုင္းေရးရာမ်ားကို ပုဂံရာဇ၀င္ တုတ္ထမ္း ျငင္းၾကရသည့္ဆို႐ိုးအရ ဆက္မေျပာဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးၿပီးပါၿပီ။ လက္ရွိျမင္ျမင္သမွ် အေျခအေနေလးကိုသာ ေျပာခ်င္ပါ၏။ ကိုယ္လည္း ေရႊ၊ သူလည္း ေရႊ အလုပ္တစ္ေနရာထဲမွာ ဆံုၾကလွ်င္ မိမိေျခကုပ္ၿမဲေရး ဦးစားေပး အစီအစဥ္ျဖင့္ ခတ္ၾက၊ ကန္ၾက၊ ၿငိၾက၊ ကြဲၾက၊ ေဆာ္ၾက၊ တီးၾကသည္မွာ ထူးခၽြန္လွစြာေသာ ေရႊလက္စြမ္းျပ အစီအစဥ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း မေျပာခ်င္ပါ။ အဲဒီအတိုင္း ျဖစ္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေနပါသည္။ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၾကမည္နည္း။ ဘာမွ် မတတ္ႏိုင္ေသးပါ။

ကိုယ့္၀မ္းနာ၊ ကိုယ္သာသိ သျဖင့္ ‘ငါ့၀မ္းပူဆာ မေနသာ’ ေသာအခါ ‘ကမာၻမိီးေလာင္၊ သားေကာင္ ခ်နင္း’ ဖို႔လည္း စဥ္းစားျဖစ္ၾကသည္ဟု ေတြးမိပါသည္။ သို႔တိုင္ အလုပ္တစ္ခုကို အတူလုပ္ခိုင္းလွ်င္ အစဥ္ complaint တက္ေနသမွ် ရလဒ္ေကာင္း မထြက္ႏိုင္ပါ။ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၿပီး ရရွိလာေသာ ေအာင္ျမင္မႈသည္ မိမိ၏ co-operative ေအာင္ျမင္မႈပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အ႐ံႈးအျမတ္အေနျဖင့္ ေငြေၾကးႏွင့္ အျခား တိုင္းစရာမ်ားကိုသာ ေျပးျမင္မိတတ္ၾကပါသည္။ တိုင္းခ်င္တိုင္း တိုင္းစရာ ဒီေပတံမ်ားကိုသာ အလြယ္တကူ ျမင္သာေပသကိုး ။ ကမာၻေလာကၾကီးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မ(၁)ဆိုေသာ post တြင္ Individualism အတြက္ အမ်ားၾကီး စဥ္းစားေပးျပီးပါၿပီ။ မၾကာခင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း အျခားသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ ရလာမလားဟု ေမွ်ာ္လင့္ မိပါသည္။ အခုေတာ့ အင္း…….. ကိုယ့္အျပင္ ကိုယ့္အရိပ္သာျမင္ေနရမွာေတာ့ ………. ။

Advertisements

ဘာေတြျပန္ရပါသနည္း

ၾကားဖူး၊ မွတ္ဖူးတဲ့ စကားပါ။ သတင္းနဲ႕ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ ေသခ်ာတဲ့ကိစၥနဲ႕ မေသခ်ာတဲ့ကိစၥေတြဟာ ေခါင္းစဥ္မွာကို ထင္ရွားပါတယ္တဲ့။ ေသခ်ာတိက်တဲ့ သေဘာထားအျမင္ေတြကိုေျပာခ်င္ရင္ ဒဲ့ေျပာပါတယ္၊ ဥပမာ- “နည္းပညာျပပြဲ ၂၀၀၉-၀က္၀က္ကြဲေအာင္ျမင္” အဟဲ၊ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ပစ္လိုက္တာေပါ့။
စာနယ္ဇင္းအေနနဲ႕ တာ၀န္နည္းနည္း ေပါ့ေအာင္၊ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း အဲဒီ တာ၀န္ေပါ့ေအာင္ လုပ္ေၾကာင္း မသိေအာင္ ေျပာခ်င္ရင္ေတာ့ ေမးခြန္းေတြပံုစံ သံုးပါတယ္၊ ဥပမာ- ‘ကမၻာၾကီးပ်က္စီးလုနီးၿပီေလာ” အဲဒါမ်ိဳးေပါ့။ (ဒါကို ေသခ်ာပါတယ္လို႔ သြားေျပာရင္ ေနာက္တစ္ေန႕ မ်က္ႏွာသစ္စရာ အသက္နဲ႕ကိုယ္ေတာင္ အိုးစားကြဲသြားလို႔ ဒုကၡမ်ားသြားမွာကိုး။)

