ျပင္းရွတဲ့ ၀ိုင္တစ္ခြက္ေပါ့

နည္းနည္းေတာ့ ညစ္ကပ္ကပ္ႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔ဆီမွာဆိုေတာ့လည္း ဒါမ်ိဳးေလးေတြ ရွိမွာေပါ့ေနာ္။

ျမင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အေမဆိုတာ အဲဒီလိုမ်ိဳး ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ နားရြက္ဆြဲႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ိဳး အျပည့္အ၀ ပိုင္ဆိုင္ၾကသူေတြပါ။ အဟဲ….. အဲဒီလို နားရြက္ဆြဲခ်င္ေအာင္ သားေတာ္ေမာင္ ဘာေတြလုပ္လိုက္ပါလိမ့္။

ဂၽြန္တစ္ေယာက္ သူ႔ေမေမကို ထမင္းစား ဖိတ္ပါတယ္၊ (သူက အိမ္ခြဲေနတာ မထူးဆန္းဘူးေနာ္။ ေျပာၿပီးသား၊ သူတို႔ဆီက ဟာသ ပါလို႔) ထမင္းစားဖို႔ ေရာက္ေနတုန္း ဂၽြန္႕ အခန္းေဖာ္ေကာင္မေလး ဂ်ဴလီယာ ဘယ္ေလာက္လွလဲဆိုတာ ဂၽြန္႕ ေမေမ သတိျပဳမိသြားသတဲ့။ ဟိုအရင္ကတည္းက ဂၽြန္နဲ႕ အခန္းေဖာ္တို႔ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးအေျခအေနကို အာ႐ံုစိုက္ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အခု ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားေနေတာ့တာေပါ့။ ညခင္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္လံုး ဂၽြန္နဲ႕ ဂ်ဴလီယာတို႔ဟာ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုတဲ့အဆင့္ က,ပါ့မလား ဆိုတဲ့ အေတြးက ေမေမ့စိတ္ထဲ တရစ္၀ဲ၀ဲေပါ့။ ဂၽြန္က သူ႔ေမေမအေတြးကို ရိပ္မိပါတယ္၊ (သားသား တယ္ေတာ္)။ ‘ေမေမ ေတြးတာ သားသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္မပူပါနဲ႕ ၊ ဂ်ဴလီယာဟာ အိမ္ခန္းငွါးေဖာ္ သက္သက္ပါပဲ’ လို႔ အလိုက္တသိ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္ သီတင္းတစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ဂ်ဴလီယာက ဂၽြန္႕ကို ေျပာပါတယ္။ “ရွင့္ေမေမ ထမင္းစားလာသြားၿပီးကတည္းက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဟင္းရည္ဆယ္ ေငြေယာက္ခ်ိဳၾကီး မေတြ႕ေတာ့ဘူးေနာ္။ သူေတာ့ ယူမသြားေလာက္ပါဘူး၊ ဟုတ္လား”

“အင္း၊ ထင္ေတာ့မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ စာေတာ့ လွမ္းေရးလိုက္မယ္ေလ။”

ဂၽြန္ေရးလိုက္တဲ့စာက ဒီလိုပါ။ ‘ေမေမ၊ သား ေမေမ႕ကို သားတို႔ဆီက ဟင္းခပ္ေယာက္ခ်ိဳ ယူသြားတယ္လို႔လည္း မေျပာပါဘူး၊ မယူဘူးလို႔လည္း မေျပာပါဘူး၊ အျဖစ္ကေတာ့ ေမေမ ျပန္သြားကတည္းက သားတို႔ဆီမွာ အဲဒီ ဟင္းခပ္ေယာက္ခ်ိဳၾကီး ေပ်ာက္ေနတာပါပဲ၊ ခ်စ္ေသာ- ဂၽြန္’

ရက္မ်ားစြာၾကာတဲ့အခါမွာ ဂၽြန္တစ္ေယာက္ ေမေမ့ဆီက စာ ျပန္ရပါၿပီ။ ဂၽြန္႕ေမေမ ေရးထားတာကေတာ့ -

‘ သား၊ ေမေမ သားကို ဂ်ဴလီယာနဲ႕ အတူေနတယ္လို႔လည္း မေျပာပါဘူး၊ အတူ မေနဘူးလို႔လည္း မေျပာပါဘူး၊ အျဖစ္ကေတာ့ ဂ်ဴလီယာတစ္ေယာက္ သူ႔အခန္းမွာသာ ျပန္အိပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲဒီ ဟင္းရည္ခပ္ေယာက္ခ်ိဳကို အခုကို ေတြ႕ေလာက္ၿပီဆိုတာပါပဲ၊ ခ်စ္ေသာ- ေမေမ’

မွတ္သားရမွာကေတာ့ – အေမေတြဟာ ထက္ျမက္႐ံုမက,ဘဲ သားသမီးေတြထက္ ႏွစ္ကြက္ေလာက္ ေက်ာ္ျမင္တတ္ၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ဟီး- သားသား ေၾကာက္ေၾကာက္။