အခုလည္း ကၽြန္မ အဲဒီအတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးတဲ့ေမးခြန္းကို မေျဖႏိုင္သလိုလို ျဖစ္ေနတာနဲ႕ အိမ္လာလည္တဲ့လူေတြကို ေမးၾကည့္တာပါ။ ကၽြန္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းက- ‘အင္တာနက္ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္းသံုးေနၿပီး ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြ တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းလာသလဲ’
ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္လလံုးလိုလို ကၽြန္မ စာမေရးျဖစ္ပါဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာပ်က္သလိုလို ျဖစ္သြားတာကို ကလိရင္းကေန Mystery Zillion Forum မွာ လည္ပတ္ၿပီး ျပန္မထြက္ႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုး။ ကြန္ပ်ဴတာကျဖင့္ ေကာင္းေနၿပီ-ကၽြန္မက အဲဒီ Forum မွာ လည္ပတ္၊ စာဖတ္လို႕ေကာင္းတုန္း။ ဖတ္လိုက္တဲ့ဖတ္လိုက္၊ General DTP ကေန PHP နဲ႕ Blogging ေရာက္လိုေရာက္၊ Internet Security ကေန Windows Registry ေတြ ေရာက္လိုေရာက္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္သိတယ္ထင္တာေတြက ကိုယ့္အထင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ Forum က ဖတ္လို႔ မဆံုးေသးဘူး။ ဘယ္ဆံုးမလဲ။ အဲဒီမွာ ပညာရပ္ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ဆက္စပ္ နည္းပညာပိုင္းပဲ ရွိေသးတာေတာင္ မနည္းကို က်ယ္ျပန္႕လွၿပီေလ။

ေနာက္ဆံုး လူလည္း အေတာ္ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်သြားေတာ့မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စီစစ္ၿပီး ကိုယ္တကယ္ သိခ်င္တာ၊ သိလို႔ မွ်ေ၀သင့္တယ္ထင္တာ၊ သိဖို႔လိုကို လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္တာ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ျပန္ဖတ္ရပါတယ္။ မလိမၼာ ႏွစ္ခါေမာ တာေပါ့ေလ။

အဲဒီလို ေမာၿပီး သိလိုက္ရတာေတြကိုလည္း ျပန္မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အျမတ္ထြက္တာ Google Service ေတြကို အေတာ္ ထိထိေရာက္ေရာက္သံုးစြဲတတ္လာတာပါပဲ။ အရင္က ကၽြန္မသံုးစြဲတာ အေတာ္ကို နည္းပါတယ္။ Gmail, Gtalk, Blog, Picasa Web Album, Alert အဲဒါ ကၽြန္မ သံုးတတ္သမွ် အကုန္ပဲ။ အခု ေနာက္ထပ္တိုးလာတာေတြ ေျပာပါ့မယ္။

Google Sites: Media File ေတြနဲ႕ ကိုယ္အၾကိဳက္ ကိုယ့္ Site ေလးကို ကိုယ္ စမ္းသပ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေလာက္ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် မကလိရေသးေပမယ့္ media file ေတြအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်တယ္။

Google Reader: အစက စာအုပ္စာရင္းမွတ္ၿပီး ဖတ္လို႔ရတယ္ေအာက္ေမ့ေနတာကေန ကိုယ္ ဖတ္ေနက်၊ လည္ေနက်ေနရာေတြကို စာရင္းျပဳစုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿမဲ up to date ျဖစ္ေအာင္ ေလ့လာလို႔ရမွန္း အဲဒါကို သံုးေတာ့မွ သိပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မသိၾကေသးဘူးထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ account ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ Shared item အေတာ္ နည္းပါတယ္။ (ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ share ထားတာပဲ ေတြ႕တယ္ 😦 အားရွိစရာပဲ)

API Code ေတြ ကို အေျခခံ ေလ့လာဖို႔ကေန အလြယ္ယူသံုးဖို႔ဆိုၿပီး ပံ့ပိုးထားတာကို အံ့ဩတၾကီးေတြ႕လိုက္ရတာ တကယ့္ကို မေတာ္တဆ တုိက္ဆိုင္မႈပါ။ ဘေလာ့မွာ expendable code ေလး ထည့္သံုးခ်င္လို႔ googling လုပ္လိုက္ရင္းကေန အဲဒါမ်ိဳးရွိတယ္ဆိုတာ သိသြားပါတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဥာဏ္မမီေသးလို႔ တစ္ေၾကာင္းခ်င္း ျပန္ဖတ္တုန္းပဲ 😀

ဟိုေနရာ ဒီေနရာ အကူအညီေျပးေတာင္းေနရတာလည္း ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးမွာ မ်က္ႏွာ မန္က်ည္းရြက္ဘ၀က တက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးဆို စိတ္ေလွ်ာ့ထားရာက Group ဆိုတဲ့ service ကို ေတြ႕သြားပါတယ္။ Forum ေတြလိုမ်ိဳး ေဆြးေႏြးတဲ့ group ေတြ ရွိသလို fun only mailing group ေတြအေၾကာင္းလည္း သိလာပါတယ္။ ကိုယ္ စိတ္ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္လည္း group member ေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ရွိပါတယ္ (ဘယ္ group လဲေတာ့ မေမးနဲ႕ အေၾကာင္းသိေတြပဲဟာ ေနာ္)

Online Education ဖိုရမ္ေတြမွာ သူမ်ားေပးလာတဲ့ လိပ္စာေတြကို သြားၾကည့္ရင္းကေန ကိုယ္ျပန္ရွာခ်င္၊ ဖတ္ခ်င္တာေတြကို ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ မွတ္ထားလို႔၊ ညႊန္းလို႔ရတဲ့ Favourite link မွတ္တဲ့ စနစ္လည္း ပိုၿပီး သံုးျဖစ္လာတယ္။ Document ေတြ စုသိမ္းၿပီး ျပန္ share ဖို႔လည္း memory stick မလိုေတာ့သေလာက္ online file share site ေတြ သံုးတတ္လာတယ္။

ဘာအေၾကာင္းအရာ သိခ်င္ရင္ ဘယ္မွာ ႐ႈ ဆိုတဲ့ စြယ္စံုက်မ္းလို ဘ၀မ်ိဳးကို ကၽြန္မ အလြန္သေဘာက်ခဲ့ပါတယ္။ ခရီးသြားေတြအတြက္ လမ္းခရီးကို ညႊန္ျပတဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ လက္ညွိဳးညႊန္ရာ ဆုေတာင္းျပည့္တဲ့ ႐ုကၡစိုးအေၾကာင္း ပံုျပင္ကို ကၽြန္မ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အခု သတိထားမိတာေတာ့ အခုျဖစ္ေနတဲ့ စြယ္စံုက်မ္းဘ၀က အျပည့္အစံု မဟုတ္ဘဲ link ပဲ သိတဲ့ link library ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ တကယ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိရဲ႕လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္၊ လမ္းစေလးေဖာ္လိုက္- ေနာက္တစ္လမ္းသြားလိုက္နဲ႕ လမး္ရွာတာကေတာ့ အေတာ့္ကို အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ၿပီလုိ႔ သတိထားမိလာပါတယ္။ ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လမး္ေတြက မ်ားသထက္မ်ားလာၿပီး ေခါင္းကလည္း  အေတာ္ မူးလာပါတယ္။ လမ္းတစ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ကၽြန္မ မျဖစ္မေန ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မ ခရီးေပါက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ အင္အားေတာင္ က်န္ပါေတာ့မလားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၀မ္းသာရတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးလိုသည္ျဖစ္ေစ၊ မလိုသည္ျဖစ္ေစ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ အရာမ်ားစြာက သူတစ္ပါးတို႕အတြက္ အသံုး၀င္တဲ့ အရာေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏိုင္လို႔ပါပဲ။ အသံုးတည့္မႈတစ္ခုအတြက္ ျဖည့္ဆည္းလိုက္ႏိုင္တဲ့အခါ သူ႕ကို သယ္ေဆာင္လာရက်ိဳးနပ္တယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မ ေတြးမိပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ကၽြန္မ ဘာေတြ ျပန္ရသလဲဆိုတာ ကၽြန္မ ေက်နပ္ႏိုင္ၿပီေပါ့။